U to vreme za potrebe turske države, čiji je Srbija bila vazal, postojala je tatarska glasnička služba. Prvi pokušaji organizovanja pošte u Srbiji potiču iz vremena Prvog srpskog ustanka. Mreža turskih menzulana, odnosno stanica za promenu konja, služila je ustanicima za slanje pošiljki sa naredbama na oslobođenu teritoriju. Posle Drugogo srpskog ustanka, prenos pošte u Srbiji dobija vid opšte oba
veze. Kako Srbiji nije bilo dozvoljeno da ima uređenu političku vlast, sudove, đumruk i menzulane, kao ni pisane zakone, Knez Miloš Obrenović je upravljao usmenim nalozima, preko službe tatara. Kad je proglašen za naslednog kneza Miloš počinje formiranje države, tako da je odredio mesto za rezidenciju, a formirao je telesnu stražu i dvorske službe. godine tatarska služba počinje zvanično da prenosi državnu poštu, a manzulane postaju prva srpska obaveštajna mreža. godine izdao hatišerif, kojim Srbija dobija autonomiju, što omogućava otvaranje škola, bolnica, štamparije i pošte. Pet godina kasnije knez Miloš za upravnika poštanskog saobraćaja postavlja Jakova Jakšića. Drugi deo postavke obuhvata period od 1840. godine, kad je prva pošta započinje rad, pa do 1866. Prva pošta u Beogradu bila je smeštena u menzulanu na mestu današnje zgrade Likovne akademije, a dve godine kasnije ustanovljeno je Glavno upraviteljstvo pošta. Prvi zakonski akt, kojim se uređuje poštanski saobraćaj, donet je 1843. godine, a potom se uvode pravila o uniformama i postavljanju poštanskih sandučića. Telegrafski saobraćaj uvodi se 1855. godine, kad su izgrađene linije od Beograda do Zemuna i Aleksinca, a Srbija se povezuje sa evropskim zemljama. Konačno 1866. godine donet je Zakon o poštama, koji će uz određene izmene, važiti sve do 1918. Taj period predstavlja postavljanje temelja moderne srpske pošte i telekomunikacija. Srbija je 1866. godine postala član Međunarodnog telegrafskog saveza, a iste godine započeto je štampanje poštanskih maraka, na kojima se nalazio grb Kneževine Srbije i lik srpskog vladara. Srbija je 1874. godine i jedan od osnivača Svetskog poštanskog saveza, na kongresu, koji je održan u Bernu, u Švajcarskoj. U to vreme Knez Mihajlo počinje da razvija zemlju, grade se putevi, a uveden je kolski saobraćaj. Pošta se brzo razvija, te se tako Morzeovi aparati uvode 1855. godine, dok je prvi takav aparat u svetu u saobraćaj uveden 1844. Pošto je Srbija imala dobre telegrafiste 1866. godine postaje član Telegrafskog saveza. U muzeju je izložen stakleni izolator sa prve telegrafske linije. U postavci se nalaze i originalni Hjuzovi telegrafski aparati iz 1895. godine, kao i Edisofon ili diktafon iz 1912. Razvoj telefonije započinje 1883. godine, a prvu telefonsku vezu uspostavio je Panta Mihajlović, koji je dobio koncesiju od srpske vlade na uvođenje telefonskog saobraćaja. Prvi telefonski razgovor u Srbiji obavljen je sedam godina nakon pronalaska Belovog telefona, a vodio se između ministra vojnog Tihomilja Nikolića i kapetana Koste Radosavljevića. Prva telefonska centrala za javni saobraćaj instalirana je 1898. godine, a već 1902. godine je bilo tri hiljade priključaka. Namenski izgrađena centrala u Kosovskoj ulici puštena je u rad 1910. U Muzeju su izloženi autentični telefonski aparati od 1882. godine do danas. Posetioci mogu videti telefonski aparat kralja Petra I, koji je on koristio u periodu od 1904. do 1911. Posebnu pažnju izaziva induktorska telefonska centrala iz Sarajeva, koja je bila montirana na Konaku na Bistriku. Taj konak je kasnije bio središte vojnog autrijskog zapovednika za BiH, a tamo su odneta tela princa Ferdinanda i vojvotkinje Sofije posle atentata 1914. Ta centrala je korišćena, kad je vojni zapovednik Austrije za BiH Oskar Poćorek javio svojoj vladi da je izvršen atentat i da je princ preminuo. Takođe, može se videti Eriksonov telefon nazvan „Kobra“, koji je korišćen u filmovima o Džejmsu Bondu. U muzeju je izložen i Belinograf, aparat za primanje fotografija, skica i crteža. Taj aparat je pronalazač Eduard Belin iz Berlina poslao u Beograd vozom 1938. Aparat je montiran u zgradi Glavne pošte u Takovskoj ulici i korišćen je do pedesetih godina 20. Formiranje mreže poštanskog saobraćaja i modernizacija sistema predstavljeni su u dve celine. Posle Prvog svetskog rata počinje formiranje organizovane mreže pošta, a prenos se obavljao različitim transportnim sredstvima. Na moru prenos pošte su vršila tri parobrodarska društva, a rečni poštanski saobraćaj je obavljala Direkcija rečne plovidbe. Drumskim putevima poštu su prevozili posebni autobusi, konjska zaprega, a potom i automobili. Međunarodni avionski prenos obavljala je kompanija „Franko-Rumen“, dok je za unutrašnji bila zadužena kompanija „Aeroput“. Generalnim planom razvoja PTT mreže iz 1960 godine ustanovljen je tempo modernizacije. Uvode se mašine i uređaji za rad na šalterima, a potom počinje sve veća primena računarskih sistema. Poštanska mreža se naglo razvija od 1975. godine, kad se uvode digitalna elektronska centrala i nove tehnologije. Veliki značaj imalo je i otvaranje prve Zemaljske satelitske stanice 1974. godine u Prilikama, kod Ivanjice, jer je omogućen automatski telefonski saobraćaj sa zemljama Severne Amerike. Telegrafski saobraćaj je doprineo razvoju radija i televizije. Prva radio-telegrafska stanica montirana je 1919. godine na Banjici, u cilju održavanja veze između Vlade u Beogradu i jugoslovenske delegacije na mirovnim pregovorima u Parizu. Posle pregovora, uspostavljen je međunarodni radio-telegrafski saobraćaj sa Francuskom, Velikom Britanijom, Italijom i Bugarskom. Prva radio stanica je emitovala program od 1924. do 1929. godine i zahvaljujući tome je Srbija postala članica Međunarodne unije za radiodifuziju prilikom osnivanja 1925. Ipak, redovno emitovanje programa „Radio Beograd“ počinje 1929. godine iz zgrade Akademije nauka i umetnosti. Izgradnjom novih relejnih veza i nabavkom uređaja za prenos signala, omogućeno je emitovanje televizijskog programa 1958. Nekoliko godina kasnije 1965. godine izgrađen je Avalski toranj, koji je trebao da zadovolji potrebe radio-relejnog prenosa telefonskog UKT signala, kao i difuziju televizijskog signala. Na prvom spratu su bili PTT uređaji, na drugom PTT antene, a na trećem uređaji za radio i televiziju. Izgradnjom Telekomunikacionog centra 1977. godine Srbija je povezana sa najvećim centrima u Evropi. U novom milenijumu PTT sistem Srbije prati tehnološka dostignuća i uvodi nove tehnologije u poštanski saobraćaj, kao i dodatne usluge.
