Co to jest strona internetowa?

https://www.instagram.com/art.i.s.me/, https://www.naffy.io/barbara-posluszna

Artisme psycholog Barbara Posłuszna-Śleziona, Katowice (2026)

24/08/2026

Trening Umiejętności Społecznych – TUS - BIERUŃ.

👥 Zauważasz, że Twoje dziecko ma trudności z nawiązywaniem i podtrzymywaniem relacji z rówieśnikami?

👥 W sytuacjach, w których pojawiają się silne emocje, trudno mu się zatrzymać, zrozumieć, czego potrzebuje i wrócić do równowagi?

👥 Ma trudność z pewnością siebie, samooceną, asertywnym wyrażaniem własnego zdania lub komunikowaniem swoich potrzeb?

TUS to przestrzeń do ćwiczenia umiejętności, które dzieci wykorzystują w codziennych relacjach. Uczymy się poprzez zabawę, rozmowę, doświadczenie, ćwiczenia i przede wszystkim praktykę – w bezpiecznej atmosferze i z uwzględnieniem możliwości oraz potrzeb uczestników.

Co wyróżnia moje TUS-y?

✨ Pracuję na relacji.
Zależy mi na tym, aby uczestnicy czuli się bezpiecznie, byli zauważeni i mieli przestrzeń do uczenia się we własnym tempie.

✨ Korzystam z autorskich pomysłów i materiałów.
Program nie jest sztywnym scenariuszem. Obserwuję grupę i jej potrzeby, dlatego mogę modyfikować ćwiczenia i wprowadzać nowe aktywności, kiedy widzę, że są potrzebne.

✨ Chętnie wykorzystuję metafory.
Metafora pozwala spojrzeć na trudną sytuację z innej perspektywy, łatwiej ją zrozumieć i znaleźć własne sposoby radzenia sobie.

✨ Wykorzystuję również arteterapię.
Jako arteterapeutka sięgam po działania twórcze, które mogą wspierać rozpoznawanie i wyrażanie emocji, komunikowanie własnych doświadczeń oraz utrwalanie zdobywanych umiejętności. Łączenie rozmowy, ruchu, działania i doświadczenia angażuje różne sposoby uczenia się.

TUS to nie tylko rozmowa o tym, jak radzić sobie w relacjach. To przede wszystkim bezpieczne miejsce do ćwiczenia tych umiejętności w praktyce.

📩 Zapraszam do kontaktu.
Barbara Posłuszna-Śleziona
📞 538 306 906

24/08/2026

Jak praktykować wdzięczność?

Nie musisz prowadzić dziennika wdzięczności ani codziennie wypisywać 10 rzeczy, za które jesteś wdzięczn_.

Czasami wystarczy zatrzymać jeden moment.

Wyobraź sobie, że masz aparat i możesz zrobić dziś tylko jedno zdjęcie.
Jaki moment z dzisiejszego dnia warto byłoby zatrzymać na zdjęciu?

Może to być:
• poranna kawa wypita w spokoju
• rozmowa, która poprawiła Ci humor
• czyjaś obecność
• chwila na świeżym powietrzu
• moment, w którym zaśmiał_ś się
• radość Twojego psa na Twój widok
• coś, co zrobił_ś dla siebie
• piękny widok, zapach, smak albo dźwięk
• albo zupełnie zwyczajna chwila, która przez moment była po prostu dobra.

Wdzięczność można praktykować właśnie w ten sposób: zatrzymaj się - zauważ - nazwij - poczuj.

Nie chodzi tylko o myśl: jestem wdzięczn_.
Zatrzymaj się na chwilę i zauważ:
Co dokładnie było w tym momencie dobre?
Co sprawiło, że chcę go zapamiętać?
Co ten moment mi dał?

Niektóre chwile są spektakularne.
Ale większość tych, za którymi później tęsknimy, była zupełnie zwyczajna.

Dlatego dziś nie szukaj wielkich powodów do wdzięczności. Zrób mentalne zdjęcie jednego dobrego momentu z dzisiejszego dnia. I zachowaj go.

Jaki moment z dzisiaj zatrzymał_byś na zdjęciu?

21/08/2026

Kiedy jesteśmy w trudnej sytuacji, nasz umysł naturalnie szuka tego, co nie działa, co zagraża, co poszło nie tak. To ważny mechanizm – pomaga nam zauważać problemy i reagować na nie, chroni nas.
Praktykowanie wdzięczności pozwala, w takich sytuacjach, częściej zauważać również to, co jest dobre, wspierające i wartościowe.

Ta sama sytuacja może więc wyglądać inaczej, kiedy zadajemy sobie pytania:
• Co w tej sytuacji mimo wszystko było dla mnie dobre?
• Co mi pomogło?
•Kto był obok mnie?
• Czego ta sytuacja mnie nauczyła?
• Co zrobił_m dobrze?
• Co jeszcze jest prawdą o tej sytuacji?
• Co mam, co daje mi poczucie bezpieczeństwa?

Dodatkowym plusem praktykowania wdzięczności w sytuacjach trudnych jest wsparcie rezyliencji - naszej odporności psychicznej i zdolności do wracania do równowagi po trudnych sytuacjach poprzez zobaczenie więcej niż sama trudność.

Nie udało mi się może współistnieć z: ale próbował_m i czegoś się nauczył_m.

Mam teraz gorszy dzień może współistnieć z: mam rzeczy, które pomagają mi przez niego przejść / mam osobę, która mnie wspiera.

To właśnie poszerzanie perspektywy. Im częściej zauważamy zasoby, wsparcie, doświadczenia, które nam służą i rzeczy, na które mamy wpływ, tym więcej mamy punktów oparcia, kiedy pojawiają się trudności.

19/08/2026

Trening Umiejętności Społecznych – TUS.

Umiejętności społeczne to coś, czego można się nauczyć.

👥 Zauważasz, że Twoje dziecko ma trudności z nawiązywaniem i podtrzymywaniem relacji rówieśniczych?
👥 Gdy przeżywa trudne emocje, trudno mu zatrzymać się i wrócić do równowagi?
👥 Ma trudność z pewnością siebie, samooceną, asertywnością lub wyrażaniem własnych potrzeb?

Podczas TUS uczymy się tego, czego dzieci potrzebują w codziennych relacjach – poprzez zabawę, ćwiczenia, rozmowę i przede wszystkim praktykę.

Czego będziemy się uczyć?
✨ Jak mówić o swoich potrzebach i stawiać granice.
✨ Jak rozpoznawać własne emocje i wracać do równowagi.
✨ Jak nawiązywać relacje, współpracować i radzić sobie w sytuacjach społecznych.
✨ Jak zatrzymać impuls i zastanowić się przed reakcją.
✨ Jak reagować, gdy pojawia się konflikt, złość lub trudna sytuacja.
✨ Będziemy ćwiczyć koncentrację, uważność i wydłużać czas skupienia.
✨ Będziemy odkrywać swoje mocne strony i budować poczucie własnej wartości.
✨ Wykorzystamy również kreatywność i twórczość do szukania rozwiązań problemów.
✨ Będziemy ćwiczyć przestrzeganie zasad i norm społecznych.
✨ Zostaniemy także emocjonalnymi detektywami – będziemy poznawać swoje emocje i szukać sposobów, które pomagają odzyskać spokój i ukojenie w trudnych momentach.

Jak pracuję?
Zajęcia odbywają się w małych, maksymalnie 5-osobowych grupach. Dzięki temu każde dziecko ma przestrzeń do aktywnego udziału, ćwiczenia nowych umiejętności i doświadczania relacji w bezpiecznych warunkach.
To nie tylko nauka, jak zachować się w konkretnej sytuacji. To przestrzeń, w której dzieci i młodzież mogą ćwiczyć, doświadczać, popełniać błędy i próbować ponownie – bez oceniania i presji.

Zajęcia prowadzi certyfikowana trenerka TUS, psycholożka, arteterapeutka i trenerka kontroli złości.

TUS może być szczególnie pomocny dla dzieci i młodzieży, które:
🌟 mają trudności w nawiązywaniu i podtrzymywaniu relacji rówieśniczych,
🌟 doświadczają lęku społecznego, nieśmiałości lub wycofania,
🌟 mają trudność z rozpoznawaniem, wyrażaniem i regulowaniem emocji,
🌟 potrzebują wsparcia w budowaniu pewności siebie i asertywności,
🌟 mają trudności z kontrolowaniem impulsów, koncentracją lub elastycznym reagowaniem,
doświadczają trudności związanych z ADHD,
są w spektrum autyzmu i potrzebują dodatkowej przestrzeni do ćwiczenia kompetencji społecznych,
🌟 mają trudność z rozumieniem sytuacji społecznych, zasad czy perspektywy innych osób,
chcą rozwijać swoje mocne strony, samodzielność i poczucie sprawczości.

Cykl: październik 2026 – styczeń 2027
14 spotkań
💰 360zł – płatność ratalna miesięczna.
💰 90 zł – płatność za pojedyncze spotkanie

Gdzie? Bieruń, Bieruńska Fundacja Inicjatyw Gospodarczych

Zapisy:
📝 Formularz zgłoszeniowy:
https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLSclAr5ZFtwEOFaiTGHUrD8Y8wjkMK_rRh-3nxmNPr_M9oDejg/viewform
📩 [email protected]
📞 538 306 906

19/08/2026

Wdzięczność to umiejętność zauważania tego, co jest dobre, ważne i wspierające dla nas — nawet wtedy, gdy obok tego doświadczamy trudności. Nie sprawia, że trudne rzeczy znikają, nie oznacza, że mamy być zadowoleni z wszystkiego.

Jakie są korzyści z regularnego praktykowania wdzięczności?

• Nasz umysł łatwo skupia się na tym, co trudne, zagrażające lub niezałatwione. Świadome dostrzeganie tego, co dobre, pomaga poszerzać tę perspektywę i nauczyć nasz mózg zauważania całości sytuacji, a jego filtr pozwala dostrzec więcej dobrych momentów.

• Nie zawsze potrzebujemy wielkich wydarzeń. Czasem wdzięczność może dotyczyć ciepłej kawy, rozmowy, spaceru, odpoczynku czy czyjejś obecności. Praktykowania wdzięczności i zatrzymanie się by docenić codzienność wyposaża nas w osobista apteczkę samopomocową.

• Kiedy zauważamy i komunikujemy, co otrzymujemy od innych, budujemy więcej bliskości i wzajemności. Nasze relacje wzmacniają się.

• Wdzięczność może dotyczyć nie tylko tego, co mamy, ale też tego, co sami potrafimy. Dzięki temu możemy zauważać własne zasoby, podnosić poziom samoświadomości i wzmacniać samoocenę. Np. jestem wdzięczna, że pomimo dzisiejszych komplikacji zatrzymałam się i wykonałam ważne zadania. Nie poszłam za falą emocji, poszukałam innych rozwiązań.

• Praktykowanie wdzięczności jest ćwiczeniem uważności. Pomaga zatrzymać się przy tym, co się wydarzyło.

PAMIĘTAJ.

Możesz być wdzięczn_ i jednocześnie mieć gorszy dzień. Możesz doceniać swoje życie i jednocześnie czegoś w nim nie lubić.
Możesz kochać kogoś i jednocześnie czuć złość.

Wdzięczność nie wymaga od nas pomijania trudnych emocji. Daje przestrzeń, żeby obok nich zauważać również to, co dobre.

Za co jesteś dziś wdzięczn_?

15/08/2026

Czas na zmiany! A wraz z nowym tłem możecie zobaczyć nową nazwę: Artisme psycholog Barbara Posłuszna-Śleziona.

15/08/2026

Nie trzaskaj drzwiami Znak Horyzont

Są książki, które warto przeczytać.
I są takie, które warto mieć pod ręką i polecać dalej. Dla mnie Nie trzaskaj drzwiami zdecydowanie należy do tej drugiej kategorii. Uważam, że to must have każdego rodzica nastolatka. A z perspektywy gabinetu — również świetny niezbędnik, który warto mieć na półce i polecać rodzicom.

Książka została podzielona na dwie części.

• Pierwsza jest merytoryczna, ale nie przytłacza wiedzą. Krótkie, 1–2-stronicowe rozdziały wyjaśniają ważne zmiany i trudności, z którymi mierzą się młodzi ludzie. Autorki robią to w sposób bardzo bliski rodzicom — odwołują się do naszych własnych doświadczeń, emocji i relacji, np. porównując niektóre sytuacje do tych, których doświadczamy w relacji z partnerem.

Bardzo cenne są również wypowiedzi samych młodych osób. Dzięki nim możemy nie tylko przeczytać o adolescencji, ale na chwilę spojrzeć na świat z ich perspektywy.

• Druga część to konkretne sytuacje z codzienności. Takie, które wielu rodziców prawdopodobnie zna aż za dobrze.
Każda z nich opatrzona jest komentarzem, który pomaga zrozumieć, co może dziać się po stronie nastolatka, czego lepiej unikać i co możemy zrobić inaczej.
I właśnie to jest największą wartością tej książki.
Wyjaśnienia autorek nie tylko podpowiadają rodzicowi co zrobić, ale przede wszystkim pomagają zmienić sposób myślenia o zachowaniu nastolatka. Kiedy zaczynamy rozumieć, skąd coś się bierze, często pojawia się ulga.
Zmiana myślenia na: to nie jest przeciwko mnie/
on/ona nie robi tego po to, żeby mnie zranić / może za tym zachowaniem stoi coś, czego wcześniej nie widziałam.
Ta zmiana perspektywy pozwala zaopiekować się nie tylko młodym człowiekiem, ale również własnymi emocjami.

Zdecydowanie polecam, bo jej lektura może pomóc lepiej rozumieć, a przez to budować relację z młodym człowiekiem.

Współpraca Recenzencka • Rodzic Nastolatka • Nastolatki • Adolescencja • Emocje • Relacja • Komunikacja • Wsparcie dla Rodziców

13/08/2026

Jak uciszyć lęk i niechciane myśli Wydawnictwo RM

Czy znacie ten stan, kiedy jedna myśl uruchamia kolejną, potem następną aż nagle okazuje się, że od kilkunastu minut analizujemy rozmowę sprzed tygodnia, zastanawiamy się, co ktoś o nas pomyślał albo tworzymy w głowie kolejne scenariusze 'a co, jeśli…'?

Serge Marquis nazywa ten mechanizm kołowrotkiem myśli. Jedną z głównych metafor książki jest chomik – Gryzoń. Autor pokazuje ego jako coś, co chce być zauważone, docenione i przede wszystkim czuć się bezpiecznie. Kiedy odbiera coś jako zagrożenie, uruchamia kolejne myśli, analizy, porównania i obawy. Chomik zaczyna biec coraz szybciej, a my razem z nim.

I właśnie ta metafora dobrze pokazuje pewien paradoks: próbując odzyskać poczucie bezpieczeństwa poprzez ciągłe analizowanie, możemy jeszcze bardziej napędzać lęk.

Książka nie skupia się więc wyłącznie na samym lęku. Dużo miejsca poświęca natrętnym myślom, wewnętrznemu krytykowi, potrzebie kontroli, porównywaniu się i utartym schematom myślenia. Autor pokazuje, jak rozpoznawać moment, w którym wchodzimy w swój kołowrotek, i jak próbować z niego wychodzić.

Są tu przykłady, pytania i ćwiczenia, które można wykorzystać w praktyce. I właśnie tutaj pojawia się coś, co szczególnie doceniam.
Poprzez sposób pisania i liczne przykłady można poczuć, jak te myśli zaczynają się napędzać. Czytając kolejne historie i rozważania, można złapać się na tym, że samemu zaczyna się podążać za kolejnymi a co jeśli…. I paradoksalnie jest to bardzo pomocne, bo wtedy ćwiczenia znajdujące się w książce przestają być tylko teorią
(momentami czułam zmęczenie czytając kolejne podgryzanie chomika). Można je wypróbować dokładnie w tym momencie, kiedy samemu doświadcza się tego mechanizmu i emocji.

To dla mnie duża wartość tej książki – nie tylko mówi o kołowrotku myśli, ale poprzez swoją formę pozwala go doświadczyć, a następnie proponuje sposób, żeby się zatrzymać.

Nie chodzi oczywiście o to, żeby nigdy więcej nie mieć lękowych czy niechcianych myśli. Bardziej o zauważenie: Ok, mój chomik znowu biegnie. Czy muszę za nim pobiec?

Jeśli macie tendencję do nadmiernego analizowania, zamartwiania się, wracania do przeszłych sytuacji albo

12/08/2026

Jak radzić sobie z lękiem – Sebastian Sitowski - terapia, terapia par, warszawa, online
Wydawnictwo RM

Jedna z trzech książek o lęku, które najchętniej poleciłabym dalej.

Czytając dużo książek psychologicznych, przychodzi czasem moment, w którym ma się poczucie, że czyta się wciąż o tym samym – tylko innymi słowami. Ma to swoją zaletę, bo pozwala utrwalać wiedzę, ale bywa też zwyczajnie nużące.

Tutaj tego nie miałam.
Treści, które częściowo były mi już znane, zostały przedstawione w świeży sposób, a znane ćwiczenia rozszerzono o nowe elementy. Szczególnie spodobało mi się połączenie wizualizacji bezpiecznego miejsca ze słowem, które ma przynosić ukojenie. To zresztą bardzo bliskie moim własnym doświadczeniom – od pewnego czasu sama praktykuję kojące hasło, które pomaga mi wracać do tu i teraz lub wyciszyć się.

Bardzo podoba mi się to, że książka nie ogranicza się do wyjaśnienia, czym jest lęk. Pokazuje jego mechanizmy, pomaga przyjrzeć się temu, co dzieje się w ciele, myślach i zachowaniu, a następnie proponuje konkretne sposoby pracy z tym doświadczeniem. Dużo tu praktycznych ćwiczeń i przykładów, bez poczucia, że dostajemy kolejny podręcznik do odhaczenia.

Przeczytałam ją już dwa razy. A na półce czeka na trzeci – tym razem chcę wrócić do zaznaczonych fragmentów i zapisać przy nich własne refleksje. I chyba właśnie to jest największą rekomendacją.

Sposób pisania jest tak lekki i przystępny, że książkę można przeczytać w jeden wieczór. A później pojawia się niedosyt. Chęć wrócenia do niektórych treści, zatrzymania się przy nich na dłużej i sprawdzenia, jak odnoszą się do własnego doświadczenia.

Plus, że nie jest to książka, którą trzeba za każdym razem przeczytać od deski do deski, żeby z niej skorzystać. Można wracać do konkretnych rozdziałów, ćwiczeń czy fragmentów wtedy, kiedy są nam najbardziej potrzebne. I chyba właśnie dlatego po dwóch lekturach nadal mam poczucie, że jeszcze nie powiedziałam tej książce ostatniego słowa.

Współpraca Recenzencka • Psychoedukacja • Książki Psychologiczne • Regulacja Emocji

11/08/2026

A gdyby wykorzystać tor przeszkód do odkrywania naszych umiejętności i zasobów?

Zamiast po prostu pokonywać przeszkody, możemy potraktować je jako okazję do odkrywania tego, co już potrafimy – i tego, co dopiero chcemy rozwijać.

Zaczynamy od toru. Najpierw układamy tor przeszkód, a wokół niego rozkładamy nazwy różnych umiejętności. Mi posłużyły do tego karty umiejętności Skillful Class od Fundacja ULICA .

Na początku zachęcam dzieci po prostu do przejścia toru. Mogą zrobić pierwsze przejście na próbę, kolejne – trochę szybciej, a następne w dowolny, wybrany przez siebie sposób.
Przy okazji zaczynają oswajać się z kartami i tym, co na nich widzą.

Czas na odkrywanie!

Po zabawie prosimy dzieci, żeby przeszły tor jeszcze raz – tym razem powoli i uważnie.
Ich zadaniem jest zastanowienie się, które z umiejętności widocznych wokół toru posiadają. Mogą zatrzymać się przy wybranych kartach, zabrać je ze sobą i przejść tor jeszcze kilka razy.

I tutaj ważna psychoedukacja:
Nie wszystkie swoje umiejętności zauważamy od razu. Niektóre ujawniają się dopiero w określonych sytuacjach. Inne potrzebują czasu, ćwiczeń i doświadczenia, żeby się rozwinąć.
Tak jak przechodzenie przez tor – za każdym kolejnym razem może być trochę łatwiej.

A co robimy, kiedy dzieci zbiorą już swoje karty?
Rozmawiamy o tym, kiedy i gdzie te umiejętności pojawiają się w ich codziennym życiu.

A potem możemy pójść w dwóch kierunkach:

• Medal za to, co już potrafię.
Tworzymy medal, na którym dziecko zapisuje lub rysuje umiejętności, które już posiada i z których jest dumne.

• Co chcę rozwijać?
Dziecko wybiera umiejętności, które chciałoby jeszcze wzmocnić. Rysujemy je na pęczniejących karteczkach!
Następnie zastanawiamy się:
- Co mogę zrobić, żeby rozwijać tę umiejętność?
- Kiedy mogę poćwiczyć?
- Kto może mi w tym pomóc?

Za każdym razem, gdy pojawia się kolejny pomysł na rozwijanie umiejętności, dodajemy trochę wody do karteczki.i obserwujemy, jak nasza umiejętność rośnie.

Jeszcze jedno – posiadanie jakiejś umiejętności nie oznacza, że zawsze potrafimy z niej skorzystać. Czasem jesteśmy zmęczeni albo głodni. Towarzyszą nam silne emocje. Ktoś powie coś, co sprawi, że zaczynamy w siebie wątpić. A czasem po prostu się rozpraszamy i nasza uważność ucieka. Wtedy możemy wypaść ze ścieżki - i to też jest OK.

Nie oznacza, że nagle przestaliśmy coś potrafić. Możemy spróbować jeszcze raz, zwolnić, odpocząć albo poprosić o pomoc. Rozwijanie umiejętności nie polega na tym, żeby nigdy nie wypaść z toru. Chodzi o to, żeby wiedzieć, że zawsze możemy na niego wrócić.

Kamyki ze ścieżki action.
Medale - podstawki do mini tortów.
Rosnący papier - u mnie temu, ale są też w Pepco.

Artisme psycholog Barbara Posłuszna-Śleziona

24/08/2026

24/08/2026

21/08/2026

19/08/2026

19/08/2026

15/08/2026

15/08/2026

13/08/2026

12/08/2026

11/08/2026

Adres

Strona Internetowa

Ostrzeżenia

Skróty

Udostępnij

Prośba o usunięcie wpisu