27/03/2020
13/10/2016
Νοσταλγία.
Τώρα, αντί για χαρταετούς των παιδικών μας χρόνων πετάμε drones. Πώς το γέλιο το γάργαρο έγινε γκριμάτσα σε μια οθόνη. Προσωπικά, απρόσωπα. Από απόσταση γίνονται όλα. Δουλειές, συζητήσεις, οικογενειακές συναντήσεις, φιλίες, ιστορίες αγάπης. Μηχανικά, αμήχανα. Με προσπάθεια, χωρίς προσπάθεια. Σταθερά γρήγορα, σε ένα κόσμο ασταθή και γρήγορο. Ειδήσεις χωρίς περιεχόμενο. Περιεχόμενο χωρίς είδηση. Αναρμόδιοι αρμόδιοι. Ξανά χωρίς αισθήματα. Μηχανικά, αμήχανα. Γρήγορα, όλα γρήγορα. Απόσταση. Να φτάσουμε, να προφτάσουμε. Για να «περάσουμε» να προσπεράσουμε να ξεπεράσουμε. Γρήγορα, πιο γρήγορα! Μήπως νιώσουμε, μην μετανιώσουμε, να ξανανιώσουμε, ως εκεί που τίποτα άλλο δεν θα μπορούμε να νιώσουμε. Ουσιαστικά, ανούσια. Κενό. Κι ενώ όλα τρέχουν, όλα πετούν, όλα χάνονται, ένα παιδί με αισθήματα αιχμάλωτο μέσα μας «φυλακισμένο στην ίδια μας την ταυτότητα», μας ζητάει έναν άνεμο, εκείνο τον άνεμο που θα πετάξει ξανά χαρταετούς. Να πετούν αργά στον ορίζοντα. Αργά και σταθερά. Κόντρα στον άνεμο. Με αισθήματα, με γεμάτα αισθήματα. Και το γέλιο να ακούγεται γάργαρο.
Stella
