10/03/2026
یو ماښام مېړه په ډېرې سنجیدګۍ خپلې مېرمنې ته وویل:
«زه غواړم تا ته طلاق درکړم.»
د مېرمنې له لاسه د چای پیاله ولړزېده.
«ولې؟» د هغې غږ رېږدېده.
مېړه په یخ او بېاحساسه انداز کې ځواب ورکړ:
«له تېرو یو کال راهیسې زموږ ترمنځ د مېړه او مېرمنې په شان څه نه دي پاتې. زه په خپل دفتر کې له یوې نجلۍ سره مینه لرم او ډېر ژر به له هغې سره واده وکړم.»
دا خبرې د خنجر په شان د مېرمنې په زړه کې ښخې شوې، خو هغې ځان راټول کړ او ویې ویل:
«سمه ده، که دا ستا پرېکړه ده نو طلاق راکړه، خو زما یوه شرط دی.»
مېړه په بېزارۍ وپوښتل:
«کوم شرط؟»
مېرمن ورو وویل:
«لس ورځې به هر ماښام ما په غېږ کې پورته کوې او تر خوب خونې به مې رسوې. بس همدا.»
مېړه په زړه کې سوچ وکړ: «لس ورځې خو همداسې تېرېږي.» دا ورته یوه وړه خبره ښکاره شوه، نو سمدستي یې ومنله.
په لومړۍ ورځ چې یې مېرمن په غېږ کې پورته کړه، یو ډول شرم او ناپېژندلې چوپتیا یې احساس کړه؛ داسې چوپتیا چې ښايي له کلونو راهیسې رالوی شوې وه. مېرمن خپل سر د هغه پر اوږه کېښود. هغه حېران شو چې مېرمن څومره سپکه شوې ده.
«ته کمزورې شوې یې؟» بېاختیاره یې وپوښتل.
مېرمن په ورو موسکا ځواب ورکړ:
«ښايي تا هېڅکله پام نه وي ورته کړی.»
دوهمه ورځ یې د پورته کولو پر مهال ولیدل چې د هغې لاسونه یخ دي، لکه د وینې بهیر چې کم شوی وي. درېیمه ورځ یې زوی د دروازې پر سر ولاړ وخندل او ویې ویل:
«واه پلاره! ته خو بیا مور هماغسې پورته کوې لکه چې موږ ته به دې د ماشومتوب کیسې ویلې!»
د مېړه په زړه کې یو ډول درد وخوځېد.
څلورمه ورځ یې ناڅاپه هغه وخت ورپه یاد شو چې د واده په لومړیو کې یې خپله ناوې همداسې په غېږ کې پورته کړې وه او خونې ته یې رسولې وه؛ دواړو خندل او د راتلونکي خوبونه یې لیدل. هغه خوشحالۍ چېرته ورکې شوې؟
پنځمه ورځ مېرمن ورو وویل:
«یاد دې دي ویل به دې چې زه ستا ټوله نړۍ یم؟»
مېړه سترګې واړولې؛ داسې یې احساس کړه لکه د تېر وخت په هنداره کې چې ځان ویني.
شپږمه ورځ هغه په دفتر کې له خپلې محبوبې سره ناست و، خو ذهن یې په کور کې و. د هغې خبرې نورې ورته دومره زړهراښکونکې نه وې. لومړی ځل یې درک کړه چې هغه مینه چې دی یې لټوي ښايي یوازې لنډمهاله کشش وي، نه د ټول عمر ملګرتیا.
اوومه ورځ چې یې مېرمن پورته کړه، هغه تر پخوا هم سپکه برېښېده؛ لکه له بدن یې چې ساه ورو ورو وتلې وي. هغه په ټینګه ونیوله، داسې لکه وېره چې رښتیا به ترې جلا نه شي.
اتمه ورځ مېرمن په ټیټ غږ وویل:
«یوازې دوه ورځې پاتې دي، بیا به ته ازاد شې.»
دا د «ازاد» کلمه د هغه په زړه کې د غشي په شان ولګېده. ایا دی رښتیا هم قید و؟ که خپله د خپلو هیلو بندي شوی و؟
نهمه ورځ یې سترګې د سینګار مېز پر سر ایښوول شوو درملو ولګېدې.
«دا درمل د څه دي؟» په حېرانۍ یې وپوښتل.
مېرمن څو شېبې چوپه وه، بیا ورو یې وویل:
«دا زما د علاج دي… زه کینسر لرم، وروستی پړاو. ډاکټر ویلي ډېر وخت نه دی پاتې.»
د هغه قدمونه لکه په ځمکه کې چې ښخ شول. په سختۍ یې هغه تر بستر پورې ورسوله.
«ولې دې راته ونه ویل؟» غږ یې دروند شو.
مېرمن په کمزورې موسکا وویل:
«نه مې غوښتل چې پر ما ترس وکړې. ما یوازې دا غوښتل چې زموږ زوی یو ځل بیا موږ سره وګوري، لکه پخوا. چې هغه په یاد ولري د هغه مور او پلار د یو بل لپاره سهارا وو. همدا لامل و چې ما لس ورځې وغوښتې.»
د مېړه له سترګو اوښکې روانې شوې. د طلاق خبرې، د دوهم واده خوبونه—ټول ورته بېمعنا شول.
لسمه ورځ هغه دفتر ته نه ولاړ . ماښام یې چې مېرمن په غېږ کې پورته کړه، قدمونه یې ډېر درانه وو. مېرمن خپله غاړه د هغه له سینې سره ونښلوله.
«مننه… چې زما وروستۍ هیله دې پوره کړه،» ورو یې وویل.
مېړه په ژړا وویل:
«دا به وروستۍ نه وي! زه به ستا علاج وکړم ، زه به تا هېڅکله پرېنږدم!»
مېرمن ورو سر وخوځاوه.
«ځینې پرېکړې د انسان په لاس کې نه وي. یوازې دا په یاد ولره… مینه وخت غواړي. کله چې موږ وخت نه ورکوو، مینه په چوپتیا کې مري.»
څو اوونۍ وروسته هغه له دې نړۍ وکوچېده.
د مېړه په لاس کې هماغه د طلاق کاغذونه وو، چې اوس یوازې بېروحه پاڼې وې. هغه لاره چې تر خوب خونې تلله، د تل لپاره د هغه په یادونو کې نقش شوه—هغه لاره چې لس ورځې یې خپله مېرمن په غېږ کې ترې وړې وه.
هغه له بلې ښځې سره اړیکه پرې کړه. اوس پوهه شوه چې هغه مینه چې ده لټوله، همدلته په همدې کور کې موجوده وه، خو دی یې لیدلو ته ړوند و.
هغه به ډېر ځله د دروازې سره ودرید او سوچ به یې کاوه: کاش وخت بېرته راګرځېدلی. خو وخت هېڅکله نه راګرځي؛ هغه یوازې سبق ورکوي او تېرېږي.
او ده دا سبق د ټول عمر لپاره زده کړ:
رشتې ناڅاپه نه ماتیږي، بلکې هغه وخت ماتیږي چې موږ ورته وخت ورکول بند کړو… او کله ناکله یوازې لس ورځې انسان ته د خپل ټول ژوند حقیقت ښيي.
🔥
✍️
📝
🌸
🕊️
👑
🌍
💬
🎙️
📚
🎥
🤝
📍 🏔️
📍 🌄
📍 🌿
📍 🌳
📍 🏞️
📍 🌾
📍 🏔️
📍 🌺
📍 🏙️
📍 🏔️
📍 🌴
📍 🌅
📍 ⛰️
📍 🌄
📍 🏞️
🌍 🇦🇫
🌍 🇵🇰
🌏 🌸
Ten Unknown Facts About
1. Founding and History: BMW, Bayerische Motoren Werke AG, was founded in 1916 in Munich, Germany, initially producing aircraft engines. The company transitioned to motorcycle production in the 1920s and eventually to automobiles in the 1930s.
2. Iconic Logo: The BMW logo, often referred to as the "roundel," consists of a black ring intersecting with four quadrants of blue and white. It represents the company's origins in aviation, with the blue and white symbolizing a spinning propeller against a clear blue sky.
3. Innovation in Technology: BMW is renowned for its innovations in automotive technology. It introduced the world's first electric car, the BMW i3, in 2013, and has been a leader in developing advanced driving assistance systems (ADAS) and hybrid powertrains.
4. Performance and Motorsport Heritage: BMW has a strong heritage in motorsport, particularly in touring car and Formula 1 racing. The brand's M division produces high-performance variants of their regular models, known for their precision engineering and exhilarating driving dynamics.
5. Global Presence: BMW is a global automotive Company
6. Luxury and Design: BMW is synonymous with luxury and distinctive design, crafting vehicles that blend elegance with cutting-edge technology and comfort.
7. Sustainable Practices: BMW has committed to sustainability, incorporating eco-friendly materials and manufacturing processes into its vehicles, as well as advancing electric vehicle technology with models like the BMW i4 and iX.
8. Global Manufacturing: BMW operates numerous production facilities worldwide, including in Germany, the United States, China, and other countries, ensuring a global reach and localized production.
9. Brand Portfolio: In addition to its renowned BMW brand, the company also owns MINI and Rolls-Royce, catering to a diverse range of automotive tastes and luxury segments.
10. Cultural Impact:
゚
