18/05/2026
Z cyklu „AW poniedziałek 6:07” Seria o zdrowiu.
Odcinek 3 - Układ odnalazł sumienie?
Jest poniedziałek 6:07. Piję kawę. Wyprasowałem koszulę. Buty wypastowałem. Odpowiedziałem na e-maile. Już dojechałem do Warszawy, mam kilka spotkań, głównie w sprawie ochrony zdrowia, a później wracam do Tomaszowa. Jutro zapraszam Was na spotkanie z Ministrem Waldemarem Żurkiem, to będzie dobry czas.
Szpital powinien ratować zdrowie i życie. Nie stanowiska. Nie układy. Nie polityczne interesy. To powinno być oczywiste, a w ostatnich dniach wokół tomaszowskiego szpitala znowu budowano złe emocje, atmosferę strachu i politycznego chaosu. Zamiast spokojnej, odpowiedzialnej rozmowy o przyszłości placówki pojawiło się szczucie ludzi, podgrzewanie atmosfery i straszenie personelu medycznego wizjami katastrofy. Padały porównania do innych szpitali, choćby do Tuszyna, mimo że tam mówimy o zupełnie innym modelu współpracy, opartym o szpital wojewódzki, a nie uniwersytecki. Manipulowano faktami, budowano atmosferę zagrożenia i przekonywano ludzi, że każda zmiana oznacza likwidację, degradację albo utratę bezpieczeństwa.
I właśnie dlatego tak bardzo zdumiał mnie wpis „jeszcze-prezesa” szpitala Borowskiego, który pod koniec swojej kilkutygodniowej kariery na stanowisku prezesa postanowił wypromować się jako wielki menadżer, człowiek dialogu i obrońca dobra mieszkańców. Niestety z miernym skutkiem, bo fałsz i hipokryzja biją z niemal każdego zdania. Najbardziej uderzające jest to, że „kilkutygodniowy prezes” szpitala próbuje dziś przedstawiać siebie jako osobę stojącą ponad polityką, emocjami i całym konfliktem wokół szpitala. Tymczasem mieszkańcy Tomaszowa doskonale pamiętają, że nie jest żadnym „apolitycznym ekspertem”, tylko radnym Marcina Witko, czyli środowiska pisu, które od lat ma ogromny wpływ na funkcjonowanie szpitala i jest jednym z głównych architektów fatalnej sytuacji szpitala i jego postępującego upolitycznienia.
Bo jeśli ktoś przez lata współtworzył system, który doprowadził placówkę do obecnej sytuacji, to naprawdę trudno dziś przedstawiać siebie jako człowieka stojącego ponad problemem. I właśnie dlatego tak trudno dziś słuchać opowieści o „dialogu”, „merytorycznej debacie” i „dobru pacjenta”.
Bo mieszkańcy widzieli przez lata coś zupełnie odwrotnego. Mieszkańcy Tomaszowa widzieli polityczne sterowanie szpitalem z tylnego fotela przez ludzi, którzy nigdy nie chcieli brać odpowiedzialności za skutki swoich decyzji. Widzieli obsadzanie stanowisk politycznymi nominatami. Widzieli tworzenie kolejnych funkcji, stanowisk i prokur dla znajomych. Widzieli gigantyczne wynagrodzenia dla wybranych i zatrudnianych „swoich”. I widzieli też, że w tym wszystkim coraz mniej miejsca zostaje dla pacjenta. Są też sprawy, które wymagają gruntownego wyjaśnienia… ale to się nie przeterminuje. Wyjaśnimy.
Najbardziej wstrząsającym przykładem instrumentalnego traktowania pacjentów i samego szpitala było wielomiesięczne opóźnianie inwestycji z KPO dot. opieki długoterminowej dla osób starszych. Nie dlatego, że projekt był zły. Nie dlatego, że był niepotrzebny. Ale dlatego, że prezes szpitala „nie był ich”. To pokazuje całą prawdę o tych ludziach i ich rzekomej „trosce o mieszkańców”. I jeśli dziś tę inwestycję z KPO uda się dokończyć, to nie dzięki tym, którzy ją opóźniali, ale dzięki wsparciu Ministerstwa Zdrowia, które mimo całego chaosu i politycznych konfliktów dało jeszcze szansę na uratowanie projektu.
Wyjątkową hipokryzją są słowa prezesa szpitala o „dialogu” wokół współpracy z Uniwersytetem Medycznym w Łodzi. Bo wiele osób pamięta niedawną sytuację, gdy ordynatorzy zostali wezwani właśnie przez prezesa Borowskiego i nakłaniani do podpisywania protestu przeciw tej współpracy, protestu opartego bardziej na strachu, politycznych interesach i insynuacjach niż na faktach. Trudno więc poważnie traktować dzisiejsze deklaracje o „otwartości na debatę”, skoro wcześniej próbowano budować atmosferę strachu i konfliktu. Poczekamy i… po czynach ich poznamy.
Najbardziej bolesne jest jednak to, że w tym wszystkim próbuje się zasłaniać personelem medycznym. Tymczasem lekarze, pielęgniarki, ratownicy i cały personel tego szpitala od lat wykonują heroiczną pracę mimo chaosu organizacyjnego, braków kadrowych i politycznych konfliktów na górze. To oni są największą wartością tego miejsca a nie prezesi, zarządy i polityczne układy.
Mieszkańcy Tomaszowa mają już dość tego, że o szpital stał się politycznym zapleczem układów, a pacjent przestał się liczyć. Szpital powinien być miejscem ratowania zdrowia i życia, a nie miejscem politycznych wpływów, personalnych układanek i walki o stanowiska. Tomaszów zasługuje na coś więcej. Pacjenci zasługują na coś więcej. I pracownicy naszego szpitala również zasługują na coś więcej.
Przez ostatnie dwa lata jako przewodniczący Parlamentarnego Zespołu ds. Leczenia Żywieniowego spotkałem się ze wszystkimi rektorami uczelni medycznych w Polsce, rozmawiałem z dyrektorami szpitali klinicznych, ekspertami i ludźmi, którzy od lat budują nowoczesną medycynę. I wiecie co słyszę od nich wprost? Że możliwość współpracy Tomaszowa ze szpitalem klinicznym i Uniwersytetem Medycznym to może być jedna z największych szans rozwojowych dla naszego miasta i szpitala. Tymczasem nasze lokalne „tęgie głowy”, samozwańczy wybitni menadżerowie i „doradcy” za grube pieniądze zamiast usiąść do merytorycznej rozmowy urządzają polityczne przedstawienie i produkują kolejne fale strachu.
Nie odpuszczę tej sprawy. Bo dla mnie to nie jest polityka. To może być jedna z najważniejszych decyzji dla Tomaszowa na lata. I jako poseł tej ziemi nie pozwolę, żeby tę szansę zmarnowano przez układy, ego i krótkowzroczność. Ostateczna decyzja i odpowiedzialność na lata będzie należała do radnych rady powiatu.
PS: Będę miał Wam jeszcze dużo do powiedzenia…
Udostępniajcie dalej. Komentujcie. Rozmawiajcie.
Dobrego tygodnia! ✌️
Poniedziałek 6:07. AW.
