24/04/2026
Français/Nederlands/عربي
L’Organisation démocratique assyrienne publie une déclaration à l’occasion du 111ᵉ anniversaire des massacres de Seyfo
ADO News – Exclusif :
L’Organisation démocratique assyrienne commémore le 24 avril de chaque année les massacres génocidaires (Sayfo), non pas comme une manière de s’attarder dans la douleur ou de ressasser la tristesse du passé, mais comme un acte conscient visant à maintenir cette question vivante dans la mémoire politique et humaine. Cela est considéré comme une responsabilité morale et militante, ayant pour objectif de mettre en lumière les souffrances de notre peuple assyrien et d’éclairer cette tragédie dont les pages ne sont toujours pas refermées.
Cette plaie ouverte ne guérira pas et ne trouvera pas de voie vers la justice historique, sauf par une reconnaissance claire de la part de l’État turc, en tant qu’héritier juridique et politique de l’Empire ottoman, de sa responsabilité dans ces massacres prémédités. L’objectif était d’arracher notre peuple à ses racines historiques à Hakkari, Tur Abdin, Diyarbakir, Urfa, Malatya et dans d’autres régions alors sous domination ottomane, et d’effacer sa présence nationale et religieuse de sa terre, dans une guerre d’extermination menée par la machine militaire turque contre les civils assyriens de son État, ainsi que contre les Arméniens, les Grecs pontiques et d’autres chrétiens du sultanat.
Les massacres de Seyfo, qui ont fait plus d’un demi-million de victimes syriaques-assyriennes, constituent l’un des génocides les plus atroces du début du XXᵉ siècle. Ces massacres n’ont pas été un événement passager dans le cours de l’histoire, mais un séisme existentiel dont les répercussions continuent, jusqu’à aujourd’hui, d’affecter le présent de notre peuple. La terre a été vidée de ses habitants, transformant un peuple profondément enraciné dans sa géographie et son histoire en une petite communauté dont le nombre a diminué de manière catastrophique à la suite de ce génocide.
La commémoration de cette douloureuse occasion constitue également un appel d’avertissement au monde afin de prévenir la répétition de tels crimes. Ce qui est arrivé aux Assyriens n’est pas seulement une tragédie qui les concerne eux seuls ; c’est un crime contre toute l’humanité et une tache sur le front de la communauté internationale, qui n’a pas su, et ne sait toujours pas, empêcher la répétition de telles tragédies humaines.
Il est douloureux de constater que l’intervalle entre 1915, lorsque les massacres de Seyfo ont été perpétrés par l’armée du sultanat ottoman et certaines tribus kurdes, et 2015, lorsque les régions de la plaine de Ninive et de la vallée du Khabour ont été envahies par l’organisation ISIS, n’a été qu’un siècle marqué par une succession d’attaques et de massacres visant la même communauté sous différentes formes. Cette histoire sanglante a connu de nombreux épisodes douloureux, notamment le massacre de Simele en 1933, qui a fait environ cinq mille victimes civiles. S’y sont ensuite ajoutées les campagnes d’Anfal et les attaques contre notre peuple, en particulier dans le village de Soriya, puis les attentats terroristes contre des églises en Syrie et en Irak, dont le plus marquant est l’attaque contre l’église Notre-Dame du Salut, ainsi que les attentats à la bombe qui, après 2015, ont visé des quartiers assyriens dans la ville de Qamishli.
Cette succession de crimes, malgré la diversité des auteurs et l’évolution des appellations, démontre clairement l’existence d’une attaque systématique contre une communauté spécifique. Diverses forces se sont unies pour la cibler, malgré son caractère pacifique, son éloignement des conflits et des camps politiques, son attachement à sa terre et à son identité, ainsi que sa contribution civilisationnelle à la construction des pays où elle vit depuis des millénaires.
À cette occasion commémorative, l’Organisation démocratique assyrienne réaffirme sa position ferme et claire sur cette question : la reconnaissance de la responsabilité juridique, morale et symbolique pour la perpétration de ce génocide contre les Assyriens n’est pas une revendication politique passagère, mais un droit inaliénable qui ne saurait être prescrit par le temps. Il s’agit d’une position de principe qui demeurera inchangée, car elle constitue à la fois un engagement politique, un devoir humanitaire et une promesse morale que nous, descendants des victimes du Seyfo, faisons à nos pères et grands-pères tombés en martyrs pour défendre notre existence.
Notre commémoration des massacres de Seyfo coïncide également avec l’anniversaire annuel de la disparition des métropolites Yohanna Ibrahim et Boulos Yazigi, il y a treize ans. Cela s’inscrit dans la continuité des sacrifices consentis par les chrétiens du Moyen-Orient pour préserver leur présence et leur existence dans leurs patries. Leur disparition a laissé une profonde douleur dans le cœur des chrétiens en particulier et des Syriens en général, qui attendent toujours leur retour ou la vérité sur leur sort.
Enfin, le 24 avril est un jour de tristesse dans le calendrier de l’action nationale assyrienne, mais aussi un jour de renouvellement de la volonté et un appel ouvert aux descendants des martyrs à poursuivre la lutte, à rejeter le désespoir et à faire entendre leur voix haut et fort dans toutes les instances. Les reconnaissances internationales obtenues jusqu’à présent grâce aux efforts des organisations assyriennes de la diaspora confirment que cette voie se poursuit et que la pression politique et juridique continuera jusqu’à l’obtention de la justice. La justice signifie ici une reconnaissance claire de la responsabilité de ce crime et des conséquences juridiques qui en découlent pour les auteurs, ainsi que des droits revenant aux victimes. Seule une reconnaissance explicite de la part des responsables peut mettre fin à cette plaie ouverte, accorder aux victimes le repos éternel qu’elles méritent et offrir à leurs enfants et petits-enfants la certitude que l’histoire ne se répétera pas, afin que cette scène tragique ne se reproduise plus — ni pour notre peuple, ni pour aucun autre peuple dans cette région.
L’Organisation démocratique assyrienne
Le Bureau exécutif
Syrie – 23 avril 2026
—
De Assyrische Democratische Organisatie geeft een verklaring uit ter gelegenheid van de 111e herdenking van de Seyfo-massamoorden
Ado News – Exclusief:
De Assyrische Democratische Organisatie herdenkt op 24 april van elk jaar de genocide-massamoorden (Seyfo), niet als een vorm van blijven hangen in pijn of het herkauwen van het verdriet van het verleden, maar als een bewuste daad die erop gericht is deze kwestie levend te houden in het politieke en menselijke geheugen. Het wordt beschouwd als een morele en strijdvaardige verantwoordelijkheid, met als doel het lijden van ons Assyrische volk onder de aandacht te brengen en deze tragedie te belichten waarvan de bladzijden nog steeds niet zijn gesloten.
Deze open wond zal niet genezen en geen weg vinden naar historische gerechtigheid, behalve door een duidelijke erkenning door de Turkse staat, als de juridische en politieke erfgenaam van het Ottomaanse Rijk, van haar verantwoordelijkheid voor die massamoorden die met voorbedachten rade werden gepleegd. Het doel was ons volk uit zijn historische wortels te ru**en in Hakkari, Tur Abdin, Diyarbakir, Urfa, Malatya en andere regio’s die destijds onder Ottomaanse heerschappij stonden, en zijn nationale en religieuze aanwezigheid van zijn land uit te wissen, in een uitroeiingsoorlog die werd gevoerd door de Turkse militaire oorlogsmachine tegen de Assyrische burgers van haar staat, evenals tegen Armeniërs, Pontische Grieken en andere christenen van het sultanaat.
De Seyfo-massamoorden, waarbij meer dan een half miljoen Syrisch-Assyriërs omkwamen, vormden een van de gruwelijkste genocides aan het begin van de twintigste eeuw. Deze massamoorden waren geen voorbijgaande gebeurtenis in de loop van de geschiedenis, maar een existentiële aardbeving waarvan de naschokken tot op de dag van vandaag het heden van ons volk treffen. Het land werd ontdaan van zijn bewoners, waardoor een volk dat diep geworteld was in zijn geografie en geschiedenis veranderde in een kleine gemeenschap, waarvan het aantal catastrofaal afnam als gevolg van deze genocide.
Het herdenken van deze pijnlijke gelegenheid is in wezen ook een waarschuwende roep aan de wereld om herhaling van dergelijke misdaden te voorkomen. Wat de Assyriërs is overkomen, is niet slechts een tragedie die alleen hen treft; het is een misdaad tegen de hele mensheid en een schandvlek op het voorhoofd van de internationale gemeenschap, die er niet in is geslaagd – en nog steeds niet slaagt – om de herhaling van dit soort menselijke tragedies te voorkomen.
Het is pijnlijk dat de tijdspanne tussen 1915, toen de Seyfo-massamoorden plaatsvonden door het leger van het Ottomaanse sultanaat en sommige Koerdische stammen, en 2015, toen de regio’s van de Ninive-vlakte en de Khabur-vlakte werden binnengevallen door de organisatie ISIS, niets anders was dan een eeuw die werd gekenmerkt door een reeks aanvallen en massamoorden tegen dezelfde gemeenschap in verschillende vormen. Deze bloedige geschiedenis kende vele pijnlijke momenten, waaronder vooral het bloedbad van Simele in 1933 waarbij ongeveer vijfduizend burgers omkwamen. Daarna volgden de Anfal-campagnes en de aanvallen op ons volk, met name in het dorp Soriya, en later de terroristische aanslagen op kerken in Syrië en Irak, met als belangrijkste de aanslag op de Kerk van Onze-Lieve-Vrouw van de Verlossing en de bomaanslagen die na 2015 gericht waren op Assyrische wijken in de stad Qamishli.
Deze aaneenschakeling van misdaden, ondanks de verschillende daders en veranderende benamingen, toont duidelijk een systematische aanval op een specifieke gemeenschap. Verschillende krachten hebben zich verenigd om haar te treffen, ondanks haar vreedzame aard, haar afstand tot conflicten en politieke kampen, haar vasthouden aan haar land en identiteit, en haar beschavingsbijdrage aan de opbouw van de landen waarin zij al duizenden jaren leeft.
Bij deze herdenking hernieuwt de Assyrische Democratische Organisatie haar vaste en duidelijke standpunt over deze kwestie: erkenning van de juridische, morele en symbolische verantwoordelijkheid voor het plegen van deze genocide tegen de Assyriërs is geen voorbijgaande politieke eis, maar een onvervreemdbaar recht dat niet door tijd kan verjaren. Het is een principieel standpunt dat onveranderd zal blijven, omdat het zowel een politieke verplichting, een humanitaire plicht als een morele belofte is die wij, de nakomelingen van de slachtoffers van Seyfo, afleggen aan onze vaders en grootvaders die als martelaren vielen ter verdediging van ons bestaan.
Onze herdenking van de Seyfo-massamoorden valt ook samen met de jaarlijkse herdenking van de verdwijning van de metropolieten Yohanna Ibrahim en Boulos Yazigi, dertien jaar geleden. Dit vormt een voortzetting van de offers die christenen in het Midden-Oosten brengen om hun aanwezigheid en bestaan in hun vaderlanden te behouden. Hun verdwijning heeft diepe pijn achtergelaten in de harten van christenen in het bijzonder en Syriërs in het algemeen, die nog steeds wachten op hun terugkeer of op de waarheid over hun lot.
Tot slot: 24 april is een droevige dag in de kalender van het Assyrische nationale werk, maar tegelijkertijd een dag van hernieuwde wil en een open oproep aan de nakomelingen van de martelaren om de strijd voort te zetten, wanhoop te verwerpen en hun stem luid te laten horen in alle fora. De internationale erkenningen die tot nu toe zijn bereikt dankzij de inspanningen van Assyrische organisaties in de diaspora bevestigen dat deze weg doorgaat en dat politieke en juridische druk zal blijven bestaan totdat gerechtigheid wordt bereikt. Gerechtigheid betekent hier een duidelijke erkenning van de verantwoordelijkheid voor deze misdaad en de juridische consequenties die daaruit voortvloeien voor de daders en de rechten die de slachtoffers toekomen. Alleen een duidelijke erkenning door de daders kan een einde maken aan deze open wond, de slachtoffers de verdiende eeuwige rust geven en hun kinderen en kleinkinderen de zekerheid bieden dat de geschiedenis zich niet zal herhalen, zodat dit tragische tafereel nooit meer terugkeert – noch voor ons volk, noch voor enig ander volk in deze regio.
De Assyrische Democratische Organisatie
Het Uitvoerend Bureau
Syrië – 23 april 2026
——
المنظمة الآثورية تصدر بياناً بمناسبة الذكرى السنوية الـ 111 لمجازر سيفو
آدو نيوز-خاص:
تستحضر المنظمة الآثورية الديمقراطية في الرابع والعشرين من نيسان في كل عام ذكرى مجازر الإبادة الجماعية (سيفو)، لا بوصفه استغراقاً في الألم أو اجتراراً لوجع الماضي، بل كفعلٍ واع يهدف لإبقاء هذه القضية حيّة في الذاكرة السياسية والإنسانية، على اعتبارها مسؤولية أخلاقية ونضالية، هدفها تسليط الضوء على معاناة شعبنا السرياني الآشوري وعلى هذه المأساة التي لم تُطوَ صفحاتها بعد.
فهذا الجرح المفتوح لن يندمل ولن يجد طريقه إلى العدالة التاريخية، إلا باعترافٍ صريح من الدولة التركية، بوصفها الوريث القانوني والسياسي للدولة العثمانية، بمسؤوليتها عن تلك المجازر التي ارتُكبت عن سابق قصد وتصميم، بهدف اقتلاع شعبنا من جذوره التاريخية في هكاري وطورعبدين وديار بكر وأورفا وملاطيا وسائر المناطق التي كانت ترزح تحت الحكم العثماني آنذاك، ومحو وجوده القومي والديني من أرضه، في حرب إبادية خاضتها آلة الحرب العسكرية التركية ضد مواطني بلدها من السريان الآشوريين، الأرمن، واليونانيين البونت وغيرهم من مسيحيي السلطنة.
لقد شكّلت مجازر سيفو التي راح ضحيتها أكثر من نصف مليون إنسان سرياني آشوري، واحدة من أبشع جرائم الإبادة الجماعية في مطلع القرن العشرين. ولم تكن تلك المجازر حدثاً عابراً في سياق التاريخ، بل زلزالاً وجودياً ما تزال ارتداداته تضرب حاضر شعبنا حتى اليوم. لقد أُفرغت الأرض من أهلها ليتحوّل شعب متجذر في جغرافيته وتاريخه إلى مكوّن صغير، تضاءل عدده بشكل كارثي نتيجة تلك الإبادة.
إن استذكار هذه المناسبة الأليمة هو في جوهره أيضاً صرخة تحذير في وجه العالم لوقف تكرار هذه الجرائم. فما تعرّض له السريان الآشوريون ليس مأساة خاصة بهم وحدهم، بل هو جريمة بحق الإنسانية جمعاء ووصمة عار على جبين المجتمع الدولي الذي أخفق، وما يزال، في منع تكرار هذا النوع من المآسي الإنسانية.
ومن المؤلم أن المسافة الزمنية الممتدة بين عام 1915 حيث وقعت مجازر سيفو على يد جيش السلطنة العثمانية وبعض العشائر الكردية ، وعام 2015 حيث تم اجتياح مناطق سهل نينوى وسهل الخابور من قبل تنظيم داعش، لم تكن سوى قرنٍ مثقل بسلسلة من الاعتداءات والمجازر التي استهدفت المكوّن ذاته بأشكال متعددة. فقد شهد هذا المسار الدموي محطات موجعة، أبرزها مذبحة سيميل عام 1933 التي راح ضحيتها نحو خمسة آلاف من المدنيين. مروراً بحملات الأنفال في وما رافقها من استهداف لشعبنا لا سيما في قرية صوريا، وصولاً إلى التفجيرات الإرهابية التي طالت الكنائس في سوريا والعراق، وفي مقدمتها تفجير كنيسة سيدة النجاة والتفجيرات التي استهدفت الأحياء السريانية الآشورية في مدينة زالين/القامشلي بعد 2015.
إن هذه السلسلة المتصلة من الجرائم، على اختلاف مرتكبيها وتبدّل عناوينها، تكشف بوضوح عن استهداف ممنهج لمكوّن بعينه، اجتمعت قوى متعددة على النيل منه، رغم طبيعته المسالمة، وابتعاده عن الصراعات والمحاور، وتمسكه بأرضه وهويته، وإسهامه الحضاري في بناء الأوطان التي عاش ويعيش فيها منذ آلاف السنين.
في هذه الذكرى تجدّد المنظمة الآثورية الديمقراطية التزامها بموقفها الثابت والواضح من هذه القضية: إن الاعتراف بالمسؤولية القانونية والأخلاقية والمعنوية عن ارتكاب هذه الإبادة الجماعية بحق السريان الآشوريين ليس مطلباً سياسياً عابراً، بل حقٌ غير قابل للتصرف ولا يسقط بالتقادم. فهو موقف مبدئي راسخ وسيبقى كذلك، لأنه يجمع بين كونه التزاماً سياسياً وواجباً إنسانياً وعهداً أخلاقياً نقطعه نحن، أحفاد ضحايا سيفو، لآبائنا وأجدادنا الذين ارتقوا شهداء دفاعاً عن وجودنا.
ويتزامن استذكارنا لمذابح سيفو مع الذكرى السنوية لتغييب المطرانين يوحنا ابراهيم وبولس يازجي قبل ثلاثة عشر عاماً، في استمرار للتضحيات التي يقدمها مسيحيو الشرق من أجل تثبيت حضورهم ووجودهم في أوطانهم. هذا الغياب الذي ترك ألما كبيرا في قلوب المسيحيين خصوصاً والسوريين عموماً، من الذين لا زالوا ينتظرون عودتهم أو معرفة الحقيقة عن مصيرهم.
ختاماً: إن الرابع والعشرين من نيسان يومٌ حزين في روزنامة العمل القومي السرياني الآشوري، لكنه في الوقت ذاته يوم إرادةٍ متجددة، ودعوة مفتوحة لأحفاد الشهداء لمواصلة النضال ورفض اليأس، ورفع الصوت عالياً في جميع المحافل. فما تحقق حتى اليوم من اعترافات دولية، بفضل جهود لوبي المؤسسات السريانية الآشورية في المهجر، يؤكد أن هذا المسار مستمر، وأن الضغط السياسي والقانوني سيبقى قائماً حتى تتحقق العدالة. والعدالة هنا تعني الاعتراف الصريح بالمسؤولية عن وقوع هذه الجريمة، وما يترتب على ذلك من تبعات قانونية موجبة على المرتكب ومستحقة للضحايا. وحده الاعتراف الصريح من الجناة يضع حداً لهذا الجرح المفتوح، ويمنح الضحايا راحةً أبدية مستحقة، ويمنح أبناءهم وأحفادهم الطمأنينة بأن التاريخ لن يعيد نفسه. كي لا يتكرر هذا المشهد المأساوي، لا بحق شعبنا، ولا بحق أي مكوّن آخر في هذه المنطقة.
المنظمة الآثورية الديمقراطية
المكتب التنفيذي
سوريا 23 نيسان 2026 ميلادية
