02/07/2025
Në Gurbet, Me Mall në Zemër
Të jetosh në gurbet nuk është thjesht një udhëtim larg vendit tënd është një udhëtim i përditshëm përmes mallëngjimit, përmes kujtimeve, përmes heshtjes që s’mbushet dot as me zëra, as me mesazhe, as me telefonata. Është një ndjesi që të ndjek kudo, një boshllëk që s’e mbush as koha, as suksesi, as jeta e re që ndërton larg.
Larg familjes, çdo mëngjes nis me një mendim – “a janë mirë?”. Çdo darkë mbyllet me një lutje për ta. Dhe ndonjëherë, një zë në telefon, një “si je?”, të rrënqeth shpirtin më shumë sesa çdo përqafim fizik që s’mund të japësh. Nuk është mungesa e fjalëve që dhemb më shumë, por mungesa e pranisë, e syve që të kuptojnë pa folur, e aromës së shtëpisë, e sofër ku gjithmonë kishte një vend për ty.
Por, me kohën, mëson të jetosh me mallin. Nuk e largon dot, nuk e shuan, por mëson ta mbash me vete si një kujtim të gjallë. Malli bëhet pjesë e jetës tënde, si hije që të ndjek pa të lënduar më fort çdo herë. Mëson të buzëqeshësh përmes lotëve, të jesh i fortë për ata që ke lënë pas, dhe të kujtosh se pse je aty ku je.
Dhe mbi të gjitha, mos harro kurrë: nuk je kurrë vetëm. Dashuria e familjes nuk matet me kilometra, nuk shuhet nga koha apo largësia. Ajo jeton në çdo mendim, në çdo lutje, në çdo kujtim. Ajo është forca që të mban gjallë në ditët më të vështira, është ngrohtësia që të shoqëron edhe në vendet më të ftohta.
Në gurbet mund të jesh larg shtëpisë, por kurrë larg zemrës së atyre që të duan.