መፅሐፍት

30/08/2026

17/07/2026

የቀለም መርፌ (ክፍል ፬)

​"አታልለሽኛል!" የሚለው የሰላዩ ቀዝቃዛ ድምፅ በአሮጌው የባቡር ጣቢያ ውስጥ ከማስተጋባቱ ጋር፣ የዮናስ ደረት ላይ ያለው ዲጂታል መቁጠሪያ የመጨረሻዎቹን ሰከንዶች ማሳየት ጀመረ፦ "00:00:15... 00:00:14..."።

​ሰላዩ ሽጉጡን ወደ ሳባ አነጣጥሮ ቃታውን ሊስበው ሲል፣ ሳባ በአየር ላይ ተወርውራ መሬት ላይ ተንከባለለች። በዚያው ቅጽበት ከሰላዩ ሽጉጥ የወጣው ጥይት ከአሮጌው የባቡር ጋሪ ብረት ጋር ተጋጭቶ የእሳት ብልጭታ ፈጠረ።

​ሳባ መሬት ላይ እንደተደፋች ከወገቧ ላይ ሽጉጧን አውጥታ ወደ ሰላዩ እጅ ላይ ሁለት ጊዜ ተኮሰች። አንደኛው ጥይት የሰላዩን የእጅ አንጓ ሲመታው፣ የያዘው ሽጉጥ እና መርዙን የሚያክሽፈው የብርጭቆ ብልቃጥ ከእጁ አምልጠው መሬት ላይ ወደቁ። ብልቃጡ በባቡር ሀዲዱ ላይ ተንከባሎ ወደ ጨለማው ጋሪ ስር ገባ።

​"00:00:05... 00:00:04..."

​ሳባ ምንም ሳታመነታ ወደ ዮናስ ተወረወረች። የቦምቡ መቁጠሪያ የመጨረሻው ሰከንድ ላይ ሲደርስ፣ ሳባ የዮናስን ሰንሰለት በሀይል ጎትታ ሁለቱንም ወደ ባቡር ሀዲዱ ጥልቅ ቦይ ውስጥ ወረወረቻቸው።

​“ቦኦኦኦም!!!”

​ከባድ ፍንዳታ አካባቢውን ናወጠው። የባቡር ጋሪው ብረቶች ተገንጥለው ወደ አየር ተበተኑ። የእሳቱ ነበልባል የምሽቱን ጨለማ ቀደደው። ከፍንዳታው በኋላ አካባቢው በጭስና በባሩድ ሽታ ተሞላ።

​ሳባ ከቦዩ ውስጥ በጭንቅ እየተነፈሰች ተነሳች። ዮናስ አሁንም በህይወት ቢኖርም በፍንዳታው ሀይል ደንግጦ ነበር። ሳባ ወዲያውኑ ዞር ስትል ሰላዩ በጭሱ ተሸፍኖ ለማምለጥ ወደ ጨለማው ኮሪደር ሲሮጥ አየችው። ነገር ግን በዚህ ጊዜ የመቶ አለቃ በቀለ እና የልዩ ኃይል ቡድን አባላት አካባቢውን ሙሉ በሙሉ ከበውት ነበር።

​"እጅህን ወደ ላይ!" በቀለ በሀይል ጮኸ።

​ሰላዩ ከእንግዲህ ማምለጫ እንደሌለው ሲያውቅ እጆቹን ወደ ላይ አነሳ። በቀለ በፍጥነት ወደ እሱ ጠጋ ብሎ በካቴና አሰረው። ሳባ ወደ ሰላዩ ተራመደችና ፊቱ ላይ የነበረውን ጥቁር ጭምብል በሀይል ገፋ አነሳችው።

​ከጭምብሉ ጀርባ የነበረውን ሰው ስታየው ሳባ ለአፍታ ደንገጥ አለች። ይህ ሰው የደህንነት ተቋሙ የውስጥ ሰራተኛ አልነበረም፤ ይልቁንም ሳባ ለዓመታት ስታድነው የነበረውና በብዙ ሀገራት የሳይበር ሽብር በመፍጠር የሚፈለገው የ"አዛዜል" ቡድን ዋና መሪ ካርሎስ ነበር።

​"መድኃኒቱ የት አለ?" ሳባ የካርሎስን አንገት ጨብጣ በቁጣ ጠየቀችው። "የዳዊት ሰዓት አልቋል!"

​ካርሎስ እየደማ በጥላቻ ፈገግ አለ። "ብታስሩኝም ምንም አታገኙም። መድኃኒቱ እዚያ ፍንዳታ ውስጥ ጠፍቷል። የጓደኛሽ ህይወት አክትሞለታል" አላት።

​ሳባ ካርሎስን ወደ በቀለ ገፋችውና በጉልበቷ ተንበርክካ በፍንዳታው ጭስ ውስጥ መፈለግ ጀመረች። ስልኳን አውጥታ የዳዊትን የልብ ትርታ ምልክት ስትመለከት መስመሩ ወደ መቆም ተቃርቧል፤ የቀረው ሦስት ደቂቃ ብቻ ነው። ሳባ በፍርሃትና በጭንቀት መሬቱን በእጆቿ እየቧጨረች በባቡር ሀዲዱ ስር ፈለገች። በመጨረሻም፣ ከአንድ ትልቅ የብረት ቁራጭ ስር ያ ውብ የብርጭቆ ብልቃጥ ሳይሰበር በደህና ተቀምጦ አገኘችው!

​ከሌሊቱ ስምንት ሰዓት። በሆስፒታሉ ውስጥ።

​መድኃኒቱ በጊዜ ደርሶለት በደም ሥሩ ውስጥ ከተሰጠ በኋላ፣ የዳዊት ፊት ቀስ በቀስ ወደ ቀድሞ ቀለሙ ተመለሰ። የመተንፈሻ መሣሪያው ተነስቶለት አይኖቹን በዝግታ ገለጠ። ሳባ እና ዮናስ ከአልጋው አጠገብ ቆመው በደስታ ተመለከቱት።

​"ሳባ..." አለ ዳዊት፣ ድምፁ ገና በደንብ ባይሰማም። "የሀገሪቱ ምስጢርስ? ማስተር ቁልፉን ወሰዱት?"

​ሳባ ፈገግ ብላ የያዘችውን ታብሌት አሳየችው። "አይ አሳልፈን አልሰጠንም። እንዲያውም በቀለ የሰራው የሐሰት ቁልፍ አሁን ስራውን ጀምሯል። ካርሎስ ፍላሹን ኮምፒውተሩ ላይ በሰካው ቅጽበት፣ የቫይረሱ ፕሮግራም መላውን የአዛዜልን ምስጢራዊ መረብ ሰብሮ ገብቷል። አሁን የፌደራል ፖሊስ በአዲስ አበባና በተለያዩ ከተሞች ያሉትን የአዛዜልን ምስጢራዊ ቢሮዎች በሙሉ በቁጥጥር ስር እያዋላቸው ነው" አለችው።

​ዮናስ በጥልቅ ተነፈሰና "በመጨረሻም አዛዜል አበቃለት" አለ።

​ሳባ ግን ወደ መስኮቱ ተጠግታ የምትበራውን አዲስ አበባን አሻግራ እያየች በሃሳብ ተውጣ ነበር። አዛዜል መፍረሱ ትልቅ ድል ቢሆንም፣ በስለላውና በሳይበር ዓለም ውስጥ ግን አሁንም ስውር ጦርነቶች መኖራቸውን ታውቃለች። ነገር ግን ለዛሬው ምሽት፣ ከተማዋም ሆነ እነሱ ከትልቅ ጥፋት ድነዋል።

​— ተፈጸመ —

16/07/2026

የቀለም መርፌ (ክፍል ፫)

​ሰዓቱ ወደ ሌሊቱ አራት ሰዓት እየተቃረበ ነበር። የዝናቡ ጠብታዎች በፖሊስ መምሪያው መስኮቶች ላይ በኃይል ይደበድባሉ። መርማሪ ሳባ በቢሮዋ ውስጥ ወዲያና ወዲህ እየተራመደች በከፍተኛ ውጥረት ውስጥ ታስባለች። የዳዊት ሕይወት ለማዳንና ዮናስን ከሞት አፍ ለማውጣት የቀረው ጊዜ ከስድስት ሰዓት ያነሰ ነው።

​"የሀገሪቱን ምስጢራዊ ቁልፍ (Master key) አሳልፈን መስጠት ማለት መላውን የደህንነት መዋቅር ማፍረስ ነው" አለ መቶ አለቃ በቀለ፣ በሀሳብ ተውጦ። "ይህንን ካደረግን አዛዜል ሀገሪቱን በቁጥጥሩ ስር ያደርጋታል። ነገር ግን ቁልፉን ካልሰጠናቸው ሁለቱም ምርጥ መሐንዲሶቻችን ይሞታሉ።"

​ሳባ በድንገት ቆመች። አይኖቿ ውስጥ አዲስ የቆራጥነት ብርሃን ፈነጠቀ።

​"ቁልፉን እንሰጣቸዋለን..." አለች ሳባ።

​በቀለ ደንግጦ ቀና አለ። "ምን? መርማሪ... ይህ እኮ ክህደት ነው!"

​"የምንሰጣቸው እውነተኛውን ቁልፍ አይደለም" ስትል ሳባ በፈገግታ መለሰች። "በቀለ፣ በዳዊት ኮምፒውተር ላይ ተቀርጾ የተዘጋጀውን የሐሰት ዲክሪፕሽን ቁልፍ (Decoy key) ታዘጋጃለህ። በዚያ የሐሰት ቁልፍ ውስጥ ግን እጅግ ረቂቅ የሆነ የክትትልና የጥፋት ቫይረስ (Trojan tracking program) ትቀብራለህ። ሰላዩ ቁልፉን ወደ ዋናው አገልጋያቸው ለመጫን በሞከረ ቅጽበት፣ የቫይረሱ ፕሮግራም መላውን የአዛዜልን መረብ ያጋልጣል፣ ያሉበትን ትክክለኛ ቦታም በካርታ ላይ ያሳየናል።"

​በቀለ ሃሳቡ ሲገባው በደስታ ፈገግ አለ። "ድንቅ እቅድ ነው! ነገር ግን ሰላዩ ቁልፉ ሐሰት መሆኑን እዚያው ባቡር ጣቢያ ውስጥ ፈትሾ ካወቀስ?"

​"ለዚያ ነው እኔ ራሴ ቁልፉን ይዤ የምሄደው" አለች ሳባ ሽጉጧን ወደ ወገቧ እያስገባች። "እኔን ለማግኘት ሲሞክሩ ትኩረታቸውን እሰርቃለሁ። እናንተ ደግሞ በድብቅ አካባቢውን ትከባላችሁ።"

​ከሌሊቱ አምስት ሰዓት ተኩል በለገሀር(አሮጌው የባቡር ጣቢያ)።

​አካባቢው ጭጋጋማና ሙሉ በሙሉ ጨለማ ነበር። የባቡር ሀዲዶቹ ላይ የጣለው ዝናብ ውኃ አቁሯል። ከአሮጌዎቹ የባቡር ጋሪዎች በስተጀርባ የሚሰማው የንፋስ ድምፅ ድባቡን ይበልጥ አስፈሪ ያደርገዋል። ሳባ ረጅሙን የቆዳ ጃኬቷን ለብሳ፣ እጆቿን በኪሷ ውስጥ አድርጋ ብቻዋን በባቡር ሀዲዱ ላይ መራመድ ጀመረች።

​በእጇ ላይ በያዘችው ትንሽ ስክሪን ላይ የዳዊት የልብ ትርታ ምልክት ይታያል። በጣም እየዛለና እየቀነሰ መጥቷል። መርዙ ወደ ልቡ ለመድረስ ደቂቃዎች ብቻ ነው የቀሩት።

​"ሳባ..." ከጨለማው ጋሪ በስተጀርባ ድምፅ ተሰማ።

​ሳባ ቆመችና ድምፅ ወደመጣበት ዞረች። ከጨለማው ውስጥ ያ ሙሉ ጥቁር ልብስ የለበሰውና ፊቱን በጭምብል የሸፈነው ሰላይ ብቅ አለ። በአንድ እጁ ሽጉጥ ይዟል፣ በሌላ እጁ ደግሞ ዮናስን ጎትቶ አወጣው። ዮናስ በሰንሰለት ታስሯል፣ ደረቱ ላይ ያለው ዲጂታል የቦምብ ሰዓት ወደታች ይቆጥራል፦ "00:04:12"።

​"ቁልፉን ይዘሽ መጥተሻል?" ሲል ሰላዩ በዚያ አስፈሪ ማሽን መሰል ድምፅ ጠየቀ።

​ሳባ የብር ቀለም ያለውን ፍላሽ ድራይቭ (Flash Drive) ከኪሷ አውጥታ አሳየችው። "ቁልፉ እዚህ አለ። ነገር ግን መጀመሪያ የዳዊትን መድኃኒትና የዮናስን መፍቻ ቁልፍ አሳየኝ።"

​ሰላዩ በግራ እጁ ትንሽ የብርጭቆ ብልቃጥ አወጣ። "ይህ መርዙን የሚያክሽፈው መድኃኒት ነው። አሁን ቁልፉን ወርውሪልኝ።"

​ሳባ ፍላሹን መሬት ላይ አንሸራታች ሰደደችለት። ሰላዩ በፍጥነት ጎንበስ ብሎ ፍላሹን አነሳና ከወገቡ ላይ ትንሽ ታብሌት ኮምፒውተር አውጥቶ ሰካው። ኮዶቹን መፈተሽ ጀመረ። በዚያው ቅጽበት የዮናስ ደረት ላይ ያለው ሰዓት መቁጠሩን ቀጥሏል... "00:02:45"።

​ሳባ ልቧ በከፍተኛ ሁኔታ ይመታ ነበር። በቀለ የሰራው የሐሰት ኮድ ሰላዩን ማታለል ይችል ይሆን?

​ሰላዩ ስክሪኑን ሲመለከት በድንገት ቆመ። ጭንቅላቱን ቀና አድርጎ ሳባን በትኩረት አያት። "ይህ... ይህ እኮ እውነተኛው ቁልፍ አይደለም! አታልለሽኛል!"

​ሰላዩ ሽጉጡን ወደ ሳባ አነጣጠረ። በዚሁ ቅጽበት የዮናስ ደረት ላይ ያለው ሰዓት የፍንዳታ ምልክት እያሳየ የመጨረሻዎቹን ሰከንዶች መቁጠር ጀመረ!

​(ክፍል ፬ ይቀጥላል...)

16/07/2026

የቀለም መርፌ (ክፍል ፪)

​የሳባ ስልክ ላይ የተሰማው ያ ማሽን መሰል ቀዝቃዛ ድምፅ ከተቋረጠ በኋላ፣ በክፍሉ ውስጥ የነበረው አየር ይበልጥ የከበደ ሆነ። መርማሪ ሳባ ስልኳን ዝቅ አድርጋ ለጥቂት ሰከንዶች በዝምታ አሰበች። ወንጀለኛው የእሷን ስልክ ቁጥር ማግኘቱ ብቻ ሳይሆን፣ በህንፃው ውስጥ የምታደርገውን እያንዳንዱን እንቅስቃሴ በቅርብ እንደሚከታተላት ግልጽ ሆኗል።

​"ወደ ኋላ የሚቆጥረው የዲጂታል ሰዓት መተግበሪያ በዳዊት ስክሪን ላይ ይጫን!" ሳባ ወደ ረዳቷ መቶ አለቃ በቀለ ዞራ ትዕዛዝ ሰጠች። "አሁን የቀረው ሃያ ሁለት ሰዓት ብቻ ነው። እያንዳንዱን ሰከንድ በጥንቃቄ መጠቀም አለብን።"

​ሳባ በድጋሚ በእጇ የያዘችውንና በዳዊት ደም የተጻፈባትን የወረቀት ቁርጥራጭ ተመለከተች። "AZ**EL - 0911"።

​"በቀለ፣ በደህንነት ተቋሙ ውስጥ '0911' የሚል የምስጢር ኮድ፣ የክፍል ቁጥር ወይም የፋይል መለያ ካለ በፍጥነት አጣራ" አለችው።

​በቀለ ወዲያውኑ ከተቋሙ የሰው ኃይል እና የህንፃ ዲዛይን መዝገብ ጋር ስልኩን እያገናኘ መረጃዎችን መበርበር ጀመረ። ከአሥር ደቂቃ የጥበቃ ጊዜ በኋላ፣ በቀለ አይኖቹን በሰፊው ገልጦ ወደ ሳባ ተመለከተ። "መርማሪ... በዚህ ሕንፃ ውስጥ 0911 የሚባል ክፍል የለም። ነገር ግን ከተቋሙ ከፍተኛ መሐንዲሶች መካከል የአንዱ የቀድሞ ወታደራዊ መለያ ቁጥር 0911 ነበር።"

​"የማን?" ስትል ሳባ በጉጉት ጠየቀች።

​"የዮናስ..." በቀለ መለሰ። "ዮናስ ከሦስት ዓመት በፊት ወደዚህ ተቋም ከመቀላቀሉ በፊት በብሔራዊ የመረጃና ደህንነት መዋቅር ውስጥ በሳይበር ስለላ ክፍል ውስጥ ያገለግል ነበር። በጣም የሚገርመው ደግሞ፣ ትላንት ምሽት ዳዊት ጥቃቱን ከመቃወሙ ጥቂት ሰዓታት በፊት ዮናስ ሳይን አውት ሳያደርግ በድንገት ከቢሮ መውጣቱ በዲጂታል መዝገቡ ላይ ሰፍሯል።"

​ሳባ ወዲያውኑ የዮናስን ሙሉ ፋይል አስመጣች። ዮናስ እጅግ ስልጡን፣ የሳይበር ጥቃቶችን በመመከት ረገድ ከአገር ውጪ ጭምር ልዩ ሥልጠና የወሰደ ባለሙያ ነው። ይሁን እንጂ ባለፉት ጥቂት ወራት ውስጥ በግል ሕይወቱ ላይ ከፍተኛ የገንዘብ ቀውስ እንደገጠመውና ከፍተኛ ዕዳ ውስጥ እንደነበረ የባንክ መረጃዎች ያሳያሉ።

​"ይህ ማለት አዛዜል የተባለው ቡድን የዮናስን ደካማ ጎን በመጠቀም በገንዘብ ገዝቶታል ማለት ነው" ሳባ ለራሷ እያወራች ጃኬቷን አነሳች። "በቀለ፣ የዮናስን ስልክ ኔትወርክ አሁኑኑ ትራክ አድርገው። የት እንዳለ ማወቅ አለብን።"

​ከቀኑ ስድስት ሰዓት።

​የዮናስ ስልክ የመጨረሻውን ሲግናል ያሳየው በከተማዋ ጥግ፣ አራት ኪሎ አካባቢ በሚገኝ አንድ አሮጌና ብዙ ሰው በማይጎበኘው የሕንፃ ምድር ቤት ውስጥ ነበር። ሳባ እና የልዩ ኃይል ቡድኗ አካባቢውን ከበቡት። ሳባ ሽጉጧን አዘጋጅታ በሩን በኃይል በመምታት ወደ ውስጥ ዘለቀች።

​ክፍሉ ጨለማና በርካታ የኮምፒውተር ስክሪኖች የበሩበት ነበር። ጠረጴዛው ላይ የተለያዩ ሽቦዎችና የኤሌክትሮኒክስ ዕቃዎች ተበታትነዋል። ነገር ግን ክፍሉ ውስጥ ማንም አልነበረም። ሳባ ወደ ዋናው ጠረጴዛ ስትጠጋ፣ አንደኛው ኮምፒውተር ላይ አንድ የቪዲዮ ፋይል ተከፍቶ ዝግጁ ሆኖ ይጠብቃት ነበር።

​ፋይሉን ስትከፍተው የዮናስ ምስል ስክሪኑ ላይ ታየ። ዮናስ በአንድ ወንበር ላይ ታስሮ ነበር፤ ፊቱ ላይ ከፍተኛ የመደብደብ ምልክቶች ይታያሉ። ከበስተጀርባው ደግሞ ያ ሙሉ ጥቁር ልብስ የለበሰውና ፊቱን በጭምብል የሸፈነው ሰላይ ቆሟል።

​ሰላዩ ወደ ካሜራው ጠጋ አለና ያንን የተቀየረ ቀዝቃዛ ድምፅ አሰማ፦

"መርማሪ ሳባ... ዮናስ 'የውስጥ አርበኛ' መስሎሽ ነበር አይደል? ተሳስተሻል። ዮናስ ለእኛ መሥራት እንቢ ስላለ ነው ይህንን ወጥመድ ያዘጋጀንበት። የዳዊትን የይለፍ ቃል የወሰድነው ዮናስን አስገድደን ነው። አሁን ግን የዳዊት መርዝ ወደ ልቡ ለመድረስ አሥራ ሁለት ሰዓት ብቻ ነው የቀረው። መድኃኒቱንና የዮናስን ሕይወት የምትፈልጊ ከሆነ፣ የተቋሙን 'Master decryption key' በሰርቨሩ በኩል ለቀሽ የምስጢር ቁልፉን ይዘሽ መምጣት አለብሽ።"

​ካሜራው በዝግታ ዝቅ ሲል፣ ዮናስ ከተቀመጠበት ወንበር ስር አንድ ዲጂታል መቁጠሪያ ታየ። መቁጠሪያው ላይ "11:59:58" የሚል ቀይ መብራት ብልጭ ድርግም ይላል።

​ሰላዩ ጨመረበት፦ "ቀጠሯችን አዲስ አበባ ስታዲየም ጀርባ በሚገኘው በዚያ አሮጌ ባቡር ጣቢያ ውስጥ ከሌሊቱ ስድስት ሰዓት ላይ ይሆናል። ብቻሽን ካልመጣሽ ወይም ቁልፉ ትክክል ካልሆነ፣ የሁለቱም መሐንዲሶች ሕይወት እዚያው ያበቃል።"

​ቪዲዮው ተቋረጠ።

​ሳባ ስክሪኑን እያየች የቁጣ ትንፋሽ አወጣች። አዛዜል እቅዱን በጥንቃቄ ሰፍቶታል። አሁን ምርጫዋ በጣም ከባድ ነው፤ የሀገሪቱን ታላላቅ ተቋማት ምስጢር አሳልፎ በመስጠት የሁለቱን ንጹሐን ዜጎች ሕይወት ማዳን፣ ወይንስ ምስጢሩን ጠብቆ የዳዊትና የዮናስን ሕይወት ለአደጋ ማጋለጥ?

​ሰዓቱ በፍጥነት እየነጎደ ነው... "TICK-TOCK"።

​(ክፍል ፫ ይቀጥላል...)

11/07/2026

የቀለም መርፌ (ክፍል ፩ )

​ሰዓቱ ከሌሊቱ ስምንት ሰዓት ሆኗል። በቦሌ መሥመር ላይ የሚገኙት ዘመናዊ ሕንፃዎች ደብዛዛ መብራታቸውን አብርተው በምሽቱ ጭጋግ ውስጥ ረጭ ያሉ ይመስላሉ። በዚህ ሰዓት አብዛኛው የከተማዋ ነዋሪ በሰላም እንቅልፍ ውስጥ ቢሆንም፣ በአንዱ ታዋቂ የዲጂታል ደህንነት ተቋም ዋና ቢሮ ውስጥ ግን ሁኔታዎች ፍጹም የተለዩ ነበሩ። የቢሮው ኮሪደሮች በሙሉ ጸጥታ ውስጥ ቢሰምጡም፣ ወደ ዋናው አገልጋይ ክፍል (Server Room) ሲዘለቅ ግን የኮምፒውተር ማቀዝቀዣዎች የሚፈጥሩት ቀጭን ድምፅና ሰማያዊ ነጸብራቅ ክፍሉን ሞልቶታል።

​ዳዊት—የተቋሙ ከፍተኛ የሳይበር ደህንነት መሃንዲስና የምስጢር ኮድ ባለሙያ—አይኖቹን ከኮምፒውተሩ ስክሪን ላይ መንቀል አልቻለም። ግንባሩ ላይ የሚወርደው ላብ የጉዳዩን አደገኛነት ያሳያል። በስክሪኑ ላይ የሚታዩት ቀይ የፊደላት ኮዶችና የዳታ ፍሰቶች አንድ ወሳኝ መረጃ በምስጢር ወደ ውጪ እየተላለፈ መሆኑን ያሳያሉ። ይህ መረጃ ተራ መረጃ አልነበረም፤ በሀገሪቱ ታላላቅ የፋይናንስና የደህንነት ተቋማት ላይ ትልቅ ቀውስ ሊፈጥር የሚችል፣ የዓመታት ጥናትና ምስጢራዊ ሰነድ እየተሰረቀ ነበር።

​"ይህ ሊሆን አይችልም... ጥቃቱ እየተሰነዘረው ያለው ከውጪ ሳይሆን ከውስጥ መዋቅር ነው!" ዳዊት ለራሱ እያጉተመተመ አደጋውን ለመግታት ጣቶቹን በኪቦርዱ ላይ በከፍተኛ ፍጥነት ያራምድ ጀመር። የአይፒ አድራሻውን ለመከታተልና መስመሩን ለመቁረጥ ቢሞክርም፣ ማልዌሩ (Malware) በጣም ረቂቅና በየሰከንዱ መልክ የሚቀይር በመሆኑ ሊቆጣጠረው አልቻለም። በከፍተኛ ጭንቀት ውስጥ ሆኖ በጠረጴዛው ላይ ወደነበረው የስልክ መስመር እጁን ሰደደ። ወደ ዋናው የጥበቃ ክፍል ለመደወል ቢሞክርም ከስልኩ ማዶ ምንም ዓይነት የጥሪ ድምፅ አልነበረም። መስመሩ ሙሉ በሙሉ ተቆርጧል።

​በድንገት ከጀርባው የክፍሉ ከባድና በዲጂታል ካርድ ብቻ የሚከፈተው በር በዝግታ ሲከፈት ሰማ። ዳዊት ደንገጥ ብሎ ዞር አለ። በሩ ላይ የቆመው ሰው ቁመት ረዘም ያለ፣ ሙሉ ጥቁር የስለላ ልብስ የለበሰና ፊቱን በቁልፍ ጭምብል የሸፈነ ነበር። ዳዊት ከመቀመጫው ለመነሳትና ለመጮኽ እንኳ ጊዜ አላገኘም። ያ ምስጢራዊ ሰላይ በሰከንዶች ውስጥ በከፍተኛ ፍጥነት ተራምዶ የዳዊትን አንገት በግራ እጁ በኃይል አነቀው። ዳዊት ለመወራጨት ቢሞክርም የሰውየው ጉልበት ከአቅሙ በላይ ነበር። ሰላዩ በቀኝ እጁ ትንሽ፣ የብርሃን ነጸብራቅ ያላት መርፌ አውጥቶ በዳዊት ትከሻ ላይ በኃይል ወጋው።

​ዳዊት በሰውነቱ ውስጥ የሚቃጠል ስሜት ተሰማው። ሰላዩ እጁን በዝግታ ከአንገቱ ላይ አነሳና ድምፁ ማሽን ይመስል ተቀይሮና ቀዝቅዞ እንዲህ አለው፦

"ይህ... የቀለም መርፌ ይባላል። በአሁኑ ሰዓት በደምህ ውስጥ መርዙ መሰራጨት ጀምሯል። በሃያ አራት ሰዓት ውስጥ መርፌው ያሰራጨውን መርዝ የሚያክሽፈውን መድኃኒት ካላገኘህ፣ የልብህ ትርታ ሙሉ በሙሉ ይቆማል። መድኃኒቱን የምታገኘው ግን የአገልጋዩን የመጨረሻ ምስጢራዊ ቁልፍ (Master decryption key) እኔ ለምነግርህ የግል አድራሻ ስትልከው ብቻ ነው። ምርጫው የአንተ ነው፤ የሀገሪቱ ምስጢር ወይስ የገዛ ሕይወትህ?"

​ሰላዩ ይህንን ተናግሮ የዳዊትን የግል ላፕቶፕና ጥቂት ሃርድ ድራይቮች ነጥቆት፣ በህንፃው ሚስጥራዊ መውጫ በኩል በደመናው ምሽት ውስጥ ተሰወረ። ዳዊት መሬት ላይ ወድቆ ሰውነቱ እየተንቀጠቀጠ ሳለ፣ የመጨረሻ አቅሙን ተጠቅሞ ጠረጴዛው ስር አንድ ነገር ለመጻፍ ሞከረ።

​ከጠዋቱ ሁለት ሰዓት።

​የፌደራል ፖሊስ ልዩ የወንጀልና የስለላ ምርመራ ክፍል መርማሪ ሳባ ወደ ቢሮዋ ስትዘልቅ ጉዳዩ እጅግ የላቀና ብሔራዊ ስጋት ያለበት መሆኑን ተረድታለች። ወዲያውኑ ዳዊት ወደተወሰደበት የሆስፒታል ክፍል አመራች። ዳዊት በሆስፒታሉ አልጋ ላይ ተኝቶ፣ በሰውነቱ ውስጥ ፈጣን በሆነ ሁኔታ እየተሰራጨ ባለው መርዝ ምክንያት ከንፈሮቹ ጠቁረው፣ ፊቱ ገረጥቶ በኦክስጅን እርዳታ ይጠብቃት ነበር። ሳባ ውስብስብ የወንጀል ቦታዎችን በመመርመር፣ ጥቃቅን ፍንጮችን በማገናኘትና የሰላዮችን ስልት በመበታተን በከተማዋ ስም ያተረፈች መርማሪ ናት።

​"ሳባ..." አለ ዳዊት፣ ድምፁ እየተቆራረጠ። "ላፕቶፑን የወሰደው ሰው የትቋሙን መረጃዎች ሰርቆ ማምለጥ ብቻ አይደለም የፈለገው። የእኔን ህይወት መያዣ በማድረግ መላውን የሀገሪቱን የደህንነት መዋቅር ሊያፈርስ ነው። እባክሽን... አሁን የቀረኝ ሃያ ሶስት ሰዓት ብቻ ነው። መርዙ ወደ ልቤ ከመድረሱ በፊት ፍንጩን ተከታተዪ።"

​ሳባ የዳዊትን እጅ በጥብቅ ጨበጥ አድርጋ "አይዞህ ዳዊት፣ ምንም እንዳትሰጋ። ማንነቱ ምንም ይሁን ምን፣ መርዙን የትም ቢደብቀው ፈልጌ አገኘዋለሁ" አለችው።

​ሳባ ምንም ሰዓት ሳታጠፋ ከረዳቶቿ ጋር ወደ ወንጀሉ ቦታ—ወደ ሰርቨር ክፍሉ ተመለሰች። ክፍሉን በትኩረት መርምራ ስትጨርስ የደህንነት ካሜራዎቹ በሙሉ በዚያች ሰዓት ላይ ብቻ ምስላቸው እንዲጠፋ መደረጉን አስተዋለች። ከዚህም በላይ በሩ ላይ ምንም አይነት የኃይል እርምጃ ወይም የመሰበር ምልክት አልነበረም። ይህ ማለት ወንጀለኛው የህንፃውን መግቢያ የይለፍ ቃልና የካርዱን ኮድ በጥሩ ሁኔታ የሚያውቅ፣ ወይም ደግሞ ከተቋሙ ከፍተኛ ሰራተኞች መካከል አንዱ የሆነ "የውስጥ አርበኛ" (Inside man) መኖሩን ያረጋግጣል።

​ሳባ ተስፋ ሳትቆርጥ መሬት ላይ በጉልበቷ ተንበርክካ በትኩረት መፈለግ ጀመረች። ከዳዊት ጠረጴዛ ስር፣ በጨለማው ክፍል ውስጥ በደንብ የማትታይ አንዲት ትንሽ የወረቀት ቁርጥራጭ አገኘች። ወረቀቱን አንስታ በብርሃን ስትመለከተው፣ ዳዊት ከመውደቁ በፊት በደምና በችኮላ የጻፈው አንድ የላቲን ቃል እና አራት አሃዞች ግልጽ ይታያሉ፦

​"AZ**EL - 0911"

​ሳባ ወረቀቱን እያየች ቅንድቦቿን አጥብቃ ቋጠረች። "አዛዜል?" ይህ ስም በዓለም አቀፍ የስለላ መረብ ውስጥ ትላልቅ ተቋማትን በማፍረስና የሳይበር ሽብር በመፍጠር የሚንቀሳቀስ ስውርና አደገኛ ቡድን መጠሪያ መሆኑን ታውቃለች። ነገር ግን ከስሙ ቀጥሎ ያሉት አራት አሃዞች ምን ትርጉም አላቸው? የሴፕቴምበር 11 (09/11) ቀንን ለማስታወስ ነው? ወይንስ የሚቀጥለው ጥቃት የሚሰነዘርበት የሰዓት ጠቋሚ ወይም የሚስጥር ክፍል ቁጥር?

​በዚሁ ሰዓት የሳባ ስልክ በዓይነቱ ለየት ባለ ድምፅ አቃጨለ። የማታውቀው ቁጥር ነበር። ስልኩን ስታነሳው ማሽን የመሰለ ቀዝቃዛ ድምፅ በጆሮዋ ላይ አስተጋባ፦

"መርማሪ ሳባ... ፍንጭ መፈለግሽን ብታቆሚ ይሻልሻል። ምክንያቱም አዛዜል ካንቺ አምስት እርምጃ ቀድሞ ነው የሚጓዘው።" ስልኩ ተዘጋ።

​የዳዊት የሕይወት ሰዓት ወደ ታች መቁጠር ጀምሯል። አሁን የቀረው ሃያ ሁለት ሰዓት ብቻ ነው...

​ይቀጥላል...

15/06/2026

የማኪያቶ ጠብታዎች (ክፍል ፭ — የመጨረሻ ክፍል)

​በኮረብታው ጥግ ላይ ካለው ውብ ቀጠሯቸው እና ያንን ያህል በጥልቀት ስሜታቸውን ከተገለጻለቁ በኋላ፣ በናሆምና በኤልሳቤጥ ሕይወት ውስጥ አዲስ ወርቃማ ምዕራፍ ተጀመረ። ፍቅራቸው እንደ ማኪያቶው ትኩሳት የሞቀ፣ እንደ መጻሕፍት ገጾች ደግሞ ጥልቅና ትርጉም ያለው ሆነ። አሁን ላይ ሁለቱም ብቻቸውን አልነበሩም፤ በከተማዋ ጫጫታ ውስጥም ሆነ በጸጥታው ምሽት አብረው የሚያነቡ፣ ሃሳብ የሚለዋወጡ እና እጅ ለእጅ ተያይዘው የሚጓዙ እውነተኛ የሕይወት አጋሮች ሆነዋል።

​አንድ ዓመት ሙሉ በደስታ ተቆጠረ።

​ያች መጀመሪያ የተገናኙባትና በምሽት ዝናብ የረጠበችው አሮጌ ካፌ ዛሬም ድረስ ለእነሱ ልዩ ትርጉም አላት። ናሆም ኤልሳቤጥን ለመጀመሪያ ጊዜ ያያት ያቺው ጥግ ላይ ያለችው ጠረጴዛ ዛሬም የእነሱ መገኛ ናት። በአጋጣሚው ዕለት ግን ከተማዋ ልክ እንደ መጀመሪያው ቀን ሁሉ በምሽት ዝናብ ትታጠብ ነበር።

​ናሆም ኤልሳቤጥ ከመምጣቷ በፊት ቀድሞ በመገኘት ጠረጴዛውን ይዞ ተቀመጠ። ዛሬ መጽሐፍ እያነበበ አልነበረም፤ ይልቁንም አይኖቹን ወደ መግቢያው በር ላይ ተክሎ በጉጉት ይጠባበቅ ነበር። ልቡ ልክ እንደ መጀመሪያው ቀን ሁሉ በሀይል ይመታል። ብዙም ሳይቆይ የካፌው በር ተከፈተና ኤልሳቤጥ በፈገግታ ዘልቃ ገባች። ዛሬም እንደ ሁልጊዜው ውብና ማራኪ ናት።

​"ይቅርታ ናሆሜ... መንገዱ ላይ ትራፊክ ስለነበር ትንሽ ዘገየሁ" አለችው ጠረጴዛው ላይ እየተቀመጠች።

​ናሆም እጆቿን በሁለቱ መዳፎቹ መካከል አስገብቶ አጥብቆ ያዛቸው። "ችግር የለም ኤልሳዬ... አንቺን ለዘላለም ለመጠበቅ እንኳ ዝግጁ ነኝ" አላት በጥልቅ ፍቅር እየተመለከታት።

​አስተናጋጁ እንደተለመደው ሁለት ትኩስ ማኪያቶዎችን ጠረጴዛው ላይ አስቀመጠ። የጽዋዎቹ ትኩስ እንፋሎት ወደ ላይ ሲወጣ፣ ናሆም በጥልቅ ተነፈሰና ከጃኬቱ የውስጥ ኪስ አንድ ትንሽ ነገር አወጣ። ይህ ነገር መጽሐፍ አልነበረም፤ ይልቁንም በደማቅ ቀይ ቬልቬት የተሰራች ትንሽ ሳጥን ነበረች።

​ሳጥኑን በዝግታ ከፈተው። በውስጡ ውብ እና ደማቅ አልማዝ ያረፈበት የወርቅ ቀለበት ያበራ ነበር። የኤልሳቤጥ አይኖች በደስታና ባልተጠበቀ ድንጋጤ በሩ። እጇን በአፏ ላይ ጭና ናሆምን በትኩረት አየችው።

​ናሆም ከተቀመጠበት ጥቂት ጠጋ አለና የኤልሳቤጥን አይኖች እያየ እንዲህ አላት፦

​"ኤልሳዬ... በዚች ጠረጴዛ ላይ ስንገናኝ ሕይወቴ ባዶ መጽሐፍ ነበር። አንቺ ግን በመጀመሪያው ቀን በፈገግታሽ፣ በመቀጠል ደግሞ በጥልቅ ፍቅርሽና ማስተዋልሽ በእያንዳንዱ የሕይወቴ ገጽ ላይ ውብ ታሪክ ጻፍሽበት። ካንቺ ጋር ያሳለፍኩት እያንዳንዱ ሰከንድ በሕይወቴ ትልቁ ስጦታዬ ነው። አሁን ደግሞ የቀረውን የሕይወታችንን ሙሉ ታሪክ አብረን እንድንጽፈው እፈልጋለሁ። የዘላለም አጋሬ፣ ሚስቴና የልቤ ንግሥት ትሆኚ ዘንድ ፈቃደኛ ነሽ?"

​የኤልሳቤጥ አይኖች በደስታ እንባ ተሞሉ። ካፌው ውስጥ የነበሩት ጥቂት ሰዎችና አስተናጋጆች ጨዋታቸውን በትኩረት ይከታተሉ ስለነበር፣ ሁሉም ጸጥ ብለው የኤልሳቤጥን መልስ ይጠባበቁ ጀመር።

​ኤልሳቤጥ ናሆምን አጥብቃ እየተመለከተች፣ በደስታ እየተንቀጠቀጠች "አዎ! ናሆሜ... ሚስትህ ለመሆን ፈቃደኛ ነኝ። የሕይወቴን ውብ ታሪክ ካንተ ውጪ ከማንም ጋር ልጽፈው አልፈልግም!" ስትል መለሰችለት።

​ናሆም ቀለበቱን በደስታ በጣቷ ላይ አሳሰረው። ካፌው ውስጥ የነበሩት ሰዎች ሁሉ በአንድ ላይ ተነስተው በደስታ አጨበጨቡላቸው። አስተናጋጆቹም እንኳን ደስ አላችሁ በማለት ልዩ አበባ አበረከቱላቸው።

​የምሽቱ ዝናብ በካፌው መስኮት ላይ መውረዱን ቀጥሏል። ከዓመት በፊት በብቸኝነትና በናፍቆት የተጀመረው "የማኪያቶ ጠብታዎች" ታሪክ፣ ዛሬ በዚያችው ትንሽ ካፌ ውስጥ፣ በጥልቅ ፍቅርና በዘላለም ትዳር ቃል-ኪዳን ውብ ፍጻሜውን አገኘ። እነሱ ያነበቡት ትልቁ መጽሐፍ ሕይወት ነበር፤ ታሪኩም ፍቅር ሆነ።

​— ተፈጸመ —

እስኪ በንባብ ምክንያት የተጣበሳቹ ታሪካቹን አካፍሉን

15/06/2026

የማኪያቶ ጠብታዎች (ክፍል ፬)

​በሁለተኛው ቀጠሯቸው ዕለት የነበረው ድባብ ከመጀመሪያው ፈጽሞ የተለየ ነበር። ናሆም ኤልሳቤጥን ይዞት ያመራው ከአዲስ አበባ ጫጫታ ራቅ ብሎ፣ በዛፎች የተከበበና ጸጥታ የሰፈነበት አንድ ውብ የኮረብታ ጥግ ላይ ወደሚገኝ ካፌ ነበር። ከካፌው መስኮት አሻግሮ ሲመለከቱ መላዋ ከተማ እግር ስራቸው የወደቀች ትመስላለች። ሰማዩ በደመና ተሸፍኖ የነበረ ቢሆንም፣ በሁለቱ ጠረጴዛ ላይ የተቀመጡት ማኪያቶዎች ግን እንደተለመደው ትኩስ ነበሩ።

​ናሆም ከቦርሳው ውስጥ በሽፋኑ ላይ ውብ ስዕል ያለበትንና በጉጉት የደበቀውን መጽሐፍ አውጥቶ ጠረጴዛው ላይ አስቀመጠው። ኤልሳቤጥ የመጽሐፉን ርዕስ ስታነበው አይኖቿ በደስታ በሩ፤ ለአፍታም ቀና ብላ ናሆምን በትኩረት አየችው።

​"ይህንን መጽሐፍ እኮ ላገኘው አልቻልኩም ነበር!" አለች ድምጿ እየተሸበረ። "እንዴት ልታውቅ ቻልክ?"

​ናሆም ወደ እሷ ቃኘት አለና ረጅሙን የዝምታ መስመር ሰብሮ በጥልቅ ስሜት ማውራት ጀመረ። "ምክንያቱም ኤልሳ... በመጀመሪያው ቀን ስታወሪ የነበረውን እያንዳንዱን ቃል፣ የአይንሽን እንቅስቃሴና ምርጫሽን በልቤ ውስጥ ስቼው ነበር። ያቺ ካፌ ውስጥ የተገናኘንባት አጭር ጊዜ ሕይወቴን ሙሉ በሙሉ ነው የቀየረችው። አንቺን ካጣሁሽ በኋላ ያሳለፍኳቸው ቀናት ለእኔ ምን ያህል ከባድ እንደነበሩ ልነግርሽ አልችልም።"

​ኤልሳቤጥ መጽሐፉን ይዛ የነበረው እጇ በዝግታ ጠረጴዛው ላይ አረፈ። የናሆም ቃላት ልቧን በጥልቅ ነክተውታል። አይኖቿ ውስጥ እውነተኛ እና ንጹህ ስሜት እየተንጸባረቀ ወደ እሱ ጠጋ አለች።

​"እኔም እኮ ናሆም..." አለች በለስላሳ ድምፅ። "ከከተማ ውጪ በነበርኩባቸው ቀናት ሁሉ፣ አእምሮዬ እዚያች ካፌ ውስጥ ካንተ ጋር ቀርቶ ነበር። በየምሽቱ ስራዬን ጨርሼ ወደ ማረፊያዬ ስመለስ ያንተ ጨዋታ፣ ለነገሮች ያለህ እይታና ያ ውብ ፈገግታህ በምናቤ ይመላለስብኝ ነበር። በሕይወቴ ውስጥ እንደዚህ በአጭር ጊዜ ውስጥ ነፍሴን ሙሉ በሙሉ የገዛው፣ ያነበብኩትን መጽሐፍ ብቻ ሳይሆን የውስጤን ዝምታ ጭምር የተረዳኝ ሰው አጋጥሞኝ አያውቅም። ካንተ ጋር ስሆን ለዓመታት ስፈልገው የነበረውን ሰላም ነው ያገኘሁት።"

​ናሆም የኤልሳቤጥን እጅ በዝግታ ጨበጠው። የሁለቱም መዳፎች ሲገናኙ የነበረው ሙቀት ከማኪያቶው ትኩሳት ይበልጥ የልባቸውን ትርታ ያፋጥነው ነበር። ናሆም ወደ ውቧ ከተማ እይታ አሻግሮ እያየ፣ ነገር ግን ልቡ ሙሉ በሙሉ እሷ ጋር ሆኖ ስሜቱን በግልጽ አፈሰሰው፦

​"ኤልሳ፣ እኔ ላንቺ ያለኝ ስሜት ዝም ብሎ የአንባቢና የአንባቢ መግባባት ብቻ አይደለም። አንቺን ማግኘት ማለት ለእኔ የጎደለኝን የሕይወቴን ትልቁን ምዕራፍ ማግኘት ማለት ነው። ከአንቺ ጋር ሳወራ ዓለም ጸጥ ይልብኛል። በእያንዳንዱ የሕይወቴ መስመር ውስጥ ካንቺ ጋር አብሬ መጓዝ፣ አብሬሽ ማንበብ፣ እና ይቺን የምታይሽን ከተማ ሁልጊዜ ከአንቺ ጎን ቆሜ መቃኘት ነው የምፈልገው። በጥልቅ አፍቅርሻለሁ።"

​ኤልሳቤጥ አይኖቿን በደስታ እያርገበገበች ናሆምን አጥብቃ ተመለከተችው። እጇን ከእጁ ውስጥ ሳታወጣ፣ "ይህ መጽሐፍ የእኛን አዲስ ታሪክ መጀመሪያ ይሁንልን። ከአሁን በኋላ መቼም አንጠፋፋም።"

​የምሽቱ ቀዝቃዛ ነፋስ የካፌውን መስኮቶች እየመታ ዝናብ መጣል ሲጀምር፣ እነሱ ግን በዚያች ኮረብታ ላይ ባለው ትንሽ ጠረጴዛ ዙሪያ፣ እጅ ለእጅ ተያይዘው፣ ከቃላት በላይ በሆነ ጥልቅ ስሜት ውስጥ ሰምጠው ነበር። የማኪያቶ ጠብታዎች አልቀው ነበር፤ ነገር ግን የእነሱ እውነተኛና ንጹህ የፍቅር ታሪክ ገና የመጀመሪያውን ምዕራፍ ጽፎ አጠናቀቀ።

​(ክፍል ፭ — የመጨረሻ ክፍል)

15/06/2026

የማኪያቶ ጠብታዎች (ክፍል ፫ )

​በመጽሐፍ መደብሩ ውስጥ የተፈጠረው ያ ድንገተኛና ያልታሰበ መገናኘት፣ በሁለቱም ልብ ውስጥ የነበረውን የሳምንታት ናፍቆት፣ ጥርጣሬና የፍለጋ ድካም በአንድ አፍታ አሟሟቀው። ናሆም እና ኤልሳቤጥ ከመደብሩ ወጥተው ብዙም ሳይርቁ ወደሚገኘውና ሰፊ የከተማ እይታ ወዳለው ዘመናዊ ካፌ አመሩ። ካፌው በትላልቅ መስኮቶች የተከበበ በመሆኑ፣ ከውጪ የሚታየው የአዲስ አበባ ምሽት፣ የሚርመሰመሱት የመኪና መብራቶችና የባቡር መስመሩ እይታ ለቀጠሯቸው ልዩና ማራኪ ድባብ ሰጥቶታል።

​አስተናጋጁ እንደተለመደው ሁለት ትኩስ ማኪያቶዎችን ጠረጴዛው ላይ አስቀመጠ። ናሆም ማኪያቶውን እያማሰለ ኤልሳቤጥን በትኩረት ተመለከታት። ዛሬ የለበሰችው ዘመናዊ ቢጫ ጃኬት፣ ያሰረችው ጸጉሯ እና ፊቷ ላይ የሚታየው በራስ የመተማመን መንፈስ ይበልጥ ልዩ አድርጓታል።

​"ለመሆኑ ያንን ያህል ቀን ሙሉ በሙሉ የት ጠፋሽ? እኔ እኮ በየቀኑ በዚያች አሮጌ ካፌ ውስጥ ጥግ ያለችው ጠረጴዛ ላይ ቁጭ ብዬ እጠብቅሽ ነበር" አላት ናሆም፣ ድምፁ ላይ ጥቂት ቅሬታና ናፍቆት እየተቀላቀለበት።

​ኤልሳቤጥ ማኪያቶዋን አንድ ጊዜ ጎንጨት አደረገችና ስልኳን ጠረጴዛው ላይ አስቀመጠችው። ከዚያም በአይኖቿ በትኩረት እያየችው በሃዘኔታ መለሰችለት፦

"አውቃለሁ ናሆም... እኔም እኮ በጣም ነው የቆጨኝ። በዚያች ምሽት ታክሲ ውስጥ ከገባሁ በኋላ ነው ሁለታችንም ስልክ ቁጥር መለዋወጥ እንደረሳን ያስተዋልኩት። በጣም የሚገርመው ግን፣ በማግስቱ ጠዋት ለስራ ጉዳይ አስቸኳይ ጉዞ ገጥሞኝ ከከተማ ውጪ ለሁለት ሳምንታት ቆይቼ ትላንት ምሽት ነው የተመለስኩት። ዛሬ ደግሞ በአጋጣሚ ወደ መጽሐፍ መደብሩ ጎራ ስል አንተን አገኘሁህ። ለመሆኑ... እውነት በየቀኑ ትጠብቀኝ ነበር?"

​ናሆም ከመደብሩ የገዛውን አዲስ መጽሐፍ ገልጦ እያሳያት ፈገግ አለ።

"አዎ፣ በየቀኑ። እንዲያውም መጽሐፍ ባነበብኩ ቁጥር፣ ታሪኩንና የገጸ-ባህሪያቱን ማንነት ከአንቺ ጋር የምወያይበት መስሎኝ ሁልጊዜ በሩ በተከፈተ ቁጥር ቀና ብዬ እጠበቅሻለሁ። በአሁኑ ዘመን እንደዚህ በጥልቀት ስነ-ጽሑፍን የምትረዳ፣ በሃሳብ የምታግባባ እና የምትመጥን ሴት ማግኘት ቀላል አይደለም።"

​ኤልሳቤጥ ናሆም ለንባብና ለሃሳብ ያለውን ክብር፣ እንዲሁም ለእሷ ያሳየውን ታማኝነት ስታይ ውስጧ በደስታ ተሞላ።

"እኔም ካንተ ጋር ሳወራ የተለየ ሰላም ነው የሚሰማኝ" አለችው በቀጥታ አይኖቹን እያየች። "በዚህ ስልክ እና ሶሻል ሚዲያ ብቻ በገዛው ዓለም ውስጥ፣ ከመጽሐፍ ገጾች ጀርባ ያለውን ውበት የሚያይ፣ በቃላትና በሃሳብ የሚገናኝ ሰው ማግኘት ለእኔም ትልቅ መታደል ነው።"

​በሁለቱ መካከል ያለው ጨዋታ ከመጀመሪያው ቀን ይበልጥ ጥልቅ፣ ሰፊና ማራኪ እየሆነ መጣ። ስለ ኑሮአቸው፣ ስለ ሥራቸው፣ ስለ ወደፊት ምኞታቸው፣ እና እስካሁን ስላነበቧቸው ድንቅ መጽሐፍት በሰፊው ተጨዋወቱ። ሰዓቱ መሸሹንና የካፌው ሰዎች መቀነስ መጀመሩን እንኳ አላስተዋሉም። በዚህ ጊዜ ግን ሁለቱም ያለፈውን ስህተታቸውን ላለመድገም በደንብ ተጠንቅቀው ነበር።

​ናሆም ስልኩን አወጣና ወደ እሷ ጠጋ አለ።

"ኤልሳ... ዛሬ ግን ዝናብም የለ፣ አስቸኳይ ጉዞም የለ። ስለዚህ በድጋሚ በከተማዋ ጭጋግ ውስጥ እንዳንጠፋፋ ስልክሽን ብትሰጪኝ ደስ ይለኛል" አላት።

​ኤልሳቤጥ በደስታ እየሳቀች ስልኳን ተቀብላ ቁጥሯን መዘገበችለት። ቁጥራቸውን በሚገባ ከተለዋወጡ በኋላ፣ ኤልሳቤጥ ወደ ናሆም ጠጋ ብላ በጉጉት ጠየቀችው፦

"ለመሆኑ በሚቀጥለው ሳምንት የምናነበውን የጋራ መጽሐፍ መርጠሃል? ወይንስ እኔ እንድመርጥ ትፈልጋለህ?"

​ናሆም ሚስጥራዊ በሆነ ፈገግታ አንገቱን እየነቀነቀ "አዎ፣ መጽሐፉን አስቀድሜ መርጫለሁ። ግን መጽሐፉን የምሰጥሽ በሚቀጥለው ቀጠሯችን ላይ ስንገናኝ ብቻ ነው" አላት።

​ሁለቱም ከተቀመጡበት ተነስተው ወደ ውጪ ሲወጡ፣ የምሽቱ ነፋስ ቀዝቀዝ ያለ ቢሆንም፣ በልባቸው ውስጥ ግን ገና አዲስ ምዕራፍ እየከፈተ ያለው የፍቅርና የጥበብ ብርሃን በደንብ ሙቀት ሰጥቷቸው ነበር።
... ይቀጥላል .....

14/06/2026

የማኪያቶ ጠብታዎች (ክፍል ፪)

​ኤልሳቤጥ የተሳፈረችበት ታክሲ በምሽቱ የዝናብ ጭጋግ ውስጥ ተሰውሮ እስኪጠፋ ድረስ ናሆም ባለበት ቀጥ ብሎ ቆመ። የከተማዋ መብራቶች በየመንገዱ በፈጠሩት የውሃ ማጠራቀሚያ ላይ እያበሩ ይንጸባረቃሉ። ናሆም ወደ ራሱ ሲመለስ ነው ስልኳን ቀርቶ ሙሉ ስሟን እንኳ አለመጠየቁ ትዝ ያለው። ልቡ በድንገት ባዶነት ተሰማው። እጁ ላይ ያለውን አሮጌ መጽሐፍ አጥብቆ እየጨበጠ፣ ወደ መኖሪያ ቤቱ የሚወስደውን ታክሲ ለመያዝ በረጅሙ ተነፈሰና መንገዱን ቀጠለ።

​በዚያች ሌሊት ናሆም እንቅልፍ ከአይኑ የራቀ መስሎ ነበር። አልጋው ላይ ጋደም ብሎ ጣሪያውን እያየ ያቺን ካፌ ውስጥ ያሳለፏትን የሁለት ሰዓት አጭር ጊዜ ደጋግሞ በሕሊናው ያወጣታል። የኤልሳቤጥ ሳቅ፣ ስለ መጽሐፍት ስታወራ አይኖቿ ውስጥ የሚበራው ጉጉትና የመጨረሻዋ ውብ ፈገግታው ከአእምሮው ሊጠፉ አልቻሉም። መጽሐፉን ገልጦ ለማንበብ ሞከረ፤ ነገር ግን በእያንዳንዱ መስመርና ፊደል መካከል የሚታየው የኤልሳቤጥ ፊት ብቻ ነበር። "እንዴት ስልክ ቁጥር መለዋወጥ እንረሳለን?" እያለ ራሱን ወቀሰ።

​ቀናት ተቆጠሩ። ሳምንታትም ተተኩ።

​ናሆም በየቀኑ ከስራ ሲወጣ ወደዚያች ትንሽ ካፌ ማቅናቱን ልማድ አደረገው። ዝናብ ቢጥልም ባይጥልም፣ ሁልጊዜ አመሻሽ ላይ ጥግ ወዳለችው ጠረጴዛ እየሄደ ይቀመጣል። አስተናጋጁ ማኪያቶውን ሲያመጣለት ናሆም አይኖቹን ወደ ካፌው መግቢያ በር ላይ ይተክላል። በሩ በተከፈተና አዲስ ሰው በገባ ቁጥር ልቡ ይመታል፤ ነገር ግን የገባው ሰው ሁሉ ኤልሳቤጥ አልነበረችም። ካፌው ውስጥ ያሉ አስተናጋጆች እንኳ ሳይቀሩ የእሱን መጠበቅና አይኖቹን ያስተዋሉ ይመስል በሃዘኔታ ይመለከቱት ጀመር።

​አንድ ቅዳሜ ከሰዓት፣ ናሆም ተስፋ የመቁረጥ ስሜት እየተሰማው በከተማዋ መሃል በሚገኝ አንድ ትልቅ መጽሐፍ መደብር ውስጥ አዳዲስ መጽሐፍትን እየመረመረ ነበር። በመደርደሪያዎቹ መካከል እየተዘዋወረ ሳለ፣ ከጀርባው ሁለት ልጃገረዶች በዝቅተኛ ድምፅ ሲያወሩ ሰማ።

​"እኔ የምልሽ ኤልሳ... ያንን ያበደርኩሽን የፍልስፍና መጽሐፍ ጨረስሽው?" አለች አንደኛዋ።

​"ኤልሳ" የሚለውን ስም ሲሰማ የናሆም ልብ በሀይል መምታት ጀመረ። መጽሐፉን እንደያዘ በዝግታ ዞር አለ። በሁለቱ መደርደሪያዎች መሃል አሻግሮ ሲመለከት፣ ልቡ ያሰበው አልተሳሳተም፤ ያቺው ኤልሳቤጥ ነበረች! ዛሬ ጸጉሯን በፈገግታ ወደ ኋላ አስራዋለች፣ አይኖቿም እንደ መጀመሪያው ቀን በብርሃን የተሞሉ ናቸው።

​ናሆም እግሮቹ እየተንቀጠቀጡ ወደ እነሱ ተራመደ። በመደርደሪያው ዙሪያ አልፎ ፊት ለፊቷ ሲቆም፣ ኤልሳቤጥ አዲስ መጽሐፍ ልታነሳ እጇን ዘርግታ ነበር። ቀና ስትል ናሆምን አየችው። ለአፍታ ደንገጥ አለች፣ በመቀጠል ግን ፊቷ ላይ ወደር የሌለው ደስታና ፈገግታ ሰፈነ።

​"ናሆም?!" አለች መጽሐፉን ወደ ደረቷ እያስጠጋች።

​"ኤልሳቤጥ... አንቺ ነሽ?" አላት ናሆም፣ ድምፁ በደስታ እየተሰነጠቀ። "በየቀኑ በዚያች ካፌ ውስጥ ስፈልግሽ ነበር።"

​ኤልሳቤጥ አይኖቿን መሬት ላይ ጥላ በፈገግታ እያየችው፣ "እውነትህን ነው? እኔም እኮ ስልክህን ሳልቀበል በመሄዴ በጣም አዝኜ ነበር። እንዲያውም በዚያን ዕለት ካፌው ውስጥ የምታነበውን መጽሐፍ ትተኸው የሄድክ መስሎኝ ነበር..."

​"መጽሐፉንማ ይዤዋለሁ" አለ ናሆም፣ አሁንም ማመኑ እያቀተው። "ነገር ግን ከዚያች ምሽት ጀምሮ መጽሐፉን ማንበብ አልቻልኩም፤ ምክንያቱም እያንዳንዱ ገጽ ላይ የምታይኝ አንቺ ብቻ ነበርሽ።"

​ኤልሳቤጥ ይህንን ስትሰማ ፊቷ በደፍረት ቀላ። አብራት የነበረችው ጓደኛዋ ሁለቱን በትኩረት እያየች ፈገግ አለችና "እሺ ኤልሳ... እኔ ውጪ እጠብቅሻለሁ" ብላ ትታቸው ወጣች።

​በመጽሐፍ መደብሩ ውስጥ በሁለቱ መካከል ያለው ርቀት ጠፋ። ናሆም ረጅሙን የፍለጋ ጊዜ ረሳው። ኤልሳቤጥ ወደ ናሆም ጠጋ አለችና "ዛሬስ ዝናብ ባይኖርም፣ ያንን ያልጨረስነውን ጨዋታ በማኪያቶ የምንቀጥልበት ጊዜ አለህ?" ስትል ጠየቀችው።

​ናሆም ፈገግ ብሎ "ለአንቺ ሁልጊዜም ጊዜ አለኝ" አላት። ከዓመታት ፍለጋ በኋላ ያገኘውን ውድ መጽሐፍ እቅፍ አድርጎ የያዘ ያህል ተሰማው።

​(ክፍል ፫ ይቀጥላል...)