Bibliotekë

23/03/2026

ËNDËRR RRËMBYESI.....................................................

E di
si është qendra e qytetit
që na u s**t
si starti i ëndrrës së madhe
dhe na rrëmbeu rininë?
Ku shatërvani përballë bashkisë
na përkëdhel krenarinë
Ngjyer në të kuq një herë në vit?
Plot, nga mungesa që
ka për gardë frikën
e të gjithë vendallinjve,
që nuk durojnë dot larmishmërinë.
Dhe rënka një shi...
Një shi,
Që dhunon tokën, si dëshpërim...

Bledi Trebicka.01.02.2026.

03/02/2026

Pastaj Ti do qash siç gjethet qajnë rënien
do biesh si shirat e vjeshtës në prag
Me mall do e mbushësh gjithë mbrëmjen
vetëm pak...

Nga pas do përplasësh një derë të krisur...
mes saj do fryjë erë që ndjek tëndin hap
do biesh mbi shtrat si mal i vidhisur...
veç pak...

Do zhveshësh në shtrat një trup dhe një turp...
ah syri i bukur t'u lag...
S'u gjet një zemër në zemër të humb...
mjafton...sikur pak...

Pastaj do pengohesh në udhë e në rrudhë...
poshtë syve një lot që diç lag...
Në shpirtin e mbledhur kërpudhë...
më mbaj edhe mua...
Veç pak...

Lulëzim Beshaj @ Arg 02.02.2017

17/11/2025

Do të humbësh shumë njerëz
përgjatë rrugës tënde,
disa ngadalë, pa e kuptuar.
Një telefonatë më pak,
një mesazh i harruar.
Të tjerë do t’i humbësh me zgjedhje,
tënden ose jo.
Por disa do të mbeten brenda teje,
mjafton një fotografi e harruar
mes faqeve të një libri,
një këngë në radio,
dhe ja, do t’i kujtosh,
do të buzëqeshësh.
Ndoshta do pyesësh veten si janë,
ndërsa përballojnë betejat e jetës,
nëse janë të lumtur.
E ... do të mallëngjehesh
duke kujtuar si i keni përballuar
dikur betejat sëbashku.
Do ta lësh fotografinë mënjanë,
do të fikësh radion
e do të vazhdosh përsëri ditën tënde,
duke u përpjekur të shkundësh prej vetes
atë ndjesinë se,
bashkë me ta,
ke humbur edhe një copëz nga vetja.

𝐆𝐚𝐛𝐫𝐢𝐞𝐥 𝐆𝐚𝐫𝐜𝐢𝐚 𝐌𝐚𝐫𝐪𝐮𝐞𝐳

11/11/2025

Pse po dridhesh?!

Pse po dridhesh, e dashur?
S’je n’ëndërr,
Po në krahët e mi, përsëri!
Si ke mbetur kështu, kaq e ëmbël,
Kaq e dhembshur, si dje në rini!
Foshnjë e gjorë, përse të dha fati,
Një të dashur, si unë, pa mend!?
Që veç ngeci në gracka mëkati,
Dhe u thinj, e s’u gdhend që s’u gdhend?!
Ah, jam unë i përhumbur si n’ëndërr,
Këtë çast, e po dridhem nga ti...
Si ke mbetur kështu kaq e ëmbël,
Si ke mbetur kështu kaq fëmi?!
J. Bllaci

09/10/2025

Soneti 18 - Shakespeare
A të krahasoj me një ditë vere vallë?
Më e bukur je, më e butë, më e ndritshme;
Erërat tundin sythat e majit plot gjallëri,
Dhe vera shpejt ikën, jetëshkurtër, e trishtë.
Herë dielli digjet tepër në lartësi,
Herë fshihet nën re e humbet shkëlqimi;
Por bukuria jote s’do ketë perëndim,
S’do shuhet kurrë, s’do marrë fund ndriçimi.
As vdekja s’do thotë se të ka marrë,
Sepse në vargje jeton përherë;
Për sa kohë frymëmarrja s’ka pushuar,
Kjo poezi do t’i japë ty jetë pa mbarim.

06/06/2025

Celebrating my 10th year on Facebook. Thank you for your continuing support. I could never have made it without you. 🙏🤗🎉

24/07/2024

Janis Ricos- JE KAQ E BUKUR...

Je kaq e bukur...
Sa bukuria jote më tremb.
Uritur për ty.
Etur për ty.
Të përgjërohem: Fshihu!

Bëhu e padukshme
për çdokënd,
e dukshme vetëm për mua.
Mbulohu
nga majat e gishtave
deri te flokët
me një vel të zi,
të tejdukshëm,
larushe
nga psherëtimat argjend
të hënës pranverore.
Poret e tua,
shpërhapin tinguj,
bashkëtingëllore joshëse,
fjalë mistike shqiptojnë,
shpërthime të trëndafilta
nga akti dashuror.

Veli yt fryhet,
vezullon ndajnatës
mbi qytetin me bare
të ndriçuar
e taverna buzë detit.
Dritëhedhësi i gjelbër
ndriçon barnatoren e natës.
Një rruzull i qelqtë
në rrotullim të shpejtë
shpalos peizazhet e tokës.
I dehuri valavitet
prej një suferine
sjellë nga frymëmarrja
e shtatit tënd.
Mos ik!
Mos shko!
Je kaq lëndore,
e pakapshme.
Një dem i gurtë,
kërceu në barin e thatë
prej ballinës.

Një grua e lakuriqtë,
ngjit shkallët e drunjta
me një legen ujëngrohtë.
Avulli ia fsheh fytyrën.
Lart, ajrit,
një helikopter patrullues,
gumëzhin nga një pikë
e vagullt.
Shpëto!

Ty të kërkojnë.
Fshihu sa më thellë
përqafimit tim.
Gëzofi i batanijes së kuqe
që na mbulon,
rritet pandalshëm.
Bëhet arushë shtatzënë
batanija.
E nën arushën e kuqe
duhemi pafundësisht,
tej kohës,
tej vdekjes,
në të vetmin bashkim
të përbotshëm.

Je kaq e bukur...
Sa bukuria jote më tremb.
Uritur për ty.
Etur për ty.
Të përgjërohem: Fshihu!

(Shqiperimi nga: Rielna Paja)

24/02/2024

26/03/2023

Jaime Sabines- TË DUA...

Të dua në dhjetë të mëngjesit,
edhe në njëmbëdhjetë dhe në dymbëdhjetë të ditës.
Të dua me gjithë shpirt dhe me gjithë trup,
ndonjëherë në mbasditet me shi.
Por në orën dy të mbasdites, ose në tre,
kur mendoj për ne të dy
dhe ti mendon për ushqimin ose për punët e përditshme,
ose për zbavitjet që të mungojnë,
ia nis të të urrej shurdhërisht,
me gjysmën e urrejtjes që ruaj për veten.

Pastaj të dua sërish, kur shtrihemi
dhe ndjej se je bërë për mua,
që në njëfarë mënyre ma thonë gjuri dhe barku yt,
që duart e mia më bindin për atë
dhe nuk është asnjë vend tjetër ku unë të vij,
apo ku unë të shkoj, më i mirë se trupi yt.
Ti vjen e plotë në takimin me mua
dhe të dy zhdukemi për një çast,
i bindemi Urdhrit të Zotit
deri kur unë të të them se kam uri, apo më vjen gjumë.

Të gjitha ditët të dua dhe të urrej pandreqshëm.
Dhe gjithashtu, ka ditë, ka orë në të cilat nuk të njoh,
kur më je e largët si gruaja e tjetrit.
Më shqetësojnë njerëzit, shqetësohem unë, më shpërqendrojnë dhimbjet e mia.
Ka mundësi që shpesh nuk mendoj për ty.
Tashmë e sheh. Kush mund të të dojë më pak se unë, e dashura ime?

(Përkthyer në shqip nga: Orjela Apolloni)

26/03/2023

𝑱𝒂𝒄𝒒𝒖𝒆𝒔 𝑷𝒓𝒆́𝒗𝒆𝒓𝒕- KUR TI FLEN

Natën ti flen
Unë kam pagjumsi
Të veshtroj tue fjetë
Ç’vuejtje e ç’mërzi

Sŷtë e mbyllun e trupi madhosh i shtrimë
Çudi por më vjen të qaj
E ja befas ti qesh
Ti qesh me të madhe në gjumë
Ku je ti vallë në ket çast
Për ku je nisë ti vallë?
Ndoshte me nji grue tjetër
Shum larg në nji tjetër vend
E me tê ti qesh për mue

Natën ti flen
Unë kam pagjumsi
Të veshtroj tue fjetë
Ç’vuejtje e ç’mërzi

Kur flen s’e di nëse më do
Kaq afër je e njiheri kaq larg
Krejt lakuriq e rrasun mbas teje
Por âsht sikur të mos isha fare aty
Por zemrën ta ndigjoj tue rrahë
S’e di nëse rreh për mue a jo
Asgjâ nuk di, nuk di ma asgjâ
Do të doja që të ndalej nji ditë zemra jote
Poqese nji ditë ti nuk do të më doje ma

Ti natën andrron
Mue gjumë nuk më bie në sŷ
Kur të shof se andrron
Më vjen të qaj për ty

Përnatë unë qaj gjithë natën
E ti andrron e qesh
Por kjo s’mund të shkojë ma kshtu
Nji natë patjetër do të të vras
E kshtu do t’i mbarosh andrrat
E meqë edhe unë veten do të vras
E pagjumsia ime do të marrë fund
Kufomat tona të bashkueme
Sëbashku do të flejnë në shtratin tonë të madh

Ti natën andrron
Mue gjumë nuk më bie në sŷ
Kur të shof se andrron
Më vjen të qaj për ty

Qe, erdhi dhe dita e befas ti zgjohesh
Dhe mue të parës ma drejton buzqeshjen
Ti buzqesh me diellin
E natën fare s’e çoj ndër mend
Ti më thue do fjalë gjithnji të njajta
“Po sonte a fjete mirë”
Dhe unë përgjigjem si nji ditë ma parë
“Po e dashun mirë fjeta mbramë
E ty të pashë në andërr si për çdo natë”.

(Përktheu: Primo Shllaku)

21/03/2023

Fluturat nuk zihen
Vitet rodhën pa kuptuar,
Pasqyra ka nisur të mos gënjejë më,
Brenda vetes,
Çdo ditë, diçka thahet
Se lumi që e mbante gjallë, nuk është më!

Vitet po shkojnë i dashuri im
Dora që më shtrëngon ka nisur të lëshojë degëza
Për dreq,
Zemra ka nisur të gëzohet si një foshnjë
Edhe për gjërat më të zbehta!

Vitet po na lënë i shtrenjti im
Jemi dashur e jemi zënë në kohë të largëta
Shihemi në sy,
E heshtja se gënjen dot dashurinë
Është testamenti i vetëm që lëmë mbrapa.
Emma al Rose

21/03/2023

“Letra” – Migel Ernandes

Nga një tryezë poste
Që kurrë s’mbetet shkretë,
Ku rrinë kujtimi, brenga,
Zemra dhe heshtja vetë,
Posi pëllumba letrat
Degdisen që me natë.
I ndiej tek flatrojnë
Për në shtegtim të gjatë.

Dhe ja ku jam rrethuar
Me burra e me gra
Plagosur nga mungesat,
Nga ndarjet e mëdha.
Letra, pusulla, fjalë,
Që nisen në hapësirë,
Ëndrra ende pa çelur,
Mendime ende pa gdhirë,
Të gjitha marrin rrugën
Drejt vatrës e drejt pragut,
Si ndjenjë dërguar ndjenjës,
Si gjak dërguar gjakut.

Dhe po të jem nën tokë,
Që vdiqa ti mos thuaj,
Më shkruaj dhe nën tokë,
Se dhe unë do të të shkruaj.

Një shtresë e trashë pluhuri
Mbulon letrat që s’duhen,
Aty u zverdhën faqet,
Aty germat u shuhen,
Aty humbasin radhët
Ku mallet derdhur qenë,
Aty jep shpirt mellani
Pasi cepat u brenë,
Aty rroposen thellë
(ç’varrezë e llahtarshme!)
Hem ndjenjat e kaluara,
Hem dashuritë e tashme.

Dhe po të jem nën tokë,
Që vdiqa ti mos thuaj,
Më shkruaj dhe nën tokë,
Se unë do të të shkruaj.

Po kur të shkruaj unë,
Do dridhet kallamari,
Do skuqet bojë e zezë,
Me flakërima zjarri.
Se kur të shkruaj unë,
Do shkruajnë eshtrat e mia,
Do shkruajë gjaku im
Gjithë gulç nga dashuria..........