Kancelari & Librari Rejji

10/06/2026

Në vitin 1973, një aktor i ri uellsian kaloi gjithë ditën duke kërkuar një libër dhe nuk gjeti asnjë kopje të vetme në të gjithë Londrën.

Emri i tij ishte Anthony Hopkins. Ai sapo ishte përzgjedhur për një film të quajtur The Girl from Petrovka, dhe si çdo aktor që e merr seriozisht rolin e tij, donte të lexonte romanin mbi të cilin bazohej filmi përpara se të fillonin xhirimet.

Kështu ai e kërkoi librin në Charing Cross Road rruga më e famshme e librarive në qytet, vendi ku shkon kur kërkon një libër që askush tjetër nuk e ka.

Asgjë. Romani, i shkruar nga një autor amerikan me emrin George Feifer, nuk ishte botuar ende në Britani.

I lodhur dhe i zhgënjyer, ai hoqi dorë dhe u drejtua për në trenin e kthimit në shtëpi. Hyri në stacionin e metrosë Leicester Square, gjeti një stol dhe u ul të priste.

Dhe aty, në stolin pranë tij, dikush kishte lënë një libër.

E mori dhe e ktheu përmbys.

The Girl from Petrovka.

Libri i saktë që kishte kërkuar gjithë ditën pa sukses i lënë mbi një stol, në një qytet me tetë milionë njerëz, në momentin e vetëm kur ai kishte më shumë nevojë për të.

E mori në shtëpi dhe filloi ta lexonte. Dhe ndërsa kthente faqet, vuri re diçka të çuditshme. Margjinat ishin plot shënime të shkruara me dorë. Dikush e kishte lexuar të gjithë librin duke e komentuar faqë për faqe.

Ai nuk u ndal shumë te kjo. I përdori shënimet për të kuptuar më thellë historinë dhe personazhin e tij, e konsideroi si një fat të jashtëzakonshëm dhe shkoi të xhironte filmin.

Pjesa e çuditshme erdhi më vonë.

Xhirimet ishin zhvendosur në Austri, dhe një ditë në set Hopkins u prezantua me një vizitor vetë George Feifer, autori i librit.

Filluan të flisnin, dhe në një moment Feifer tha diçka që e la Hopkins të ngrirë.

Ai pranoi se nuk e kishte më kopjen e romanit të tij. Kishte pasur një kopje të veçantë të vetën, me shënime në margjina dhe ia kishte huazuar një shoku. Shoku e kishte humbur diku në Londër. Ishte zhdukur.

Hopkins u bë i heshtur.

“E gjeta një kopje,” tha me kujdes. “Në një stol në metro. Me shënime të shkruara me dorë.”

Ai e nxori librin dhe ia dorëzoi.

Feifer e shikoi faqet.

Ishte i tij. Shkrimi i tij. Kopja e tij e humbur ajo që kishte zhdukur diku në Londër, tashmë e kthyer në duart e tij, e sjellë aty nga aktori i vetëm në botë që rastësisht po e kërkonte atë libër.

Hopkins e ka treguar këtë histori gjatë gjithë jetës së tij, dhe është e kuptueshme pse.

Në një qytet me miliona njerëz. Në mijëra rrugë dhe qindra stacione metroje. Libri i duhur, stoli i duhur, njeriu i duhur në momentin e vetëm kur kishte rëndësi.

Ai nuk ka pretenduar kurrë se e di çfarë do të thotë kjo.

Vetëm se disa gjëra ndodhin në mënyrë aq të përkryer, sa është e vështirë t’i quash rastësi të thjeshtë.

Dhe ndoshta kjo mjafton.

Disa libra, duket se gjejnë rrugën e tyre për t’u kthyer te njerëzit që u përkasin.

06/06/2026

Historiani zviceran zbulon dokumentin që po çon peshë të gjithë: Shqiptarët kanë drejtuar botën

Dr. Aleksandre Lambert, historian, drejtor akademik i “School of International Training” në Gjenevë, është autor i disa librave dhe artikujve në fushën e relacioneve ndërkombëtare të filozofisë politike, të politikës së sigurisë dhe lidhjeve civile-ushtarake.

Lambert ka vizituar Shqipërinë dhe ka filluar të njoh çështjen shqiptare që në rini të tij me kërkimet e bëra në Arkivin e Lidhjes së Kombeve Gjenevë, kur njohu mirë edhe çështjen çame.

Historiani zviceran Dr. Aleksandre Lambert këmbëngul se nuk është e rastit që shqiptarët në asnjë moment të historisë nuk njihen si komb që i kanë sulmuar kombet e tjerë dhe se shumë shqiptarë kanë shkëlqyer duke drejtuar qoftë perandori, qoftë shtete të tjera.

Po kështu, sipas tij, të tjerë shqiptarë kanë lënë emrin e tyre në fusha të ndryshme të shkencave në shtete të ndryshme të botës. Më tej historiani ndalet në zhvillimet pas Luftës së Dytë Botërore, duke shprehur bindjen se ajo që ndodhi me Shqipërinë, me lënien e saj në Bllokun e Lindjes ishte një llogari e bërë nga aleatët që fituan luftën. Në fund edhe disa këshilla se si duhet të veprojnë shqiptarët për t’u ngjitur pranë shumicës, aty ku ata tentojnë.

Ja ç’thotë ai për shqiptarët në kohën e Mesjetës:
Në Mesjetë shqiptarët i kanë dhënë udhëheqës botës, udhëheqës laikë ose fetarë dhe personalitete kulturore që i kalojnë kufijtë e Evropës. Disa Papë kanë qenë shqiptarë, për shembull, – Klementi XI më i dalluari prej tyre. Por shqiptarët kanë qenë në krye të feve me rëndësi botërore, si në krye të fesë ortodokse, ashtu edhe të asaj myslimane.

Në histori gjejmë udhëheqës të shquar shqiptarë në shumë vende të Evropës, madje edhe prej atyre që ngandonjëherë kanë përcaktuar fatin e shumë betejave historike (në vitin 1515 qe Merkur Bua me kalorësinë e lehtë të Venedikut, e përbërë e gjithë nga shqiptarë që përcaktoi fitoren e betejës së Marinjanit, që historia e emëroi beteja e gjigandëve dhe jo Françesku i I-rë i Francës, 19 vjeç, që ato dy ditë beteje mësoi se si luftohet).

Shqiptarët i kanë dhënë shumë kryeministra dhe gjeneralë të shquar Perandorisë Otomane (vetëm familja Qyprili i dha 5 kryeministra Perandorisë). Shqiptarët i kanë dhënë shumë heronj të pavarësisë greke, prej të cilëve po përmend Kundurjotis, Marco Boçari, Kanaris, Kolokotroni, Karaiskaqis, Bubulina. Që ishin në udhëheqje të revolucionit grek, prej të cilëve edhe disa kryeministra të shtetit të ri të pavarur grek.

Rumania gjithashtu ka pasur një familje princore me origjinë shqiptare (Aleksandër dhe Vladimir Gjika si dhe princesha Eleonora e njohur me emrin Dora Distria). Françesko Crispi, shok i Garibaldit, Kavurit e Macinit që ka qenë një kryeministër i madh Italisë, ishte me origjinë shqiptare.

Piktorë si Carpaçi, Albani etj., humanisti Leonic Tome, profesori i Kopernikut dhe shumë personalitete shqiptare, janë nderuar nga historia e Italisë. Muhamet Aliu, reformatori i Egjiptit Modern, që historia franceze e ka quajtur “Napoleon i Lindjes së Afërt” qe shqiptari që themeloi dinastinë mbretërore të Egjiptit që mbretëroi gati 150 vjet.

Arkitekti i “Taxhmahallit” në Agra të Indisë, kryevepra e arkitekturës islamike, ishte vepër e një shqiptari ashtu sikurse edhe “Xhamia Blu” e shumë xhami të rëndësishme të Stambollit. Dhe më në fund Heroi Kombëtar i shqiptarëve, Gjergj Kastrioti Skënderbeu, një shembull gati universal i luftëtarit të lirisë, i nderuar në botën mbarë me përmendore jo vetëm në Tiranë, Prishtinë e Shkup, po gjithashtu në Romë, Bruksel, Gjenevë, Detroit, Buenos Aires.

Të tjera përmendore për Skënderbeun janë projektuar të ngrihen në Londër, Varshavë, Melburn, Manila etj. Kur shqiptarët kanë kontribuar kaq shumë për qytetërimin e njerëzimit, përse pak njerëz në botë janë të ndërgjegjshëm për këtë, përkundrazi shumë as nuk kanë dashur ta pranojnë këtë realitet?

Duhet thënë se një gjë e tillë shpjegohet edhe nga izolimi relativ jo pa qëllim i shqiptarëve nga komuniteti ndërkombëtar, dhe në mënyrë të veçantë nga ai evropian, që nga Kongresi i Berlinit e këtej (1878). Në të vërtetë pas mundjes së turqve në luftën ruso-turke, shtypi ndërkombëtar filloi punën për të injoruar shqiptarët duke i ndërruar emrin gadishullit të dikurshëm të Ilirisë të banuar që nga kohët parahistorike dhe deri në ditët e sotme nga ilirianët – shqiptarët.

Atë e pagëzuan me emrin e ri që ka edhe sot, Gadishulli i Ballkanit, vetëm duke u nisur nga vargu i maleve Ballkan. Përse iu vërsulën shqiptarëve? Pjesa më e madhe e diplomacisë konservatore evropiane ka përdorur termin pexhoratif “turq” për t’i cilësuar si turq të gjitha komunitetet myslimane në Ballkan, edhe pse shumica prej tyre nuk janë aspak turq. Evropa ka mbështetur dhe ka zmadhuar tokat e Greqisë, të Serbisë dhe të Malit të Zi, në kurriz të shqiptarëve.

Asnjëra nga fuqitë e mëdha evropiane nuk e ka mbështetur çështjen shqiptare, kur shqiptarët krijuan Lidhjen e Prizrenit për të mbrojtur çështjen e tyre të drejtë kundër vendimeve të Kongresit të Berlinit. Ata u lanë në baltë nga të gjithë…/VOA/

06/06/2026

Mendja më e madhe që ka lindur njerëzimi në shkencë nuk është ajo e Albert Ajnshtajnit, siç pretendohet…
Mendja më e madhe është ajo e një njeriu që ishte shkencëtar në mjekësi, filozofi, kimi, fizikë, matematikë, gjeologji, astronomi, histori, farmaci, gjeografi dhe përkthim, dhe që shkroi mbi 120 libra në të gjitha fushat e shkencës.

Ai ishte i pari që tha se Toka rrotullohet rreth boshtit të saj, para më shumë se 1000 vitesh. Pa përdorur asnjë mjet modern, ai përllogariti perimetrin e Tokës me një saktësi prej 99.7% krahasuar me matjet e sotme.
Ai gjithashtu është nga themeltarët e shkencës së gjeodezisë, shkenca që merret me ndarjen e Tokës dhe njohjen e formës e sipërfaqes së saj.

George Sarton, në librin e tij Hyrje në Historinë e Shkencës, thotë për të:

“Ishte udhëtar, filozof, matematicien, astronom, gjeograf dhe enciklopedist. Ai është një nga madhështitë më të mëdha të Islamit dhe nga dijetarët më të mëdhenj të historisë botërore.”

Ndërsa orientalist gjerman Sachau e përshkroi:

“Ai është mendja më e madhe që ka njohur historia.”

Ky është dijetari mysliman:
Ebu Rejhan Muhamed ibn Ahmed El-Biruni
(973-1048)

26/05/2026

Kur lindi djali im, Gjergji, babi im erdhi për ta takuar në maternitet. Babin dola ta pres tek stacioni i trenit. E pashë nga larg, hapa krahët dhe i thirra me zë të lartë: "Mirë se erdhe, koleg!"

Babi u ndal. Më pa çuditshëm. Filluam të ecim. Unë vazhdoja: "Si je, koleg? U lodhe, koleg?" Ai vazhdonte të më shikonte çuditshëm, me atë qetësi të tij të veçantë, të atit që ka parë gjithçka, deri sa vuri gishtin në kokë dhe më tha: "Ando, paske rrjedhur?"

Jo, i thashë. Nuk kam rrjedhur. Por të quaj koleg sepse tani, më në fund, jemi kolegë.

Pse? Më pyeti ai.

Sepse tani jemi të dy baballarë i thashë.

Babi buzëqeshi. Dhe pa u menduar dy herë, me atë replikën e tij të hollë, ma ktheu: "Ne nuk jemi kolegë, në fakt, nuk do të jemi kurrë kolegë.

Ti je baba është e vërtetë, por unë tanimë jam gjysh. Kështu shkojnë gjërat, fëmija është gjithmonë një hap mbrapa."

Kur mbarova librin, babi ishte personi i parë që doja t'ia tregoja dhe mu kujtua kjo historia. Kësaj radhe gjithsesi nuk i thashë se jemi koleg, e mësova leksionin herën e parë.

Tani, përtej humorit, ka dy mënyra për ta lexuar dhe kuptuar këtë histori, në veçanti në kontekstin që na ka mbledhur bashkë sot këtu, por edhe më gjerë të politikës shqiptare.

E para është ajo e të riut që unë isha, i cili me arrogancën e vet, sepse në të vërtetë ishte një formë arrogance, kërkonte të ishte i barabartë me babain e vet vetëm dy ditë mbasi kishte hyrë në rrugëtimin e prindërimit të cilin ai e ecte prej njëzet e tetë vitesh.

Në fakt kjo ishte dhe është akoma sot, treguese e një sëmundje të madhe nga e cila vuan rinia shqiptare.

Sëmundje e injektuar, e ushqyer dhe e zmadhuar nga autokracia e cila ka ngritur në vlerë një antivlerë siç është konflikti midis brezave.

Të rinjtë dhe të vjetrit ballë për ballë në një betejë ku mund të mbijetojë vetëm njëri.

E dyta është përgjigja e babait. Që vjen si shaka por plotë urtësi. Mësim i qetë, i thjeshtë. "Ti je baba, por unë tanimë jam gjysh."

Një fjali që rikujton hierarkinë e vlerave jo si nënshtrim por si busull.

Këtu gjendet edhe zanafilla e një prej shtyllave kryesore të veprimtarisë sime politike: Lidhja midis Brezave.

Disa mund të thonë: por kjo filozofi e mban të riun gjithmonë një hap mbrapa. E mban të përulur, të varur, të pamundur ta kalojë kurrë të vjetrin.

Unë them të kundërtën.

Edhe kur nxënësi ia kalon mësuesit, dhe ndodh, duhet të ndodhë, ai mbetet përsëri nxënës.

Jo sepse është inferior. Por sepse kjo marrëdhënie e mban të lidhur me burimin e dijes, me rrënjët, me traditën e mendimit mbi të cilën ndërton.

Modestia nuk është dobësi, është mekanizëm i përmirësimit të vazhdueshëm. Si individ. Si parti. Si shoqëri.

Me babain nuk do të bëhem kurrë koleg. Por dëshira për të qenë në lartësinë e shembullit që më ka dhënë ka qënë dhe mbetet një nga motorët më të fortë të jetës dhe vlerave të mia.

Kjo dëshirë është edhe zemra e këtij libri.

04/05/2026

𝗕𝘂𝗸𝗼𝘄𝘀𝗸𝗶: 𝗩𝗲𝗰̧ 𝗸𝘂𝗿 𝗲 𝗵𝘂𝗺𝗯𝗶𝗺 𝗱𝗶𝗸𝗲̈ 𝗲 𝗸𝘂𝗽𝘁𝗼𝗷𝗺𝗲̈ 𝘀𝗲 𝗶𝘀𝗵𝘁𝗲 𝗱𝗮𝘀𝗵𝘁𝗲̈ 𝗺𝗲 𝗲 𝘃𝗹𝗲𝗿𝗲̈𝘀𝘂 𝗺𝗮 𝘀𝗵𝘂𝗺𝗲̈!

Nga: Charles Bukowski

Ne, njerëzit jemi qenie t’çuditshme, t’pakuptueshme.
Ndjejmë gjana dhe nuk i themi.
Edhe kur dojmë d**e nuk e shprehim.
Lëndojmë, dhe nuk kërkojna falje.
Gabojmë dhe nuk kemi dëshirë të mësojmë.
Veç kur humbim njerëz e kuptojmë që ishte dashtë me i vlerësu ma shumë.
I largojmë ata që na dojnë dhe i shtrijmë dorën atij që na e ka kthy shpinën.
Pendohemi tepër vonë dhe neglizhojmë një ndjenjë.
Nuk dojmë kurrë mjaftueshëm dhe mbytemi nëpër sipërfaqe.
Tërhiqemi nga aty ku nuk kemi qenë dhe mbërrijmë n’vende të shkreta.
Ja pra, kështu jemi ne, jam unë, je ti…

06/04/2026

𝐄𝐫𝐧𝐞𝐬𝐭 𝐇𝐞𝐦𝐢𝐧𝐠𝐰𝐚𝐲 ka thënë dikur: "Në momentet tona më të errëta, nuk na duhen këshilla.

Ajo që vërtet na mungon dhe që na duhet ato çaste është lidhja njerëzore - një prani e qetë, një prekje e butë, një përqafim.

Dikush që ulet pranë teje, derisa të kaloj stuhia që ke brenda vetes.

Jo si shpëtimtar, por si shoqërues.

Këto gjeste të vogla janë spirancat që na mbajnë të qëndrueshëm kur jeta bëhet e rëndë.

Na kujtojnë se nuk jemi vetëm në këtë botë të madhe e shpesh të frikshme!"

#𝐎𝐛𝐬𝐞𝐫𝐯𝐞𝐫𝐊𝐮𝐥𝐭

06/04/2026

Kur të gjithë kthehen kundër teje, mos u mashtro nga numrat.
Turma nuk është gjithmonë forcë.
Shpesh është frikë… e shpërndarë në shumë zëra.
Sepse askush nuk bashkohet kundër dikujt që nuk ka peshë.
Nëse një njeri i vetëm arrin të shqetësojë shumë të tjerë,
atëherë ai nuk është i dobët…
është kërcënim.
Dhe ndonjëherë, të jesh vetëm përballë të gjithëve
është prova më e qartë
se je në anën e duhur.

05/04/2026

Jetojmë në një shoqëri dominuar nga frustrimet. Mbretëron ndjesia e të qenit në një mjedis, në të cilin ndjehesh i përjashtuar, ndjehesh i pasigurt, ke frikë. Kështu grumbullohet zhgënjimi, i cili pak nga pak shndërrohet në zemërim.

Dhe zemërimi e di se çfarë sjell? Çon drejt dëshirës për të thyer gjithçka.

Epoka jonë nuk është e dhunshme, është shkatërrimtare.
Sot vetëm të marrët mund të jenë të lumtur. Shkatërrim, frustrim dhe pasiguri janë karakteristikat e epokës sonë. Jemi shoqëri e frikës dhe mbizotëron kultura armiqësore.

𝐍𝐠𝐚 𝐕𝐢𝐭𝐭𝐨𝐫𝐢𝐧𝐨 𝐀𝐧𝐝𝐫𝐞𝐨𝐥𝐢, 𝐩𝐬𝐢𝐤𝐢𝐚𝐭𝐞̈𝐫 𝐢 𝐧𝐣𝐨𝐡𝐮𝐫 𝐝𝐡𝐞 𝐬𝐡𝐤𝐫𝐢𝐦𝐭𝐚𝐫
#𝐎𝐛𝐬𝐞𝐫𝐯𝐞𝐫𝐊𝐮𝐥𝐭

04/04/2026

Është një pikturë në muzeun e Louvre Museum që quhet “shah - mat”.
Në njërën anë është djalli… në tjetrën një njeri i thyer, me duar në ne koke.
Gjithçka duket e humbur.
Loja ka mbaruar.

Por një kampion bote në shah, kur e pa,
tha diçka që ndryshon gjithçka:

“Ky emër është i gabuar… sepse mbreti ka ende një lëvizje tjetër.”

Dhe ky është mesazhi për ty sot:
Kur mendon se je i bllokuar…
kur duket sikur çdo derë është mbyllur…
kur të gjithë të kanë nxjerrë jashtë loje…
Mos harroni dicka:
Mbreti ka ende një lëvizje tjetër.
Asgjë nuk ka mbaruar.
As loja jote, as jeta jote.
Lëvizja e fundit… nuk është bërë ende.

16/03/2026