13/05/2026
“พรุ่งนี้ก็ช้าเสียแล้ว”..ไม่ใช่เป็นเพียงคำตักเตือนให้เรารู้จักคุณค่าของศิลปวัตถุ รักและหวงแหนศิลปวัตถุของเรา แต่เป็นคำเตือนใจกลาง ๆ ไม่ให้ประมาท...น่าจะเป็นคำสอนสุดท้าย ก่อนที่ท่านจะจากเราไป (เฟื้อ หริพิทักษ์ , 2551, หน้า 44)
14 พฤษภาคม 2505 ศาสตราจารย์ศิลป์ พีระศรี ได้จากพวกเราชาวศิลปากรไป อาจารย์เฟื้อ หริพิทักษ์ ศิลปินแห่งชาติ สาขาทัศนศิลป์ (จิตรกรรม) ประจำปี พ.ศ. 2528 ได้เขียนถึงอาจารย์ศิลป์ พีระศรี ไว้ตอนหนึ่งว่า
“...ปี พ.ศ.2505 ผมไปเขียนภาพอาจารย์ศิลป์ที่บ้านท่านที่ซอยสายลม คือผมไปขอท่านว่าอยากจะเขียนรูปท่านเอาไว้ให้พวกเราดูกัน ไม่ใช่เพื่อผมเองหรอก ท่านก็ให้เขียน ผมไปเขียนอาทิตย์ละวัน ท่านมายืนเป็นแบบให้ ผมไม่รู้หรอกเรื่องท่านเจ็บไข้ได้ป่วยอะไร ผมก็เขียนไป ๆ จนครั้งหลังสุดผมจะไปเน้นรูป เน้นความสำคัญ แต่ลืมเอาพู่กันไป ก็เลยไม่ได้เขียน ไม่ได้เน้น
หลังจากนั้นวันหนึ่งผมเข้าไปหาท่านในห้องทำงานที่มหาวิทยาลัย ผมยังไม่รู้เรื่องท่านเจ็บป่วยจะเข้าโรงพยาบาลอะไรของท่านเลย เมื่อผมพูดธุระกับท่านเสร็จแล้ว ผมก็หันหลังจะออกจากห้องชั้นในของท่าน กำลังจะผลักบังตาออกไป ใจมันก็เกิดรู้สึก มันนึกอย่างไรไม่รู้ หรือมันจะเป็นลางสังหรณ์อย่างไรไม่รู้ได้ ผมก็เหลียวกลับไปดูท่าน ท่านเองก็เหลียวหันกลับมามองผมในเวลาเดียวกัน...เหมือนกับกวางเหลียวหลัง...ต่างก็มองกันอยู่แวบหนึ่ง ผมไม่นึกว่าเป็นการมองเห็นกันครั้งสุดท้ายของผมกับท่านอาจารย์ศิลป์...” (เฟื้อ หริพิทักษ์ , 2551, หน้า 44)
ที่มา
เฟื้อ หริพิทักษ์. (2551). ศิลปินชั้นเยี่ยม สาขาจิตรกรรม ปี พ.ศ. 2500, ศิลปินแห่งชาติ สาขาทัศนศิลป์ (จิตรกรรม) ปี พ.ศ. 2528, อาจารย์มหาวิทยาลัยศิลปากร. ใน นิพนธ์ ขำวิไล (บรรณาธิการ), อาจารย์ศิลป์กับลูกศิษย์ (น.37-45). (พิมพ์ครั้งที่ 3). สำนักวิจัยศิลป์ พีระศรี.
ภาพจาก อาจารย์อำมฤทธิ์ ชูสุวรรณ
งานสื่อสารองค์กร มหาวิทยาลัยศิลปากร
สำนักวิจัยศิลป์ พีระศรี
#ศิลป์พีระศรี #เฟื้อหริพิทักษ์