07/03/2022
Me rastin e hapjes së Mësonjëtores së parë shqipe në Korçë më 7 Mars 1887, Naim Frashëri shkroi këto vargje:
Hapu, hapu errësirë,
Pa jakë tëhu o dritë,
Se arriti kohë e mirë,
U gdhi nata – u bë ditë!
Shkolla mbetet për të gjithë ne,qofshim nxënës,student apo frekuentues dhe dashamirës të dijes,Institucioni i mësimit dhe edukimit më të organizuar pa të cilën një shoqëri si e jona në evolim,progres e prosperitet,nuk mund t'a mendojë ecjen para.
Sepse pikërisht aty kultivohen ato vlera të intelektualëve të vërtetë,e vërteta kulturore,madje dhe ajo njerëzore përfshirë këtu mënyrat e komunikimit njerëzor e civil, atë kod të domosdoshëm e urë komunikimi të diversitetit ndërkulturor midis njerëzve.Aty mësohet dhe zbatohet parimi i demokracisë për zbatimin në unitet të të drejtave dhe lirive nga njëra anë dhe të detyrave dhe përgjegjëesive nga ana tjetër.Në të vetmin institucion të organizuar,në shkolla dhe nga vetë shkolla përcillet te gjeneratat e reja që do t'i dalin për zot vendit në të ardhmen,mesazhe paqeje dhe mirëkuptimi,kultivohet toleranca dhe dëshira për të mësuar gjatë gjithë jetës në mënyrë aktive,efektive,krijuese.
Ky 7 Mars,që përkon me 135 vjetorin e hapjes së shkollës se parë shqipe,është një thënie disi ndryshe për faktorët dhe aktorët që e kanë detyrim ligjor,por edhe qytetar e moral përkujdesjen e vlerësimin më të madh të mijëra mësuesve,që në disa raste edhe në kushte të vështira dhe me trajtim financiar nën mundesitë që garantojnë jetën e tyre dhe të familjes.
Mësuesi është ai që të hap portën e dijes dhe të orienton në lumin e madh të atij formacioni që të nevojitet gjatë gjithë jetës,që të udhëzon më mirë se kushdo tjetër sesi lexohet e punohet me librin,sesi të bëhesh krijues i denjë i mendjes njerëzore.Ata në shumicën e rasteve punojnë me pasion të veçantë e intensitet për t'i përgatitur nxënësit jo vetëm për kohen që ata janë në bankat e shkollës por edhe kur ata do të kenë dalë në jetë.Kurdoherë me ndjenjat e një prindi pa t'u rënduar,pa të kërkuar haraç,ne mënyrë të shenjtërueshme.
Ndaj ju lutem,shumë ndjeshmëri e vlerësim për ata që na mësuan shkrim e lexim,matematikë e kimi dhe që na orientuan të sigurt në jetë.
Ju lutem dhe kërkoj gjithashtu,që shqipen e bukur t'ua mësojmë fëmijëve,nipave e mbesave kudo që ata jetojnë.
Gjuha mbetet treguesi më domethënës që mban gjallë,e ndriçon dhe e lartëson një komb.
Nuk ka identitet pa gjuhë !!
E në fund nga thellësia e shpirtit vjen ai urimi përherë i sinqertë:
Gëzuar festën e dijes,mësues te nderuar !!
Respekt dhe mirënjohje që na mëkuat që në vegjëli me deshirën për dije,vullnetin për të mësuar,aftësinë për të bërë tonën kulturën qytetare !!
