Street Roots ریشه های خیابانی

14/08/2019

عادی‌سازی سرکوب فلسطینی‌ها توسط دولت اسراییل از طریق برگزاری برنامه های فرهنگی چون کنسرت «سیستاناگیلا - ایران و اسراییل، یک رابطه‌ی موسیقیایی عاشقانه»، در شهر برلین ادامه دارد. ما گفتمان «دوستی» بین ایران و اسراییل و برنامه های موسیقی در این راستا را بخشی از سیاست انکار تحت لوای گفتمان صلح می‌بینیم.
دو سال پیش نیز نوشتیم:
در حالی که روز شنبه، 7 اکتبر، کلیسای مجلل «اشتیاق» (Passionskirche) در برلین میزبان برگزاری کنسرتی از بند موسیقی «سیستانآگیلا» بود، شرکت‌کننده‌گان در کنسرت هنگام ورود با تصویر «حنظله»، شخصیت کاریکاتورهای ناجی علی، کاریکاتوریست فلسطینی که توسط سرویس مخفی اسراییل ترور شده است، و شعار «آزادی فلسطین» روی دیوارهای کلیسا روبه‌رو شدند.
افراد ناشناسی که به نوشته‌ی خودشان یک شب قبل از برگزاری کنسرت، این تصویرها را روی دیوار کلیسای محل برگزاری کنسرت نقش زده‌اند، چنان که در اطلاعیه‌ی توضیحی‌شان نوشته‌اند: به نادیده گرفته شدن مسئله‌ی فلسطین و عادی‌سازی جنایات اسراییل از طریق فعالیت‌های فرهنگی و گفتمان صلح معترض بوده‌اند.

Konzerte wie "Sistanagila - Iran - Israel - eine Musikaffäre", normalisieren die Unterdrückung des Palästinensischen Volkes. Seit Oktober 2017 wird dieses Konzert jedes Jahr in Berlin wiederholt. Auch dieses Jahr sind die Sistanagila Plakate überall auf Berlin's Straßen zu sehen. Schon vor zwei Jahren haben wir gemeinsam mit For Palestine diese Form der Kulturveranstaltungen kritisiert. Die Stellungnahme der Gruppe, die damals Naji Ali's berühmten Handhala auf die Mauern und Türen der Passionskirche gemalt haben, ist auf der For Palestine Website zu lesen. (Naji Ali war ein berühmter palästinensischer Karikaturist, der 1987 in London vom israelischen Geheimdienst ermordet wurde).
Hier ein Ausschnitt der Stellungnahme von vor zwei Jahren:
"Kultur für die Unterdrückten, nicht für die Normalisierung - Anlässlich des am 07. Oktober 2017 veranstalteten Konzerts mit dem Namen „Sistanilga in der Passionskirche – Iran&Israel- eine Musikaffäre“ haben wir uns zusammengeschlossen, um Veranstaltungen wie diese, die zur Normalisierung von politischer Unterdrückung, Folter und Besatzung beitragen, beim Namen zu nennen und zu kritisieren."

http://manjanigh.com/?p=2482&fbclid=IwAR3j99sWfe16v-WFOf8LQupE2G06gT0tXXp3vIaj26tRdaiP0ThqGropIXs

02/08/2019

حزب چپ آلمان خواستار آزادی کارگران و دستگیرشدگان هفت‌تپه شد

حزب چپ آلمان die Linke جمعه 2 اوت/ 11 مرداد در یک بیانیه مطبوعاتی خواستار آزادی بازداشت شدگان نیشکر هفت‌تپه شد.
توبیاس فلوگر، معاون رهبری حزب چپ در یک بیانیه مطبوعاتی که در واکنش به تحصن گروهی از فعالان سیاسی چپ در برلین مقابل دفتر این حزب منتشر شد، اعلام کرد: صبح امروز جمعی از فعالان سیاسی ایران در ارتباط با دادگاه اسماعیل بخشی، علی نجاتی، امیر امیرقلی، امیرحسین محمدی‌فرد، ساناز الله‌یاری، عسل محمدی و سپیده ‌قلیان که فردا (3اوت/ 12 مرداد) برگزار می‌شود، مقابل خانه کارل لیبکنشت (دفتر حزب چپ آلمان Die Linke) تحصن کردند. حزب چپ از این حرکت استقبال و در یک جلسه مشترک با تحصن‌کنندگان از خواسته‌های آنها حمایت می‌کند.
در این بیانیه مطبوعاتی با اشاره به دستگیری و زندانی شدن صدها تن از فعالان کارگری، زنان و کنشگران آمده است: حکومت ایران در سایه تهدید جنگ آمریکا سرکوب در داخل کشور را تشدید کرده است.
حزب چپ آلمان در این اطلاعیه مطبوعاتی، همبستگی خود را با کارگران زندانی و همچنین کنشگران سیاسی در ایران که با سرکوب گسترده رژیم اقتدارگرا رو درو هستند اعلام کرده و خواستار آزادی دستگیرشدگان شده است.
در بخش دیگری از بیانیه مطبوعاتی آمده است: حزب چپ به صورت مشخص و رسمی علیه جنگ در ایران موضع دارد و همزمان علیه اقتدارگرایی رژیم ایران موضع دارد. افزایش تنش نظامی (بحران نظامی) محافظه‌کاران در ایران را تقویت می‌کند. بنابراین ما از دولت آلمان می‌خواهیم به صورت فعال علیه افزایش تنش نظامی و آزادی زندانیان سیاسی تلاش کند.
این بیانیه پس از تحصن جمعی از فعالان سیاسی چپ در برلین که صبح جمعه مقابل دفتراین حزب تحصن کردند، منتشر شد.
جمعی از فعالان سیاسی چپ در برلین یک روز قبل در نامه‌ای به حزب چپ آلمان، با ابراز خرسندی از مواضع ضد جنگ این حزب، خواسته بودند نسبت به سرکوب گسترده کارگران، زنان، معلمان، دانشجویان و.. در ایران واکنش نشان دهد.
این گروه صبح امروز مقابل خانه کارل لیبکنشت در برلین تحصن و با نمایندگان حزب چپ آلمان گفت‌وگو کرد.

02/08/2019

Nachdem wir heute mit mehreren verschiedenen AktivistInnen eine Sit-In-Aktion vor den Türen des Karl-Liebknecht-Hauses, Parteisitz der Partei DIE LINKE, abgehalten haben, können wir sagen, dass die Aktion erfolgreich war. Nach einem längeren solidarischen Gespräch mit Pressesprecher und Verantwortlichen für Internationale Beziehungen der Partei, hat DIE LINKE eine Pressemitteilung zur Arbeiterbewegung im Iran und den morgen bevorstehenden Gerichtsverfahren im Iran veröffentlicht. Hier die Pressemitteilung:

"Solidarität mit den inhaftierten politischen Aktivisten in Iran

Anlässlich des morgigen Gerichtsverfahrens im Iran gegen Esmaeil Bakhshi, Ali Nejat, Amir Amirgholi, Amirhossein Mohammdifard, Sanaz Allahyari, Asal Mohammdi und Sepideh Gholian fand heute vor dem Karl-Liebknecht-Haus ein Sit-In linker iranischer Aktivistinnen und Aktivisten statt. DIE LINKE begrüßte die Aktion und unterstützt das Anliegen der Aktivistinnen und Aktivisten bei einem gemeinsamen Gespräch.

Dazu erklärt Tobias Pflüger, stellvertretender Parteivorsitzender:

Morgen, am Samstag, den 3. August, steht im Iran ein Gerichtsverfahren bevor, an dem sieben namhafte Mitglieder aus der Arbeiterbewegung verurteilt werden sollen. Sie haben gegen ausstehende Lohnzahlungen, für höhere Löhne und bessere Arbeitsbedingungen protestiert und sind dafür festgenommen genommen worden. Ihnen drohen lange Haftstrafen. Hunderte Aktivistinnen und Aktivisten, darunter Lehrerinnen und Lehrer, Frauenrechtsaktivistinnen und -aktivisten, Gewerkschafterinnen und Gewerkschafter sind im Iran derzeit in Haft. Im Schatten der Kriegsdrohungen durch die USA verschärft das iranische Regime die Unterdrückung im eigenen Land.

DIE LINKE solidarisiert sich mit den inhaftierten Arbeiterinnen und Arbeitern sowie politischen Aktivistinnen und Aktivisten im Iran, die den massiven Repressionen durch das autoritäre Regime ausgesetzt sind, und fordert ihre Freilassung.

DIE LINKE positioniert sich klar und deutlich gegen einen Krieg im Iran und zugleich gegen das autoritäre Regime. Eine militärische Eskalation würde die Hardliner stärken. Wir fordern daher die deutsche Bundesregierung auf, sich aktiv gegen eine militärische Eskalation und für die Freilassung politischer Gefangener einzusetzen."

Link:

Anlässlich des morgigen Gerichtsverfahrens im Iran gegen Esmaeil Bakhshi, Ali Nejat, Amir Amirgholi, Amirhossein Mohammdifard, Sanaz Allahyari, Asal Mohammdi und Sepideh Gholian fand heute vor dem Karl-Liebknecht-Haus ein Sit-In linker iranischer Aktivistinnen und Aktivisten statt. DIE LINKE begrü...

17/03/2019

شنبه 16 مارس 2019، به پیشواز روز جهانی زندانیان سیاسی تجمعی در میدان «هرمن‌پلاتز» برلین برگزار شد که ده‌ها نفر از کشورهای مختلف در آن شرکت کردند. سازمان‌دهنده‌گان این تجمع عبارت بودند از: ریشه‌های خیابانی (کارگروه محلی مجموعه‌ی منجنیق در برلین) جمع اخبار زندانیان، سازمان انقلاب، سازمان نیروی کارگری، جمع برای یک دولت در فلسطین، کمیته‌ی دفاع از مومیا ابوجمال، کمیته‌ی همبستگی با کردستان، گروپ یوروم، بلوک آمریکای لاتین، سازمان بایکوت اسراییل، حزب مارکسیست _ لنینیست آلمان و عده‌ای از نیروهای مبارز باسک و کاتالونیا.
متن کامل بیانیه‌ی ریشه‌های خیابانی که بالاجبار برای سهولت خوانده شدن در یک تجمع ایستاده کمی در ترجمه‌ی آلمانی تلخیص شده و توسط یکی از رفقای آلمانی منجنیق در این تجمع خوانده شد به شرح زیر است:

دفاع از زندانی سیاسی دفاع از آرمان اوست

هیچ آمار دقیقی از تعداد زندانیان سیاسی‌ای که اکنون در زندان‌های ایران به سر می‌برند در دست نیست. ما تنها نام برخی چهره‌های شاخص را می‌دانیم که در ماه‌های اخیر زندانی شده‌اند. دلیل گمنامی تعداد زیادی از زندانیان سیاسی البته به شاخصه‌ی اصلی کسانی بازمی‌گردد که در ژانویه‌ی 2018 در بیش از 80 شهر ایران به خیابان آمدند تا نسبت به گسترش فقر و فلاکت و سیاست‌های اقتصادی حکومت ایران که موجب افزایش تبعیض طبقاتی شده است، اعتراض کنند. اغلب آنان از کسانی بودند که در حاشیه‌ای‌ترین مناطق مسکونی شهرها و در شهرهای کوچک زندگی می‌کردند و به لحاظ طبقاتی به فرودست‌ترین بخش‌های جامعه تعلق داشتند.
عدم دسترسی متقابل آنان و بنگاه‌های خبری و مجامع حقوق بشری به همدیگر و نیز سیاست‌های سرکوبگرانه‌ی حکومت ایران و نهادهای امنیتی آن در جلوگیری از انتشار اخبار از طریق تهدید مداوم خانواده‌ها موجب شده است آمار دقیقی از کسانی که در پی خیزش ژانویه‌ی 2018 زندانی یا کشته شدند، در دست نباشد. تاکنون تنها نام نزدیک به بیست و پنج نفر از کسانی که در جریان خیزش با شلیک گلوله‌ی مستقیم و نام بیش از ده نفر که در روزهای پس از خیزش در زندان و تحت شرایط نامعلوم کشته شده‌اند، به دست آمده است.
بعد از خیزش دی‌ماه که محتوا و یکی از اصلی‌ترین شعارهای آن اعلام پایان دوران سیاست انتخاباتیِ معطوف به رقابت میان جناح‌های گوناگون حاکمیت ایران بود، شدت برخورد حکومت ایران با فعالان شناخته‌شده در بخش‌های دیگر، به ویژه در بخش‌هایی که به محتوای طبقاتی خیزش ژانویه‌ی 2018 مربوط بوده‌اند، افزایش یافته است.
از جمله برای سرکوب اعتصاب چند ماهه‌ی کارگران شرکت نیشکر هفت‌تپه و فولاد اهواز، که هر دو در جنوب ایران قرار دارند، نه تنها شاخص‌ترین کارگران سازمان‌دهنده‌ی اعتصابات را به بند کشیدند، بلکه تعدادی از جوانان و دانشجویانی که از اعتصاب کارگران حمایت کرده و در تلاش بودند در مورد اعتصاب آنها اطلاع‌رسانی کنند را بازداشت کردند، بازداشتی که در مورد برخی از آنان تاکنون ادامه داشته است و هیچ اخبار موثقی از شرایط بازجویی آنان در دست نیست.
هم‌چنین صدور حکم زندان طویل‌المدت برای محمد حبیبی، از رهبران تشکل‌های صنفی معلمان و بازداشت‌های مکرر و تهدیدهای مداوم معلمان مبارز پاسخ حکومت ایران به اعتصاب‌های دنباله‌دار معلمان بوده است. بر اساس اخبار منتشرشده در پی چندین‌بار اعتصاب رانندگان کامیون در ایران تعدادی از نیروهای سازمان‌دهنده‌ی مبارزات آنان بازداشت شدند و مقامات قضایی بلندپایه‌ی حکومت ایران اعلام کردند اتهاماتی متوجه آنان است که می‌تواند به صدور حکم اعدام ختم شود. از تعداد رانندگان بازداشتی و وضعیت آنان هیچ اطلاعی در دست نیست. هم‌چنین در سال گذشته برای بسیاری از دانشجویان فعال در شوراهای صنفی و جمع‌های دانشجویی که در جریان خیزش ژانویه‌ی 2018 بازداشت شدند احکام سنگین زندان صادر شده است. حکومت ایران پیش‌تر اعلام کرده بود بازداشت بیش از 200 دانشجو در ژانویه‌ی 2018 تنها به این دلیل بوده است که از حضور آنان در مبارزات خیابانی جلوگیری شود.
سال گذشته در ایران شاهد سرکوب خونین اقلیت مذهبی دراویشی بودیم که باورهای مذهبی‌ای خارج از مذهب رسمی شیعه در ایران دارند و از میان آنان به غیر از یکی از دراویش که به اتهام بی‌اساس قتل اعدام شد، سنگین‌ترین احکام برای دراویشی صادر شده است که در شوراهای صنفی دانشجویی نیز فعال و پیش از این در ژانویه‌ی 2018 هم بازداشت شده بودند. هم‌چنین زنانی که بعد از سال‌ها، به مناسبت 8 مارس در مقابل وزارت کار و در دفاع از زنان کارگر تجمع کرده بودند به شدت مورد ضرب و شتم قرار گرفتند و برای مدت کوتاهی بازداشت شدند. دادگاه‌های ایران برای برخی از زنانی که در اعتراض به حجاب اجباری در مجامع عمومی کشف حجاب کرده بودند، احکام سنگین قضایی صادر کرده است. علاوه بر این در سال گذشته برخی افرادی که در سازماندهی فرودستان و طبقه‌ی کارگر نقش موثری داشته‌اند توسط باندهای سیاه وابسته به حکومت ایران، ترور و کشته شده‌اند.
سرکوب و زندان و شکنجه در ایران موضوع تازه‌ای نیست. بعد از سرنگونی حکومت شاه و استقرار جمهوری اسلامی در ایران هزاران نفر از نیروهای کمونیست، چپ و مترقی که نقش اساسی در انقلاب ایران داشتند به جوخه‌ی اعدام سپرده شدند. با این وجود بعد از ژانویه‌ی 2018 بخش‌های جدیدی از جامعه مورد سرکوب قرار گرفته‌اند که ماهیت اصلی کشمکش موجود در ایران را آشکار می‌کند. حکومت ایران در هم‌دستی با سرمایه‌داری وابسته یا مستقل از حکومت، در کنار لغو بسیاری از بندهای قانون کار، خصوصی‌سازی امکانات عمومی، حذف سوبسیدها و تامین اجتماعی اندکی که در ایران موجود بوده است، اخراج وسیع کارگران از محل کار و موارد دیگری که اغلب آنان سیاست‌های مورد تائید و حمایت نهادهای بین‌المللی‌ای نظیر صندوق بین‌المللی پول، سازمان تجارت جهانی و بانک جهانی بوده‌اند، اعتراض فرودستان و طبقه‌ی کارگر به فقر و فلاکت را به خشن‌ترین شیوه‌های ممکن پاسخ می‌دهد.
برای ما که اکنون در کنار یارانمان از کشورهای دیگر در اینجا گرد هم آمده‌ایم روشن است که سرنوشت فرودستان در سرتاسر جهان به هم گره خورده است و مبارزه با سرمایه و استبداد مبارزه‌ای جهانی است. بر همین اساس زندانیان سیاسی در ایران تنها زندانیان سیاسی ایران نیستند، آنان بخشی از زندانیان جبهه‌ی وسیع مردمی در مقابل استبداد سرمایه‌داریِ معاصر محسوب می‌شوند و رهایی آنان رهایی همه‌گان است. تنها راه دفاع از زندانیان سیاسیِ جبهه‌ی فرودستان دفاع از آرمان آنان و پافشاری بر تداوم پیکاری رهایی‌بخش است، پیکاری که همین لحظه و همین ساعت در گوشه گوشه‌ی جهانی که توسط سرمایه به ویرانی کشانده شده است، جریان دارد.

12/01/2019

What's happening in Sudan?

The people of are rising against systematic impoverization and socio-political injustice. Sudanese migrants living in Berlin are protesting in support of the protests in their home country.
Sara Abbas, leftist thinker, activist and researcher, explained to us how surprising the fact was that the protests started in Atbara and not as usual in Khartoum. After listening to her narrative about the destruction of the economy by the Sudanese government and the ways in which factory and cotton workers for example where forced into informal lives, trying to survive as informal traders, we went to interview other Sudanese comrades who were still unknown to us, about their motivations and hope for justice…

The people of Sudan are rising against systematic impoverization and socio-political injustice. Sudanese migrants living in Berlin are protesting in support ...

29/12/2018

در یک سال اخیر فلاکتی که سرمایه‌داری به در حاشیه‌ترین بخش‌های جامعه تحمیل کرده، دور جدیدی از خیزش‌های فرودستان را موجب شده است. خیزش دی‌ماه در ایران، خیزش مردم در عراق، جنبش جلیقه‌زردها در فرانسه و بسیاری موارد دیگر که اغلب در رسانه‌های جریان اصلی بازتابی ندارند یا رسانه‌های جریان اصلی تلاش می‌کنند ماهیت آنها را واژگونه جلوه دهند، تنها بخش کوچکی از آغاز دوران جدیدی در مبارزات زحمتکشان و فرودستان است. دوران جدیدی که در آن سوژه‌ی اصلی مبارزه کسانی هستند که نامی ندارند.
اعتراضات مردم در سودان و تاریخچه‌ی شکل‌گیری آن شباهت بسیاری با خیزش دی‌ماه در ایران دارد، شباهتی تکان‌دهنده. سارا عباس، محقق و فعال چپ سودانی روایت می‌کند: «از اینکه اعتراضات از شهر آکبارا آغاز شد خیلی تعجب کردیم. خب، در سودان به دلیل فقر، بی‌عدالتی اجتماعی و سرکوب سیاسی از طرف حکومت شبه‌فاشیستی، هر چند سال یک‌بار اعتراضات مردمی شکل می‌گیرند و دوباره سرکوب می‌شوند. شهر خارتوم همیشه پایگاه اصلی اعتراضات بوده یا حداقل اعتراضات از آنجا شروع می‌شده‌اند. این‌بار، مردم شهر آکبارا همه را غافلگیر کردند. جالب است که این شهر یکی از پایگاه‌های حزب کمونیست سودان بوده. متاسفانه، حزب کمونیست به دلیل اشتباهات تحلیلی و تاکتیکی، در آغاز تحولاتی که منجر به قدرت گرفتن البشیر شد، از البشیر دفاع می‌کرد. نگاه ضدامپریالیستی حزب کمونیست سودان، هرچند بر حق بوده و هست، اما باعث شد که در اوایل اتحاد‌اش، خطر حکومتی شدن تفکر شبه‌فاشیستی جریان البشیر را نادیده بگیرد یا حداقل در تحلیل و تاکتیک‌اش لحاظ نکند. حمایت حزب کمونیست از کودتای ۱۹۸۹ و مذاکرات‌اش با حزب البشیر، یعنی کنگره‌ی ملی سودان که تازه به قدرت رسیده بود، منجر به تغییرات دلخواه در راستای عدالت اجتماعی و آزادی نشد. بالعکس، اعضای حزب کمونیست به قتل رسیدند، اعدام و زندانی شدند، یا مجبور شدند از کشور فرار کنند. با وجود این سرکوب گسترده، چپ به عنوان یک نیروی مردمی مطرح باقی ماند و بعد از بازسازی خود، در سازماندهی کشاورز‌ان و کارگران کارخانه‌های پارچه‌بافی حضور فعال داشت و سازماندهی کارگران و دهقانان جز‌ئی از سنت مبارزاتی مردم سودان شد. بعد از نسل‌کشی گسترده در سودان و جدایی سودان شمالی و جنوبی، سیاست‌های فقیر‌سازی، تخریب صنعت پنبه، پارچه و کشت چای و قهوه، به اوج خود رسید. امروز در سودان به شکل فاجعه‌باری، دهقانان و کارگر‌ان دیگر به شکل سابق وجود خارجی ندارند. اکثریت مردم به ‌اجبار تبدیل به دست‌فروش شده‌اند. باید جوراب، قهوه یا چای بفروشی تا زندگی‌ات به شکلی بچرخد. اقتصاد غیر‌رسمی جای همه‌چیز را گرفته است. یکی از دلایل این سیاست عامدانه‌ی حکومت، بی‌نیاز بودن آن به صنعت پنبه، پارچه، قهوه و چای است. حکومت رانتی سودان، بیشتر درآمد‌اش را از فروش نفت تامین می‌كند. رانت‌خواری باعث تقسیم قدرت خاصی شده که شاید شما ایرانی‌ها از همه بهتر بفهمید. دلیل دیگر اعمال این سیاست خطر آن صنایع به عنوان پایگاه کمونیست‌ها و نیرو‌های چپ به طور عام است. امروز ما چطور می‌توانیم سازماندهی کنیم، وقتی اکثریت مردم دستفروش هستند؟ افراد ستم‌دیده چطور باید به یک جنبش منسجم تبدیل شوند؟ این سوالی‌ست که تا به‌حال برای آن پاسخی نیافته‌ایم. به هر صورت، در وضعیتی به سر می‌بریم که راه برگشتی وجود ندارد. ولی سوال این است که آیا این‌بار مردم راهی برای سازماندهی خود پیدا خواهند کرد؟»
چند روز پیش در برلین، تعدادی از سودانی‌ها و نیروهای هم‌بسته با آنان به خیابان آمدند تا با خیزش فرودستان در سودان اعلام همبستگی کنند. امیدواریم این گزارش تصویری و مقدمه‌ی کوتاه آن، با گزارش‌ها و مطالب دیگر در آینده تکمیل شود. مبارزه‌ی زحمتکشان مبارزه‌یی جهانی است. آنها از هم می‌آموزند و نبرد آنان با ستم و سرمایه جبهه‌ی جهانی زحمتکشان را تقویت می‌کند. از شهرهای ایران تا شهرهای سودان.

15/10/2018

روز 13 اکتبر تظاهراتی گسترده در اعتراض به رشد افکار نژادپرستانه و روی کار آمدن احزاب راست افراطی از جمله حزب آلترناتیو برای آلمان (AFD) در برلین برگزار شد. رسانه‌های رسمی جمعیت شرکت‌کنندگان را بیش از دویست هزار نفر اعلام کردند. افراد و گروه‌های مدافع حقوق زنان، همجنسگرایان و گروه‌های سیاسی که علیه نژادپرستی فعالیت میکنند همچنین احزاب و نیروهای چپ و سندیکاها و ارگان‌های کارگری همچنین فعالین جنبش پناهجویی و ... بخش بزرگی از این تظاهرات بودند. گروه‌های بین‌المللی از جمله احزاب چپ خاورمیانه, آمریکای لاتین, جنبش آزادی فلسطین و ... نیز با شرکت در این تظاهرات اعلام همبستگی کردند.
حزب آلترناتیو برای آلمان با همدستی حزب سوسیال مسیحی آلمان تلاش دارند تا قوانینی علیه خارجی‌ها وضع کنند و تا حدود زیادی موفق بوده‌اند. تلاش میکنند تا بسیاری از حقوق و خدمات اجتماعی را از بین ببرند و تعداد زیادی از دست‌آوردهای مبارزات سیاسی و مدنی را در جامعه آلمان بی‌اثر کنند و برای فرافکنی و دور کردن اذهان عمومی از چنین مسائلی خارجی‌ها را به عنوان عاملان اصلی مشکلات در آلمان هدف قرار داده اند. تظاهرات روز 13 اکتبر علیه چنین دیگری سازی و نفرت‌پراکنی بوده است. علیه سیاست‌های فریبکارانه که جای درست مشکلات را نشان نمیدهد و در عین حال هرآنچه از مضایای اجتماعی مانده است را به نفع طبقات مرفه از بین می‌برد و بجای آن نژادپرستی، سکسیسم، هموفوبیا و و قوانین تبعیض‌آمیز را جایگزین می‌کند.
در ادامه یک گزارش تصویری از تظاهرات 13 اکتبر را میبینید.

10/03/2018

گزارش تصویری از تظاهرات ۸ مارس در برلین. در این تظاهرات پلاکاردهایی در حمایت از زنان و مردان بازداشت‌شده در مراسم روز جهانی زنان در تهران، دختر(ان) خیابان انقلاب و خواست لغو حجاب اجباری در ایران به چشم می‌خورد

18/02/2018

روز گذشته، شنبه 17 فوریه، حزب «آلترناتیوی برای آلمان» بنا داشت در برلین راهپیمایی‌ای تحت عنوان «حمایت از زنان» برگزار کند. «حقوق زنان» همواره توسط احزاب ضدمهاجر به عنوان وسیله‌ای برای تبلیغ علیه مهاجران و پناهندگان استفاده شده است. آنها نه تنها در تبلیغاتشان ادعا می‌کنند مهاجران و پناهندگان برای «زنان متمدن غربی» خطر دارند بلکه هم‌چنین در این تبلیغات مدعی می‌شوند که «خانواده‌ی آلمانی» به دلیل حضور مهاجران و پناهندگان در خطر انحطاط قرار گرفته است. حزب آلترناتیوی برای آلمان در تبلیغات انتخاباتی خود تاکید بسیاری بر لزوم حفظ خانواده‌ی آلمانی و بچه‌دار شدن زنان آلمانی داشت. این تبلیغات البته یادآور تبلیغات حزب نازی آلمان در دهه‌ی سی بود.
نیروهای حامی حقوق پناهندگان و خارجی‌ها، فعالان ضدفاشیست و هم‌چنین زنان مبارز و گروه‌های مدافع حقوق زنان و همجنس‌گرایان در مقابل تصمیم گرفتند مسیرهای حرکت این حزب را مسدود کنند و اجازه ندهند راست افراطی در برلین راهپیمایی کند. پیش از ساعت 2 بعدازظهر و قبل از این‌که راهپیمایی حزب آلترناتیوی برای آلمان آغاز شود، اغلب خیابان‌های منتهی به محل آغاز تظاهرات توسط نیروهای فعال مسدود شد. هرچند پلیس چندین بار تلاش کرد با حمله به مسدودکننده‌گان مسیر را برای راهپیمایی «آلترناتیوی برای آلمان» باز کند اما در نهایت موفق به این کار نشد. خیابان‌های منطقه‌ی مرکزی برلین تا غروب هم‌چنان مسدود ماند تا راهپیمایی لغو شد.

06/02/2018

گرافیتی‌هایی که در حمایت از ‌ماه و در حوالی سفارت جمهوری اسلامی در برلین زده شده است