29/04/2026
Türkiye’de 5 milyon genç ne okuyor ne çalışıyor. Bu gençler yok sayılıyor, görmezden geliniyor. Oysa mesele sadece bir istatistik değil bu göz göre göre kaybedilen bir nesildir.
Bugün milyonlarca genç 30 yaşına gelmiş olmasına rağmen hâlâ ailesine bağımlı yaşıyor. İş bulamıyor; iş bulan geçinemiyor. Kendi hayatını kuramıyor, evlenemiyor, üretime katılamıyor. Eğitimde olanlar ise başka bir çıkmazın içinde; derinleşen fırsat eşitsizliği ve ağırlaşan ekonomik koşullar altında eziliyor.
Daha da tehlikelisi, bu tablo sadece ekonomik değil; aynı zamanda sosyal bir çöküşün habercisi. Anlam arayışını ve aidiyet duygusunu kaybeden gençler, kendilerine bir yön çizemediğinde, maalesef suç örgütlerinin, uyuşturucunun ve kolay yoldan para kazanma vaatlerinin hedefi haline geliyor. Çünkü sistem onlara meşru bir yol, onurlu bir gelecek sunmuyor.
Eğer bu gidişat durdurulmazsa bunun sonucu yalnızca bireysel trajediler değil Türkiye için çok yönlü bir toplumsal felaket olacaktır. Oysa bugün dünyada ülkelerin en büyük gücü; sahip oldukları nitelikli, üretken ve umutlu genç nüfustur. Biz ise bu en büyük gücümüzü kaybetme riskiyle karşı karşıyayız.
Çözüm bellidir ama irade gerektirir. Devlet, yeniden planlayan, yön gösteren, gençlerine yol açan bir akla kavuşmalıdır. Üretimi, istihdamı ve eğitimi bütüncül bir anlayışla ele alan güçlü bir planlama mekanizması kurulmalıdır. Ekonomik şartlar insan onuruna yakışır bir seviyeye getirilmeli, eğitimde fırsat eşitliği gerçek anlamda sağlanmalıdır.
Bu ülkenin tek bir gencini bile kaybetme lüksü yok. Her bir genci; üreten, kazanan, kendine ve milletine değer katan bireyler haline getirmek zorundayız. Çünkü gençliğini kaybeden bir ülke, geleceğini de kaybeder.
