31/03/2026
De afgelopen dagen hebben een reeks opvallende nieuwsfeiten, die op het eerste zicht bitter weinig met elkaar te maken hebben, het lelijke litteken van het jihadisme op ons land blootgelegd. Eerder deze week herdacht ons land de vreselijke aanslagen van 22 maart 2016. Nog geen twee dagen later ontstaat ophef nadat Studio-Brussel presentatoren beelden van Jezus en Maria met baseballbats kapotslagen. Ze geven in een interview achteraf toe, dit niet met symbolen uit vreemde religies te hebben aangedurfd. Het khalifaat van IS mag dan al een kleine 7 jaar militair verslagen zijn, hun impact op onze samenleving is blijvend, en hun opzet geslaagd.
Laat ons niet vergeten dat de aanslagen in Brussel en Zaventem in 2016 niet het begin of einde waren, maar slechts een dieptepunt in een bredere periode van jihadistisch geïnspireerde terreuraanslagen in het westen. De eerste omvangrijke aanslag in die reeks, was de aanslag op het Franse satirische weekblad Charlie Hebdo op 7 januari 2015. Het motief voor de aanslag was een spottende prent van de profeet Mohammed die het blad publiceerde. De directe aanleiding voor die aanslag was dus: westerse, seculiere journalisten die spotten met religie. De aanslagen stopte, IS werd verslagen. Maar de terreur in de hoofden van westerse media en burgers, die was gezaaid. De schrik voor represailles uit een bep**lde gemeenschap zit er sinds 7 januari 2015 dik in.
We hadden destijds strijdbaarder moeten reageren. De slachtoffers werden herdacht, maar de daders werden weggezet als ‘verwarde individuen’ die al zeker geen symptoom waren van een breder conflict tussen culturen. Menig moslim zag beargumenteren dat deze terroristen geen échte moslims zijn. En dat snap ik volledig. Ik distantieer me ook liever van de Amerikaans Evangelische ‘Christenen’ die hun geloof gebruiken om oorlogen in het Midden-Oosten te legitimeren. Maar, of het nu moslims zijn of niet, dit handje vol jihadisten heeft er met succes voor gezorgd dat weinigen in het westen het nog aandurven om spot te drijven met de Islam. Andere religies echter, zijn fair game.
De recente blue-Monday sketch van studio-Brussel is daar een pijnlijk voorbeeld van. Ik neem het de presentatoren in kwestie dan ook niet kwalijk. Zij handelen in het belang van hun eigen veiligheid, en hanteren daarbij een dubbele standaard. Wat ik hen wél kwalijk neem, is de bewuste onwetendheid van de werkelijke reden achter hun dubbele standaard. Het interview waarin ze met hun daden geconfronteerd worden, wekt vooral plaatsvervangende schaamte op. Waar ze zich eerst proberen verstoppen achter het oïkofobische argument dat je enkel mag lachen met wat eigen is, merk je als kijker al snel een ongemakkelijke, angstige spreektoon en lichaamshouding. Ze zijn millimeters weg van hun eigen absurditeit te ontdekken. De beelden van Jezus en Maria kapotslaan? Daar bieden ze pas hun excuses voor aan wanneer achteraf uit de publieke opinie blijkt dat de Vlaamse volksgeest nog nét niet rijp genoeg is voor dit niveau van godslastering.
De realiteit wordt ons door middel van de actualiteit weer hard in het gezicht gedrukt. Dit voorval zal dan ook in de verste verte niet leiden tot een verandering in gedrag of aanpak wat het omgaan met verschillende religies in onze maatschappij betreft. Wat het hopelijk wel zal doen, is een za**je van zelfbewustzijn planten bij de miljoenen Vlamingen die exact dezelfde dubbele standaard hanteren als deze radiopresentatoren.
