05/09/2024
#เร่งรีบไปเพื่ออะไร
ผมอยู่กับปู่อยู่กับย่า มาตั้งแต่เด็ก ช่วงนั้นอาจจะเป็นช่วงในการเรียนรู้ในชีวิตอาจจะจำได้บ้างไม่ได้บ้าง ปู่ ย่า มีอาชีพทำนา ทำสวน ปลูกผัก แบบจริง ๆ จัง ๆ
ปู่มีสวน เงาะ มีสวนทุเรียนหมอนทองเจ้าแรก ๆ ของ ต.คลองเขม้า อ.เหนือคลอง เมื่อ 40 เมื่อ 40 ปีกว่าปีก่อน ในตอนไปโรงเรียนในตอนเช้า ผมปั่นจักรยานไปเรียนที่ โรงเรียนเหนือคลองประชาบำรุง หรือ นป.(ในป่า ตามความรู้สึกในตอนนั้น)
ทุกเช้าจะถ้าในฤดูเงาะก็จะเก็บเงาะใส่ถุงแขวนไว้หน้ารถจักรกายนำไปขายบ้างแจกบ้างแล้วแต่จะอำนวย โดยการแนะนำของปู่และย่า ซึ่งย่าเป็นคนที่ฉลาดและหัวการค้ามาก ก็ได้ค่าขนมบ้างแจกเพื่อนไปบ้าง
ถ้าไม่มีเงาะก็จะมี มะเฟืองหวาน ซึ่งมะเฟืองหวานที่ปู่ปลูกไว้เป็นทั้งปี ลูกดกมาก ผมก็ใส่รถไปขายให้เพื่อนลูกละบาทในตอนนั้น ดูเหมือนน้อยแต่นั่นคือการเรียนรู้กับความยากลำบาก
มีอยู่ครั้งหนึ่ง ย่าได้ปลามาแล้วย่าก็เก็บเครื่องในปลาเพื่อทำเป็นไตปลาส้ม อนาคนมันคือแกงพุงปลาในปัจจุบันนี่หละ เมื่อได้ไตปลาอย่างดีย่าบอกว่า ต้องปลูกมะเขือก่อน และต้องรอให้มะเขือโตเป็นลูกถึงจะแกงไตปลาได้
ทุกอย่างเหมือนกับว่า ต้องใช้เวลาในการรอคอย รอคอยโดยจิตใจไม่กระวนกระวาย ต่อจิ๊กซอร์แต่ละตัวไปเรื่อย ๆ แม้กระทั้งปลูกพริกกินเองและขายในตลาดนักวันอาทิตย์ในตลาดเหนือคลองเป็นจุดเริ่มต้นการเรียนรู้อยู่ที่ตลาดนัดและบรรยาการในการต่อสู้อยู่ที่นี่
ปู่ปลูกพริกเป็นไร่รดน้ำโดยชักในบ่อด้วยคันมอง เหมือนกับเครื่องทุ่นแรงชนิดหนึ่งโดยการใช้แรงงานมือล้วน ๆ ในตอนนั้นแต่ตอนหลังปู่ก็ได้ซื้อเครื่องสูบน้ำในการรดน้ำทุเรียน และ สารพัดผักที่ปู่ได้ปลูกเพื่อที่จะไปขายในตลาดนัดวันอาทิตย์.
ตอนหัวรุ่งของวันอาทิตยืก็จะมีรถบังบูรณ์ ซึ่งเป็นรถ 2 แถวรับแม่ค้าไปขายผัก ผมก็จะเป็นหนึ่งในกลุ่มพวกนั้นเพื่อไปช่วยขายหรือไปช่วยสร้างความลำบากหรือเปล่าไม่รู้ในตอนนั้น.
แต่การใช้ชีวิตของคนในปัจจุบันเร่งรีบไปเสียหมด อะไรก็ไม่ทันใจอยากได้อะไรแบบเร็ว ๆ รอคอยไม่เป็น จนกลายเป็นคนใจร้อนไปในที่สุด การค้นหาความรู้ก็เช่นกันเหมือนกับว่าถ้าไม่ได้วันนี้แทนที่ลองอดทนอีกสักนิดอาจจะจะรู้ก็ได้แต่กลับเปลี่ยนเรื่องศึกษาไปเรียนจนพลาดโอกาสบางอย่างไป.
ผมตั้งสมมุติฐานว่าอยากกินฟรั่งกินจูด้วยการรอคอยบ้างมันจะได้มั๋ย ลองรอคอยตั้งแต่การปลูกจนกว่ามันจะออกลูกโดยไม่สนใจกินจูในตลาดเลย ผมว่าผลผลิตที่ได้ถึงแม้มีเพียงลูกเดียวแล้วก็แมลงเจาะกินเป็นรู
เราคงจะใกล้ชิดและเห็นใจผู้ผลิตมากกว่านี้เราคงจะไม่ต่อราคาผลผลิตทางการเกษตรที่มันทำได้ยากมากในเชิงการเอาตัวรอดแต่จะทำได้ง่ายในเชิงอุตสาหกรรม เพราะนั่นคือเรื่องรายที่ฝื้นธรรมชาติด้วยความเร็วและยาเร่ง โน่น นี่นั่นมากมาย จนวิถีชีวิตของเราเปลี่ยนแปลงไป ด้วยมาม่า มากกว่า 1 ซองต่อวัน.....
