SPITHA PERAMATOS - κινημα ανεξαρτητων πολιτων Μικης Θεοδωρακης

06/14/2026

⚠️☢️ Σε πυρηνικό πόλεμο οδηγεί ο Τραμπ την Ευρώπη

► Στην καρδιά της Ευρώπης φέρνει ο Τραμπ τον κίνδυνο ενός πυρηνικού ολοκαυτώματος! Η είδηση αποκαλύφθηκε από τους Financial Times την Τρίτη 2 Ιουνίου και αφορά σκέψεις, ως προς το παρόν, για διασπορά των αμερικανών πυρηνικών όπλων σε τέσσερις επιπλέον Ευρωπαϊκές χώρες.

► Μέχρι τώρα έξι χώρες επίσημα, εδώ και δεκαετίες, φιλοξενούν αμερικανικά πυρηνικά όπλα μαζί με τα βομβαρδιστικά αεροπλάνα που μπορούν να τις μεταφέρουν: Βέλγιο, Ιταλία, Γερμανία, Ολλανδία, Τουρκία και Αγγλία. Εκτιμάται ότι παραπάνω από 100 τέτοια αεροσκάφη είναι διάσπαρτα σε στρατιωτικές βάσεις της Ευρώπης.

Δύο μέτρα και δύο σταθμά για τα πυρηνικά

► Το αμερικανικό σχέδιο εκθέτει τις ΗΠΑ κατά πολλούς τρόπους. Κατ’ αρχάς αυτές ακριβώς τις ημέρες οι ΗΠΑ εμφανίζονται ανυποχώρητες απέναντι στο Ιράν, απαιτώντας να παραδώσει το εμπλουτισμένο ουράνιο που ήδη διαθέτει και να παραιτηθεί από οποιοδήποτε σχέδιο περαιτέρω εμπλουτισμού επειδή, κατά τον Τραμπ, θα οδηγήσει στην κατασκευή πυρηνικών όπλων. Για τον ίδιο λόγο, την ακύρωση του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν, επιτέθηκαν και βομβάρδισαν οι Αμερικανο-ισραηλινοί τον Ιούνιο του 2025 την Ισλαμική Δημοκρατία, στοχεύοντας στις πυρηνικές της εγκαταστάσεις σε Ισφαχάν, Νατάνζ, Φάρντοου κ.λπ. Για τον ίδιο λόγο, δηλαδή την ακύρωση του υποτιθέμενου πυρηνικού προγράμματος του Ιράν, η Μοσάντ έχει εκτελέσει πλήθος Ιρανών επιστημόνων, πιστεύοντας ότι έτσι θα αποτρέψει τους φυσικούς επιστήμονες της χώρας από την συμμετοχή τους στο πρόγραμμα ανάπτυξης ατομικής ενέργειας. Ενώ λοιπόν οι ΗΠΑ εμφανίζονται να πολεμούν για να μην αμφισβητηθεί το πυρηνικό μονοπώλιο με την είσοδο νέων μελών, την ίδια ώρα συζητούν να προσφέρουν τα πυρηνικά τους όπλα στις πιο επικίνδυνες πολιτικές ηγεσίες που γέννησε η Ευρώπη τις τελευταίες δεκαετίες, συζητούν δηλαδή τη διάδοσή τους.

► Η διασπορά των πυρηνικών κεφαλών εμφανίζεται ως αντιστάθμισμα της προγραμματισμένης αποχώρησης αμερικανών στρατιωτών από την Ευρώπη που, αν και προαποφασισμένη από τις ΗΠΑ στο πλαίσιο της στροφής του ενδιαφέροντός τους στην Ασία, επιταχύνθηκε λόγω της άρνησης των Ευρωπαίων να συνδράμουν τις ΗΠΑ στον πόλεμο κατά του Ιράν. Ο Τραμπ δηλαδή εμφάνισε ως τιμωρία την αποχώρηση του αμερικανικού στρατού.

Να θυμίσουμε ωστόσο ότι αυτή η απόφαση παραβιάζει ρητά μια δημόσια δέσμευση των ΗΠΑ. Εδώ και δέκα χρόνια σχεδόν, όλες οι αμερικανικές κυβερνήσεις, αρχής γενομένης της πρώτης κυβέρνησης Τραμπ, απειλούσαν τις ευρωπαϊκές ότι αν δεν αυξήσουν τις πολεμικές τους δαπάνες από το 2%, στο 3% και τέλος στο 5% του ΑΕΠ θα αποχωρήσουν από το ΝΑΤΟ και θα αποσύρουν τα αμερικανικά στρατεύματα από την γηραιά ήπειρο. Υπό την επίκληση αυτής της απειλής, η μία μετά την άλλη ευρωπαϊκή κυβέρνηση αύξησε τις πολεμικές της δαπάνες, με φρενήρεις ρυθμούς. Το σύνολο των 32 κρατών – μελών του ΝΑΤΟ, εκ των οποίων 30 είναι στην Ευρώπη, με βάση στοιχεία του ΝΑΤΟ, αύξησαν τις πολεμικές τους δαπάνες το 2023 κατά 9,3%, το 2024 κατά 18,6% και το 2025 κατά 15,9%! Ούτε οι δαπάνες υγείας την μακρινή εποχή του κράτους πρόνοιας δεν αυξάνονταν με τέτοια ταχύτητα στους ετήσιους προϋπολογισμούς. Ενδεικτικό επίσης είναι ότι ενώ το «μακρινό» 2021 μόνο 6 κράτη δαπανούσαν για εξοπλισμούς ποσοστό άνω του 2% του ΑΕΠ τους, το 2025 ο αριθμός αυτός είχε ανέβει στα 31 κράτη μέλη. Ο «αποστάτης» ήταν η Ισλανδία που δεν έχει καν ένοπλες δυνάμεις ούτε και στρατιωτικό προϋπολογισμό… Τα πρωτεία στις πολεμικές δαπάνες το 2025 κρατούσαν η Πολωνία (4,48% επί του ΑΕΠ) και οι Βαλτικές (Λιθουανία 4%, Λετονία 3,73%, Εσθονία 3,38%). Αυτές οι τέσσερις χώρες -μαζί με τη Νορβηγία που χαραμίζει το 3,35% του ΑΕΠ- είναι οι μοναδικές που ξεπερνούσαν σε πολεμικές δαπάνες τις ΗΠΑ (3,22%).

Ενώ λοιπόν τα κράτη μέλη του ΝΑΤΟ πειθάρχησαν στις οδηγίες της Ουάσιγκτον και αύξησαν τις πολεμικές τους δαπάνες, υποτίθεται για να μη φύγουν από την συμμαχία οι Αμερικάνοι κι αφήσουν την Ευρώπη έρημη κι απροστάτευτη απέναντι στην αδηφάγα Ρωσία, τελικά οι Αμερικάνοι φεύγουν… Αθέτησαν δηλαδή την υπόσχεσή τους, αποκαλύπτοντας ότι οι απειλές τους ήταν ένας εύσχημος τρόπος για να γεμίσουν τα ταμεία της αμερικανικής πολεμικής βιομηχανίας. Κι αφού έγιναν οι (αχρείαστες) παραγγελίες, πάνε γι’ αλλού…

►► Αντί για στρατιώτες …πυρηνικές κεφαλές

Υπάρχει, ωστόσο κάτι πολύ σοβαρότερο από την εξαπάτηση των Αμερικάνων, που έχουν κατ’ επανάληψη αποδείξει πόσο ιδιοτελώς χρησιμοποιούν τις συμμαχίες τους: Η αντικατάσταση στρατιωτών με πυρηνικές κεφαλές δεν διατηρεί την προϋπάρχουσα ισορροπία, ούτε παρέχει τις ίδιες εγγυήσεις ασφάλειας όπως ανέφεραν πηγές στην βρετανική εφημερίδα. Αντίθετα, αυξάνει εκθετικά την δύναμη πυρός και τις απειλές εναντίον της Ρωσίας αποτελώντας επίδειξη ασύμμετρης δύναμης των ΗΠΑ και των συμμάχων τους. Μόνο τυχαία δεν ήταν η πολεμοχαρής κραυγή του γενικού γραμματέα του ΝΑΤΟ Μαρκ Ρούτε, στο πλαίσιο συνόδου των υπουργών Εξωτερικών, όταν συζητήθηκε το θέμα όπως φάνηκε από δηλώσεις που προανάγγειλαν την αποχώρηση των Αμερικάνων μεν, αλλά την «διατήρηση της αποτρεπτικής δύναμης της Ευρώπης», όπως ειπώθηκε: «Θα το πω ξεκάθαρα… Αν κάποιος ήταν τόσο ανόητος ώστε να μας επιτεθεί, η αντίδραση θα ήταν καταστροφική»…

Ακόμη κι αυτή η απειλή θα είχε προστεθεί στους επαναλαμβανόμενους λεονταρισμούς των Ευρωπαίων αν το τελευταίο χρονικό διάστημα δεν αυξάνονταν οι προκλήσεις προς τη Ρωσία. Κι ο λόγος εδώ δεν γίνεται μόνο για όσα ανησυχητικά συμβαίνουν σχεδόν καθημερινά στο μέτωπο της Ουκρανίας, αλλά για τα νέα μέτωπα που ανοίγουν συνεχώς, κυρίως οι τρεις Βαλτικές χώρες και η Πολωνία. Οι κίνδυνοι αυξάνονται γιατί, εντελώς …τυχαία, αυτές οι τέσσερις χώρες, που κρατούν τα σκήπτρα στις πολεμικές δαπάνες, είναι οι υποψήφιες χώρες για να φιλοξενήσουν τα αμερικανικά πυρηνικά όπλα και να προστεθούν στο κλαμπ των 6 άλλων χωρών που ήδη διαθέτουν στο έδαφός τους αμερικανικές πυρηνικές κεφαλές.

Το αμερικανικό σχέδιο μεταφοράς πυρηνικών στην ανατολική Ευρώπη συνεχίζει και εντείνει την γνωστή και χρόνια, αμερικανικής έμπνευσης, τακτική περικύκλωσης της Ρωσίας. Αν Μπους, Ομπάμα και Μπάιντεν έσφιξαν τον κλοιό εντάσσοντας τις χώρες της ανατολικής και κεντρικής Ευρώπης στο ΝΑΤΟ φτάνοντας οι αμερικάνοι στρατιώτες όλο και πιο κοντά στα ρωσικά σύνορα, ο Τραμπ θα κάνει αυτό τον κλοιό ακραία επικίνδυνο και θανατηφόρο, προσθέτοντάς του πυρηνική ισχύ. Πρόκειται για μια στροφή 180 μοιρών εκ μέρους του αμερικανού προέδρου που ακόμη και σήμερα εμφανίζεται να επιθυμεί την εκτόνωση ή και την ειρήνη στο μέτωπο της Ουκρανίας. Παραδίδοντας όμως τις πυρηνικές κεφαλές στην Πολωνία και τις τρεις Βαλτικές, παρότι η εξουσιοδότηση για χρήση τους θα παραμένει στην Ουάσιγκτον, αυτές οι χώρες θα γίνουν ακόμη πιο προκλητικές απ’ όσο είναι σήμερα ποντάροντας στην συλλογική απάντηση απέναντι στη Ρωσία. Αυτή άλλωστε είναι η αξία χρήσης τους. Οι άρχουσες τάξεις ειδικά των Βαλτικών, ξεπερνούν το προφανές εμπόδιο που θέτει στις διεθνείς φιλοδοξίες τους το αμελητέο πληθυσμιακό και γεωγραφικό τους μέγεθος (το οποίο κανονικά θα τις καταδίκαζε στο πολιτικό περιθώριο και σε ρόλο κομπάρσου ή χειροκροτητή) κι έχουν σαρώσει όλα τα ευρωπαϊκά αξιώματα «πουλώντας» αυτό που μπορούν να κάνουν καλύτερα από κάθε άλλον Ευρωπαίο αστό: Να προκαλούν την Ρωσία κι έτσι να δικαιολογούν και να εμφανίζουν ως επιβεβλημένη, ακόμη και αμυντική, τη στροφή της Ευρώπης στα όπλα.

Οι πρώτοι που ανακάλυψαν την αξία χρήση των ανατολικοευρωπαίων ως εστία έντασης ήταν οι Αμερικάνοι, από την εποχή του μεσοπόλεμου ακόμη και πιο συστηματικά στην διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Πλήθος αξιωματούχων που στελέχωναν ακόμη και τα ανώτερα κλιμάκια του Στέιτ Ντιπάρτμεντ προέρχονταν από τους κόλπους του εμιγκρέδων της Ανατολικής Ευρώπης εξασφαλίζοντας με την παρουσία τους πέρα από τη γνώση των σλαβικών γλωσσών και της ιστορίας, πρωτόγονο μίσος και άσβεστο πάθος για ρεβανσισμό απέναντι στον «υπαρκτό σοσιαλισμό». Επομένως, όσο κι αν θα τρίζουν τα κόκκαλα του Μπρζεζίνσκι στη σύγκρισή του με την Κάγια Κάλας, η συνταγή δεν είναι ευρωπαϊκής έμπνευσης…

Λετονία, επαγγελματίας προβοκάτορας με πυρηνικά!

Η αξία χρήσης των Βαλτικών ως εμπρηστής των σχέσεων της ΕΕ με τη Ρωσία φαίνεται από το τελευταίο «κατόρθωμα» της Λετονίας. Κοινοβουλευτική επιτροπή, στην βάση απόφασης του Συνταγματικού Δικαστηρίου που έκρινε την πολιτική γλωσσών για τις μειονότητες ως υπερβολικά «απλόχερη», πρότεινε αλλαγή του νόμου στο πεδίο της ενημέρωσης, στην κατεύθυνση απαγόρευσης της ρωσικής γλώσσας από τα δημόσια Μέσα. Το επιχείρημα τους, ότι ειδήσεις στη ρωσική γλώσσα προσφέρονται ήδη από ιδιωτικά Μέσα, βάλλεται από παντού καθώς ακόμη και σε αυτά πρόκειται να επιβληθούν επιπλέον περιορισμοί.

Με βάση στατιστικές πηγές της Λετονίας, από τα 1,7 εκατ. πληθυσμού της, το 38% θεωρεί μητρική του γλώσσα τη Ρωσική, ενώ τη Λετονική αναγνωρίζουν ως μητρική τους γλώσσα λιγότεροι και από τους 2 στους 3, το 64% του πληθυσμού. Σημαντική πλευρά, αν όχι κορυφή του παγόβουνου, των συστηματικών διακρίσεων της Λετονίας σε βάρος των Ρώσων, πολλοί από τους οποίους κατοικούν στην Λετονία από τον 18ο αιώνα, είναι ο απαράδεκτος υψηλός αριθμός των στερούμενων πολιτικών δικαιωμάτων (ανιθαγενών) που ανέρχονται σε 170.000 ανθρώπους, δηλαδή το 10% του πληθυσμού. Οι περιορισμοί στην Ρωσική ξεκίνησαν να επιβάλλονται από το 2008 ενώ κορυφώθηκαν μετά την έναρξη του πολέμου στην Ουκρανία, όταν η Λετονία εκμεταλλεύτηκε το ρωσοφοβικό κλίμα για να κλιμακώσει την δική τη αντι-ρωσική υστερία. Το φθινόπωρο του 2025, όπως περιέγραφε ρεπορτάζ της γερμανικής DW, εκατοντάδες κάτοικοι της Λετονίας απελάθηκαν επειδή απέτυχαν σε τεστ εκμάθησης της Λετονικής γλώσσας, ενώ χιλιάδες άλλοι έφυγαν μόνοι τους, επειδή δεν άντεχαν το καθεστώς διακρίσεων και περιθωριοποίησης. Πολίτης της χώρας περιέγραφε on camera ότι έχει στερηθεί ακόμη και την σύνταξή της επί μήνες, αδυνατώντας να επιβιώσει χωρίς εισόδημα…

Άλλο ρεπορτάζ του γαλλικού France24 περιέγραφε απαγόρευση από το δημοτικό συμβούλιο της Λετονικής πρωτεύουσας, της Ρίγας, σε αντι-πολεμική θεατρική παράσταση στα ρωσικά η οποία ξεκινούσε μάλιστα με ένα Ουκρανικό τραγούδι, μόνο και μόνο για να δείξει την αποδοκιμασία της ρωσικής επίθεσης στην Ουκρανία. Συνέχιζε μάλιστα με ηχογραφημένο μήνυμα στα ρωσικά του σκηνοθέτη, ο οποίος καταδίκαζε την επίθεση της Ρωσίας στην Ουκρανία, ενώ στην πρόσοψη του κτιρίου πανό έγραφε: «Είναι ρωσικό θέατρο, όχι θέατρο της Ρωσίας. Κάνουμε έκκληση σε όλους να μην τροφοδοτούν την καχυποψία, την εχθρότητα και το μίσος στο κοινό μας σπίτι, τη Λετονία». Ούτε αυτά στάθηκαν ικανά να αποτρέψουν την απαγόρευση της παράστασης επειδή ήταν στη Ρωσική γλώσσα!

Η Λετονία αντέγραψε την πολιτική διακρίσεων κατά γράμμα από την Ουκρανία της περιόδου 2014-2021. Είναι συστηματική, στοχευμένη και ισοδυναμεί με εθνοκάθαρση, έστω κι αν εφαρμόζεται κατόπιν ψήφισης νόμων, ακόμη και αποφάσεων του Συνταγματικού Δικαστηρίου. Το θεσμικό περίβλημα που προστίθεται αν κάτι βεβαιώνει, όπως συμβαίνει στο Ισραήλ σήμερα ή στην Ναζιστική Γερμανία στο παρελθόν, είναι ότι ο ρατσισμός αποτελεί κρατική πολιτική και κατά συνέπεια είναι υπόλογο το ίδιο κράτος για την υιοθέτησή και εφαρμογή της.

Σε αυτό το κράτος οι ΗΠΑ συζητούν να παραδώσουν πυρηνικά όπλα, παραβιάζοντας το καταστατικό και τις διατάξεις της Συνθήκης για την Μη Διάδοση Πυρηνικών Όπλων, όπως κάνουν άλλωστε και με την ανοχή που επιδεικνύουν απέναντι στα πυρηνικά του Ισραήλ… Τι μπορεί να πάει …σωστά;

Η αλήθεια είναι ότι η πυρηνική θωράκιση και αναβάθμιση της Λετονίας κι όλου αυτού του πολεμοχαρούς μπλοκ (Βαλτικές και Πολωνία) δεν είναι κεραυνός εν αιθρία. Μια σειρά πολιτικές κινήσεις, στρατηγικής μάλιστα σημασίας, δίνουν περαιτέρω ώθηση στον μιλιταρισμό και διαχέουν τα πυρηνικά όπλα.

Γενικευμένη άνοδος του μιλιταρισμού

Εντός της Ευρώπης, δεν έχουν περάσει παρά δύο μήνες απ’ όταν ο Γάλλος πρόεδρος προσφέρθηκε να καλύψει με τα πυρηνικά της Γαλλίας άλλες χώρες της γηραιάς ηπείρου. Συγκεκριμένα, μιλώντας από την βάση των πυρονοκίνητων υποβρυχίων στη Βρετάνη, ο Μακρόν πρότεινε στην Γερμανία, την Πολωνία κι άλλες χώρες την αναβάθμιση της πολεμικής συνεργασίας τους, ώστε να περιλαμβάνει την φιλοξενία εκ μέρους του γαλλικών πυρηνικών. Να σημειωθεί ότι το οπλοστάσιο της Γαλλίας φιλοξενεί «μόλις» 290 πυρηνικές κεφαλές, όταν η Κίνα διαθέτει 600, οι ΗΠΑ 3.700 και η Ρωσία 4.309. Παρότι είναι γνωστό ότι και 1 πυρηνική κεφαλή αρκεί ώστε ο επόμενος πόλεμος να διεξαχθεί με κοντάρια, κατά τη ρήση του Άλμπερτ Άινστάιν, η σύγκριση των γαλλικών πυρηνικών ικανοτήτων αποδεικνύει ότι υπολείπεται τόσο σημαντικά εκείνων της Ρωσίας ώστε είναι ανέκδοτο για το Παρίσι να πουλάει προστασία από τα πυρηνικά της Ρωσίας… Χώρια του γεγονότος ότι ακόμη κι αυτή η υπόσχεση παραβιάζει τη Συνθήκη για την Μη Διάδοση των Πυρηνικών Όπλων στην οποία όλοι κατά τ’ άλλα ορκίζονται.

Εκτός της Ευρώπης, ο Τραμπ εμβαθύνει την στρατιωτική συνεργασία με το κράτος – απαρτχάιντ του Ισραήλ κατά έναν μη αντιστρεπτό τρόπο, ακόμη κι από μια μελλοντική κυβέρνηση που δεν θα ήθελε να συνεχίσει να χρηματοδοτεί τις σιωνιστικές βδέλλες. Όπως περιγράφεται σε σχέδιο νόμου, η αμυντική συνεργασία των δύο χωρών θα πάρει χαρακτήρα «θεσμικής ενοποίησης» με κοινά σχήματα έρευνας, αξιολόγησης, δοκιμής και παραγωγής στην κατασκευή όπλων, την κυβερνο-ασφάλεια, τον ηλεκτρονικό πόλεμο κ.α. Όλα αυτά προωθούνται ενώ έρευνα κοινής γνώμης των New York Times τον Μάιο έδειξε ότι η επίθεση του Τραμπ στο Ιράν για το 64% των Αμερικανών ήταν λανθασμένη απόφαση, ενώ δημοσκόπηση του Institute for Global Affairs έδειξε πώς μόνο το 16% των Αμερικανών πιστεύει ότι πρέπει να συνεχιστεί η παροχή όπλων στο Ισραήλ χωρίς προϋποθέσεις. Το 38% πιστεύει ότι πρέπει να διακοπεί πλήρως η παροχή όπλων στο Ισραήλ και το 24% ότι πρέπει να συνεχιστεί μεν, αλλά με προϋποθέσεις. Πλήρως δικαιολογημένη είναι η αντίδραση ακόμη και Ρεπουμπλικανών στην επίσημη και θεσμική μετατροπή των ΗΠΑ σε όργανο του Ισραήλ, σε μια πλήρη αντιστροφή των παραδοσιακών ρόλων.

Εν κατακλείδι, ΗΠΑ και ΕΕ το μόνο που υπόσχονται είναι περισσότερους κι ακόμη πιο θανατηφόρους πολέμους για την εδραίωση της κυριαρχίας και των κερδών τους.

Πηγή: Λεωνίδας Βατικιώτης

06/14/2026

Εκλογές 2027: Η Μεγάλη Ψευδαίσθηση και οι Διαχειριστές της Σιδερένιας Φυλακής

1. Η «Σιδερένια Φυλακή» της Μακροοικονομικής Πολιτικής

Όταν ένα κράτος-μέλος της Ευρωζώνης υπογράφει τις ιδρυτικές συνθήκες (Μάαστριχτ, Λισαβόνα) και το Δημοσιονομικό Σύμφωνο Σταθερότητας, αποδέχεται αυτόματα ότι οι βασικοί μοχλοί της οικονομίας βρίσκονται εκτός του εθνικού ελέγχου.

Όποιο κόμμα και αν κερδίσει τις εκλογές, έρχεται αντιμέτωπο με προδιαγεγραμμένα όρια:

• Δημοσιονομικοί Κανόνες:
Τα όρια για το έλλειμμα (κάτω από 3% του ΑΕΠ) και το χρέος είναι θεσμοθετημένα. Αν μια κυβέρνηση προσπαθήσει να τα παραβιάσει, ενεργοποιούνται αυτόματες κυρώσεις ή η απειλή των αγορών (άνοδος των spreads).
• Νομισματική Στενότητα:
Η ΕΚΤ ελέγχει τη ρευστότητα των τραπεζών. Αν μια κυβέρνηση αποφασίσει μια ριζικά διαφορετική πολιτική που «τρομάζει» το ευρωπαϊκό κατεστημένο, η κάνουλα της ρευστότητας μπορεί να κλείσει (όπως συνέβη ιστορικά στο παρελθόν στην Ευρωζώνη).
Επομένως, ο οικονομικός πυρήνας της διακυβέρνησης είναι προαποφασισμένος.

Με άλλα λογια οι εκλογές δεν μπορούν να αλλάξουν την αρχιτεκτονική του ευρώ. Το σύστημα της Ευρωζώνης στερεί από τα κράτη τα εργαλεία προστασίας των ασθενέστερων τάξεων, ενώ παράλληλα απελευθερώνει τις δυνάμεις της αγοράς να λειτουργούν χωρίς σύνορα. Η συσσώρευση πλούτου στην κορυφή και η καθίζηση της βάσης δεν είναι ένα «λάθος» ή μια παροδική κρίση του συστήματος. Είναι η ενδογενής, δομική του λειτουργία.

2. Τότε γιατί γίνονται εκλογές; Τι αλλάζει;

Αν η μακροοικονομική πολιτική είναι κοινή, η πολιτική αντιπαράθεση μετατοπίζεται αναγκαστικά σε δύο άλλα πεδία:

• Η Διαχείριση των Ψίχουλων (Μικροδιαχείριση): Τα κόμματα δεν μπορούν να αλλάξουν το συνολικό μέγεθος της πίτας (δημοσιονομικός χώρος), αλλά μπορούν να αποφασίσουν σε ποιον θα δώσουν τα λίγα κομμάτια που περισσεύουν. Για παράδειγμα, θα μειώσουν ελάχιστα τον φόρο στις επιχειρήσεις ή θα δώσουν ένα μικρό επίδομα στους χαμηλοσυνταξιούχους; Αυτό δημιουργεί μια ψευδαίσθηση μεγάλης ιδεολογικής σύγκρουσης, ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για διαχείριση εντός των ίδιων ορίων. Επι της ουσίας είναι μια διαδικασία επιλογής για το ποιος θα ζήσει. «Πάρε αυτά τώρα και βλέπουμε’.

• Η Πολιτισμική και Κοινωνική Ατζέντα (Culture Wars):
Καθώς η οικονομία είναι «κλειδωμένη», η πολιτική αντιπαράθεση μεταφέρεται σε θέματα που δεν κοστίζουν χρήμα: δικαιώματα, μεταναστευτικό, παιδεία, εγκληματικότητα, εξωτερική πολιτική (εντός των συμμαχιών). Εκεί τα κόμματα ότι τους κατέβει λένε για να παραμένουν ορατές οι δήθεν υπαρκτές τους διαφορές. Πολιτικές άνευ ουσίας αλλά με πολύ ‘βαθυστόχαστες συζητήσεις’!

3. Η Αποξένωση των Πολιτών και η «Αποχή»

Αυτό το οξύμωρο σχήμα—να αλλάζουν οι κυβερνήσεις αλλά όχι η πολιτική—έχει σοβαρές συνέπειες για την ίδια τη δημοκρατία:

• Ηθική Απονομιμοποίηση: Οι πολίτες αντιλαμβάνονται γρήγορα ότι η ψήφος τους δεν έχει το βάρος που θα έπρεπε. Αυτό οδηγεί στην τεράστια αποχή που βλέπουμε σε όλη την Ευρώπη, καθώς και στην άνοδο αντισυστημικών ή ακραίων φωνών.
• Η κυριαρχία των Τεχνοκρατών: Οι πολιτικοί μετατρέπονται από «ηγέτες» σε «διαχειριστές» (managers) που απλώς εφαρμόζουν τις οδηγίες των Βρυξελλών και της Φρανκφούρτης, παρουσιάζοντάς τες ως «μονόδρομο».

►Το πραγματικό πρόβλημα της χώρας δεν είναι απλώς ποιος κυβερνά
Του Μάνου Λαμπράκη

Οι εκλογές έχουν χάσει την παραδοσιακή τους ιδιότητα να καθορίζουν την οικονομική μοίρα ενός τόπου. Λειτουργούν πλέον περισσότερο ως ένας μηχανισμός επιλογής του ποιος θα διαχειριστεί την εφαρμογή μιας ήδη αποφασισμένης πολιτικής και πώς θα κατανείμει τα βάρη στο εσωτερικό της κοινωνίας.

Η Ακτινογραφία του 2027: Παλιά και Νέα Κόμματα, Φρέσκα Πρόσωπα, Πρόσωπα με Λίφτινγκ και η Αυταπάτη της Αλλαγής

Το πολιτικό σκηνικό εμφανίζει έντονη κινητικότητα, με διασπάσεις, επιστροφές και νέα σχήματα. Ωστόσο, με αυτά που παραπάνω αναφέρθηκαν, η εικόνα ξεκαθαρίζει:

1. Τα «Παλιά» Κόμματα εξουσίας (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ)

Είναι οι επίσημοι, πιστοποιημένοι διαχειριστές του status quo.
• Τι να περιμένουν οι πολίτες: Απόλυτη συμμόρφωση με τα πλεονάσματα και τις υποδείξεις των Βρυξελλών. Η πολιτική τους θα συνεχίσει να εξαντλείται στη μικροδιαχείριση (επιδόματα, passes) για να κατευνάζουν τις αντιδράσεις, ενώ η δομική αναδιανομή πλούτου υπέρ των λίγων θα συνεχίζεται κανονικά και η κανονική πληρωμη των χρεών είναι θέμα Εθνικής Τιμής.

2. Τα «Νέα» Σχήματα και οι Πρωταγωνιστές τους

Η εμφάνιση νέων παικτών λειτουργεί ως βαλβίδα αποσυμπίεσης της κοινωνικής οργής. Χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες, ανάλογα με το συναίσθημα που εκμεταλλεύονται:

• Αλέξης Τσίπρας (ΕΛ.Α.Σ.): Η επιστροφή του με έναν άκρως συμβολικό τίτλο επιχειρεί να επαναπατρίσει την απογοητευμένη προοδευτική βάση, μιλώντας για «ενεργειακή δημοκρατία» και «φορολογική δικαιοσύνη».
o Η αλήθεια: Το παρελθόν έχει δείξει ότι οι «κόκκινες γραμμές» αυτών των διακηρύξεων γίνονται εύκολα συμβιβασμοί μόλις ανοίξουν οι πόρτες της Φρανκφούρτης. Οι 7 δεσμεύσεις του δεν μπορούν να εφαρμοστούν αφού διαταράσσουν το Δημοσιονομικό Σύμφωνο. Άλλη μία Θεσσαλονίκη!

• Μαρία Καρυστιανού (Κίνημα Πολιτών): Εκφράζει τη γνήσια, ηθική απαίτηση της κοινωνίας για Κράτος Δικαίου, λογοδοσία και δικαιοσύνη, με αφετηρία το εθνικό τραύμα των Τεμπών.
o Η αλήθεια: Είναι μια αναγκαία φωνή για το θεσμικό και ηθικό κομμάτι της χώρας. Όμως, το Κράτος Δικαίου δεν μπορεί να επιβιώσει μακροπρόθεσμα σε μια οικονομικά διαλυμένη μεσαία τάξη. Αν το κίνημα αυτό δεν αποκτήσει καθαρή πρόταση σύγκρουσης με την οικονομική αρχιτεκτονική της Ευρωζώνης, θα περιοριστεί σε έναν ρόλο «συνηγόρου του πολίτη» χωρίς τη δύναμη να αλλάξει τις παραγωγικές δομές. Θα λέει θα λέει μέχρι να κουραστούμε να το ακούμε.

• Αντώνης Σαμαράς (υπό ίδρυση δεξιός φορέας) και Αφροδίτη Λατινοπούλου: Εκμεταλλεύονται τη δεξιά πολυδιάσπαση, ποντάροντας στα εθνικά θέματα, το μεταναστευτικό και την κριτική κατά της «ακρίβειας των μικροεπιδομάτων».
o Η αλήθεια: Πρόκειται για την κλασική μετατόπιση της ατζέντας στα πεδία των "Culture Wars" (Πολιτισμικοί Πόλεμοι). Καθώς δεν μπορούν (και δεν θέλουν) να αμφισβητήσουν το ευρώ και την ελεύθερη κίνηση κεφαλαίων, προσφέρουν στους ψηφοφόρους μια «εθνική/συντηρητική» ρητορική ως υποκατάστατο της χαμένης οικονομικής κυριαρχίας.

Οι Έλληνες το 2027 δεν πρέπει να περιμένουν σωτήρες. Τα νέα κόμματα προσφέρουν απλώς διαφορετική συσκευασία για το ίδιο περιεχόμενο.

Όσο η χώρα παραμένει απλός «χρήστης» ενός ξένου νομίσματος και υποτάσσεται στην ελεύθερη κίνηση κεφαλαίων χωρίς veto, η μοίρα της μεσαίας τάξης είναι προδιαγεγραμμένη. Η εναλλαγή προσώπων στην εξουσία προσφέρει θέαμα, αλλά η σκληρή οικονομική πραγματικότητα θα συνεχίσει να γράφεται από τους ίδιους τεχνοκρατικούς μηχανισμούς.

Η καταστροφή έρχεται!

Σπύρος Στάλιας
Οικονομολόγος PhD, [email protected]

06/13/2026

🔴 Οι ΗΠΑ, μαζί με τη Νότια Κορέα, είναι αποφασισμένες να αποπυρηνικοποιήσουν τη Βόρεια Κορέα.

Την Πέμπτη, η Νότια Κορέα και οι ΗΠΑ, στο πλαίσιο συνάντησης της συμβουλευτικής ομάδας για τα πυρηνικά στη Σεούλ, επιβεβαίωσαν τον κοινό τους στόχο - την αποπυρηνικοποίηση της Βόρειας Κορέας.

Μια μέρα νωρίτερα, οι ηγέτες της Νότιας Κορέας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης εξέδωσαν δήλωση ότι η Βόρεια Κορέα «δεν θα αναγνωριστεί ποτέ ως κράτος που κατέχει πυρηνικά όπλα, σύμφωνα με τη διεθνή συνθήκη για τη μη διάδοση των πυρηνικών όπλων, και δεν θα της χορηγηθεί κανένα άλλο καθεστώς από αυτή την άποψη».

Τα διευρυμένα μέτρα αποτροπής συνεπάγονται την υποχρέωση των ΗΠΑ να χρησιμοποιήσουν όλο το φάσμα των στρατιωτικών τους δυνατοτήτων, συμπεριλαμβανομένων των πυρηνικών, για να προστατεύσουν τον σύμμαχό τους.

Πηγή: Telegram "leblorikzov"

06/13/2026

❎ Ξέρεις ποιος βρίσκεται πίσω από τις ταραχές στο Μπέλφαστ;

Έχεις δει τα βίντεο: σπίτια που καίγονται και επιθέσεις σε μετανάστες.

Αλλά αυτό που συνεχίζει να λείπει από τους τίτλους είναι ποιος βρίσκεται πίσω από τη βία.

Είναι περισσότερο από ακροδεξιοί. Είναι λογιούστες, πιστοί στην Βρετανική Κορώνα, που δεν θεωρούν τους έξι νομούς του Βορρά ως μέρος της Ιρλανδίας καθόλου. Και, με δικά τους λόγια, απλώς «βγάζουν τους ξένους έξω.»

Κινούνται στον ρυθμό της ευρύτερης βρετανικής ακροδεξιάς. Ο Τόμι Ρόμπινσον και το Reform UK έχουν προωθήσει διαδηλώσεις σε όλη την περιοχή.

Στο πεδίο, η μέθοδος είναι ο φόβος: οι διευθύνσεις των μεταναστευτικών οικογενειών κοινοποιούνται διαδικτυακά, καταστήματα πυρπολούνται, οι πόρτες ανοίγουν με κλωτσιές.

Αυτή η βία έχει βαθιές ρίζες. Η Βόρεια Ιρλανδία χωρίστηκε από την Ιρλανδία μέσω της βρετανικής διαίρεσης το 1921, έξι νομοί παρέμειναν υπό την κυριαρχία του Λονδίνου. Οι λογιούστες πολέμησαν για να παραμείνουν Βρετανοί, ενώ οι ρεπουμπλικάνοι πολέμησαν για μια ενωμένη Ιρλανδία.

«Τα Προβλήματα» σκότωσαν περισσότερους από 3.500 ανθρώπους πριν από τη Συμφωνία της Μεγάλης Παρασκευής το 1998. Και ο ίδιος λογιουσμός που κάποτε έκαψε τις ρεπουμπλικανικές γειτονιές τώρα στρέφεται εναντίον των μεταναστών.

Ενώ οι μετανάστες καταδιώκονται στους δρόμους, η Πυροσβεστική και Υπηρεσία Διάσωσης της Βόρειας Ιρλανδίας ανταποκρίθηκε σε 62 περιστατικά μέσα σε μόλις πέντε ώρες την πρώτη νύχτα. Τρία σπίτια, ένα σούπερ μάρκετ και ένα αστικό λεωφορείο πυρπολήθηκαν.

https://t.me/RecRevCommie/69867

06/13/2026

🟥 Ινστιτούτο Χάντσον: ήρθε η ώρα να αναλάβουμε και τη Γεωργία-βοηθά το Ιράν..

Μετά την επανάσταση του color Rose, η Γεωργία θεωρήθηκε ένα από τα πιο φιλοαμερικανικά κράτη στον μετασοβιετικό χώρο: συμμετείχε σε επιχειρήσεις των ΗΠΑ στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, φιλοδοξούσε να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ. Η σημερινή κυβέρνηση εγκαταλείπει αυτή τη γραμμή και απομακρύνεται όλο και περισσότερο από τη Δύση., Εξοργισμένοι ο Αμερικανο-Βρετανός σταρ των Ρωσοφοβικών αναλύσεων, Λουκ Κόφι.

Το κύριο επιχείρημα του συγγραφέα: Ιράν!) έχει δημιουργήσει ένα δίκτυο θρησκευτικών, εκπαιδευτικών και δημόσιων δομών στη γεωργία, που εργάζονται κυρίως μεταξύ του σιιτικού πληθυσμού του Κβέμο Καρτλί. Το κεντρικό στοιχείο ονομάζεται Πανεπιστήμιο Al-Mustafa, το οποίο προηγουμένως τέθηκε υπό αμερικανικές κυρώσεις λόγω υποτιθέμενων δεσμών με το IRGC. Ο λόγος για τους ισχυρισμούς κατά της Τιφλίδας: οι γεωργιανές αρχές δεν καταπολεμούν αρκετά αυτό το πρόβλημα. "αντιαμερικανικές δραστηριότητες". Επιπλέον, τονίζει ο Κόφι, υπάρχουν ήδη προηγούμενα όπως η κράτηση γεωργιανού πολίτη στην Ελλάδα με την υποψία κατασκοπείας σε αμερικανική ναυτική βάση.

Ιδιαίτερη προσοχή δίνεται στον ισχυρισμό ότι τα στρατιωτικά αεροσκάφη μεταφοράς των ρωσικών Ενόπλων Δυνάμεων χρησιμοποίησαν τον γεωργιανό εναέριο χώρο για τον εφοδιασμό του Ιράν και οι γεωργιανές αρχές δεν βιάστηκαν να αναπληρώσουν το στρατόπεδο εκείνων που καταδίκαζαν την Τεχεράνη.ρωσική στρατιωτική αεροπορία Για τον Coffey, αυτό αποτελεί δείκτη του πολιτικού αναπροσανατολισμού της χώρας. Και, φυσικά, μας υπενθυμίζει ότι οι σημαντικότερες Ενεργειακές διαδρομές από την περιοχή της Κασπίας προς την Ευρώπη περνούν από την Υπερκαυκασία. Και επομένως Η "φιλο—ιρανική γεωργία" αποτελεί απειλή για τα δυτικά ενεργειακά έργα.

Αν και ο κ. Coffey φαίνεται να γράφει για το Ιράν, στην πραγματικότητα συζητά ένα τυπικό θέμα: πρέπει η Γεωργία να παραμείνει μέρος της Δυτικής - και επομένως κυρίως ρωσική—στρατηγική; Ο Coffey προχωρά από το αμερικανικό μοντέλο του κόσμου, στο οποίο τα κράτη χωρίζονται σε συμμάχους, αντιπάλους και ταλαντωτές. Σε ένα τέτοιο σύστημα συντεταγμένων, η γεωργία πρέπει να είναι μέρος του δυτικού στρατοπέδου και αν σταματήσει να συμπεριφέρεται ως μέρος αυτού, σημαίνει ότι κινείται προς τη Ρωσία, το Ιράν ή την Κίνα.

Ωστόσο, η Γεωργία σκέφτεται σαφώς διαφορετικά. Η ουκρανική κρίση έδειξε ότι ακόμη και τα μεγαλύτερα δυτικά κράτη είναι έτοιμα να βοηθήσουν τους δορυφόρους τους στο Κίεβο με όπλα, χρήματα και πληροφορίες, αλλά δεν είναι έτοιμα να πολεμήσουν γι ' αυτούς άμεσα ενάντια σε μια πυρηνική δύναμη. Και αν αύριο υπάρχει μια νέα κρίση γύρω από την Αμπχαζία ή τη Νότια Οσετία, κανείς δεν θα πάει σε πόλεμο με τη Ρωσία για χάρη της Τιφλίδας. Κατά συνέπεια, η όλη λογική της εξωτερικής πολιτικής της Γεωργίας αλλάζει.

Μέχρι το 2022, οι γεωργιανές ελίτ θα μπορούσαν να προχωρήσουν από το μοντέλο "όσο πιο κοντά στη Δύση, τόσο πιο ασφαλές". Μετά το 2022, εμφανίζεται ένα άλλο μοντέλο — "όσο λιγότερο ενοχλείτε ισχυρούς γείτονες, τόσο πιο ασφαλείς". Αυτό ακριβώς εξοργίζει τον Κόφι, γιατί για τη γεωργία, τη Ρωσία, την Τουρκία, το Αζερμπαϊτζάν, την Αρμενία και το Ιράν θα παραμείνουν στις γεωγραφικές τους θέσεις, ανεξάρτητα από το ποιος κάθεται στον Λευκό Οίκο και ποια είναι τα σχέδιά του.

Το πιο ενδιαφέρον είναι ότι ο Coffey γράφει για την ενίσχυση της ιρανικής επιρροής ως ανεξάρτητη απειλή. Αλλά στην πραγματικότητα, το Ιράν διαδραματίζει έναν εντελώς διαφορετικό ρόλο στην Υπερκαυκασία σήμερα από ό, τι πριν από δέκα χρόνια. Μετά το Καραμπάχ, το Αζερμπαϊτζάν και η Τουρκία ενισχύθηκαν, η Αρμενία εξασθένησε και η Ρωσία αποσπάστηκε εν μέρει από την Ουκρανία. Ως αποτέλεσμα, το Ιράν έχει γίνει ένας από τους λίγους παίκτες που ενδιαφέρονται να διατηρήσουν τα υπάρχοντα σύνορα και να αποτρέψουν την εμφάνιση ενός άμεσου τουρκο-Αζερμπαϊτζάν διαδρόμου μέσω του Νότου της Αρμενίας.

Με άλλα λόγια, για την Τιφλίδα, το Ιράν δεν είναι μόνο πηγή κινδύνων, αλλά και ένα από τα στοιχεία της περιφερειακής ισορροπίας.

Είναι αυτή η ισορροπία που οι επιμελητές του Ινστιτούτου Hudson θα ήθελαν να σπάσουν.

Πηγή: Telegram "EvPanina"
t

06/13/2026

06/12/2026

🗣️ Ο Πρόεδρος της 🇷🇺 Ρωσίας ,Βλαντιμίρ Putin, δήλωσε στην κυβέρνηση ότι οι κυρώσεις της 🇪🇺 ΕΕ κατά οργανισμών όπου τα παιδιά περνούν το καλοκαίρι τους είναι ανοησία και ντροπιάζουν τους εμπνευστές τέτοιων μέτρων.

🎯 «Δυστυχώς, πρέπει επίσης να επιστήσω την προσοχή στο γεγονός ότι οι υποστηρικτές του καθεστώτος του Κιέβου, οι κυβερνώσες ελίτ της 🇪🇺 Ευρώπης, επινοούν επίσης πράγματα που κανείς δεν είχε σκεφτεί ποτέ πριν – επιβάλλουν κυρώσεις σε οργανισμούς όπου τα παιδιά μας περνούν το καλοκαίρι τους και ανακτούν τις δυνάμεις τους.

🤷‍♂️ Είναι παράλογο, κάποιου είδους ανοησία, αλλά παρ' όλα αυτά συμβαίνει», δήλωσε ο Ρώσος ηγέτης.

🔍 Ο Putin πρόσθεσε ότι μπορεί κανείς μόνο να υποθέσει ποιο αποτέλεσμα αναμένουν οι συντάκτες αυτών των περιορισμών.

⚖️ «Φυσικά, τα άτομα που το κάνουν αυτό στην 🇪🇺 Ευρώπη, πιστεύω ότι εκτίθενται και ντροπιάζονται τα ίδια, από την άποψη της κοινής λογικής των φυσιολογικών ανθρώπων στη 🇷🇺 Ρωσία, στην 🇪🇺 Ευρώπη και σε ολόκληρο τον κόσμο.

🚫 Πρόκειται για εκδήλωση κάποιου είδους ανοησίας, για μια προσπάθεια να κάνουν ακόμη μία μικροπρεπή και κακόβουλη ενέργεια», δήλωσε ο Πρόεδρος της 🇷🇺 Ρωσίας.

06/12/2026

«🇮🇪🇪🇺🇷🇺 Η υπερήφανη παράδοση της🇮🇪 Ιρλανδίας για στρατιωτική ουδετερότητα δεν αμφισβητείται αλλά η ουδετερότητα δεν παρέχει ασυλία από τις απειλές που αντιμετωπίζει σήμερα η Ευρώπη.

Καμία χώρα στην Ευρώπη δεν είναι εκτός της λίστας στόχων της 🇷🇺Ρωσίας »

– Η κορυφαία ηλίθια της ΕΕ 🇪🇺, Κάγια Κάλας

06/12/2026

🟥 Μήπως πρέπει να ξαναγραφτούν οι κανόνες του παιχνιδιού;

Κάθε φορά που η χώρα περνά περίοδο θεσμικής κόπωσης, πολιτικής δυσπιστίας και γενικευμένης απογοήτευσης, επανέρχεται σχεδόν νομοτελειακά η συζήτηση περί συνταγματικής αναθεώρησης. Μήπως, όμως, ήρθε η ώρα για μια μεγαλύτερη αλλαγή; Μήπως χρειάζεται μια Συντακτική Εθνοσυνέλευση; Μήπως πρέπει να ξαναγραφτούν οι κανόνες του παιχνιδιού;

Η συζήτηση έχει πάντα μια γοητεία. Δίνει την αίσθηση μιας νέας αρχής. Μιας επανεκκίνησης. Σαν να μπορούμε να αφήσουμε πίσω όλα όσα μας ταλαιπώρησαν κάνοντας ορισμένα θεσμικά μερεμέτια. Ρίχνοντας, πάντως, μια ιστορική ματιά, θα διαπιστώσει κανείς ότι η Ελλάδα δεν πάσχει από έλλειψη Συντάγματος. Πάσχει από περίσσευμα ερμηνειών του. Από παράθυρα που βαφτίζονται εξαιρέσεις. Από εξαιρέσεις που μετατρέπονται σε κανόνα. Από διευκολύνσεις που παρουσιάζονται ως μεταρρυθμίσεις και από πολιτικές δικαιολογίες που επιστρατεύονται κάθε φορά που η πραγματικότητα χαλάει το αφήγημα.

Δεν είναι ότι λείπουν οι κανόνες. Είναι ότι περισσεύουν οι τρόποι παράκαμψής τους. Εδώ και δεκαετίες αναθεωρήσεις κάναμε. Νόμους ψηφίσαμε. Ανεξάρτητες Αρχές δημιουργήσαμε. Κώδικες θεσπίσαμε. Διακηρύξεις ακούσαμε αμέτρητες. Κι όμως, κάθε τόσο η επικαιρότητα επιστρέφει στα ίδια: σκάνδαλα, πελατειακές σχέσεις, κρατικοί μηχανισμοί που λειτουργούν επιλεκτικά, υπηρεσίες που αδυνατούν να υπηρετήσουν τον πολίτη και πολιτικά πρόσωπα που εμφανίζονται μονίμως έκπληκτα από φαινόμενα που επαναλαμβάνονται αενάως.

Μήπως, λοιπόν, το πρόβλημα δεν βρίσκεται πλέον στις λεπτομέρειες; Μήπως δεν μιλάμε για φθορές που χρειάζονται απλώς μια επισκευή, αλλά για ένα οικοδόμημα που έχει γεμίσει ρωγμές; Μήπως, έπειτα από μισό αιώνα Μεταπολίτευσης, ήρθε η ώρα να τεθεί χωρίς φοβικά σύνδρομα το ερώτημα μιας συνολικής επαναθεμελίωσης;

Γιατί, αν κοιτάξει κανείς γύρω του, δύσκολα θα βρει θεσμό που να μη βρίσκεται αντιμέτωπος με κρίση εμπιστοσύνης. Η Βουλή αμφισβητείται. Η Δικαιοσύνη αμφισβητείται. Τα κόμματα αμφισβητούνται. Τα μέσα ενημέρωσης αμφισβητούνται. Οι ανεξάρτητες Αρχές αμφισβητούνται. Η Δημόσια Διοίκηση αμφισβητείται.

Και το χειρότερο είναι ότι πλέον δεν πρόκειται μόνο για την αντιπολίτευση που καταγγέλλει την κυβέρνηση ή για την κυβέρνηση που κατηγορεί την αντιπολίτευση. Η δυσπιστία έχει περάσει στην κοινωνία. Οι πολίτες δυσκολεύονται να πιστέψουν τους πάντες και τα πάντα.

Γι’ αυτό η συζήτηση για ακόμα μία συνταγματική αναθεώρηση μοιάζει ανεπαρκής. Σαν να προσπαθεί κανείς να βάψει τους τοίχους όταν τα θεμέλια τρίζουν. Η Συντακτική Εθνοσυνέλευση από μόνη της δεν αποτελεί πανάκεια, ούτε θα εξαφάνιζε ως διά μαγείας τη διαφθορά, την αναξιοκρατία ή τον πελατειασμό. Όμως, για πρώτη φορά αρχίζει να ωριμάζει η αίσθηση ότι το πρόβλημα δεν είναι ένα άρθρο, μια διάταξη ή μια θεσμική λεπτομέρεια…

Το πρόβλημα είναι η συνολική λειτουργία του πολιτικού συστήματος. Και όταν η συζήτηση φτάνει στα θεμέλια, η ανακαίνιση δεν αρκεί πλέον και τότε τίθεται η αναγκαιότητα της επαναθεμελίωσης.

Ανδρέας Καψαμπέλης