24/02/2026
धादिङ बस दुर्घटना :
१२ वर्षअघि दुर्घटनामा बाँचेर साउदी पुगे, फर्केर किनेको गाडीले ज्यान लियो
धादिङको घुमाउरो सडक, पहाडको काखमा फैलिएको गाउँ, बिहानको चिसो हावा र सामान्य दिनचर्यामा रमाइरहेको एउटा परिवार। जीवन आफ्नै लयमा अघि बढिरहेको थियो। तर एउटा दुर्घटनाले त्यो लय तोडिदियो। परिवार र भविष्यका लागि देश–विदेश गर्दै श्रम पसिना बगाएर स्वरोजगार बनेका ओमको जीवन अचानक रोकियो। उनका धेरै सपना, धेरै योजना, धेरै आशाहरू अधुरै रहिरहे।
ओमको कथा साधारण नेपाली युवाको कथा हो — संघर्ष, परिश्रम, आशा र अन्ततः एउटा असह्य विछोडको कथा। १२ वर्षअघि उनी पनि एउटा बस दुर्घटनामा परेका थिए। त्यो दिन उनको जीवनको सबैभन्दा कठिन दिनमध्ये एक थियो। दुर्घटनामा परेर पनि उनी बाँच्न सफल भए। गाउँका मानिसहरूले भनेका थिए, “भाग्यले साथ दियो।” त्यो घटनाले उनलाई झस्कायो, तर उनले जीवनप्रतिको भरोसा गुमाएनन्।
दुर्घटनाबाट निको भएपछि ओमको मनमा एउटै कुरा बस्यो — परिवारको भविष्य सुरक्षित बनाउने। गाउँमा सीमित अवसर, घरको जिम्मेवारी, आर्थिक दबाब — यी सबैले उनलाई विदेश जान बाध्य बनायो। साउदी अरब उनको गन्तव्य बन्यो। घरबाट टाढा, अपरिचित भूमि, कठोर मौसम र कठिन श्रम। तर ओमका लागि यी सबै चुनौतीहरू लक्ष्यभन्दा साना थिए।
विदेशको जीवन सजिलो थिएन। लामो कामको समय, थकान, परिवारको याद, र कहिलेकाहीँ मनमा उठ्ने निराशा। तर उनी कहिल्यै हार मानेनन्। परिवारसँग फोनमा कुरा गर्दा सधैं एउटै कुरा दोहोर्याउँथे — “अलि धैर्य गर, सबै ठीक हुन्छ।” उनले आफ्ना चाहना, आफ्ना साना खुसीहरू थाती राखे, ताकि परिवारको जीवनमा उज्यालो ल्याउन सकून्।
वर्षौंको परिश्रमपछि ओम गाउँ फर्किए। फर्किँदा उनीसँग केवल पैसामात्र थिएन, अनुभव, आत्मविश्वास र नयाँ सपना पनि थिए। उनले स्वरोजगार बन्ने निर्णय गरे। विदेशको कमाइले एउटा गाडी किने। त्यो गाडी केवल सवारी साधन थिएन; त्यो उनको परिश्रमको प्रतिफल, आत्मनिर्भर बन्ने प्रयास र परिवारको भविष्यप्रतिको प्रतिबद्धताको प्रतीक थियो।
गाउँमा गाडी किन्नु भनेको ठूलो कुरा हो। छिमेकीहरूले बधाई दिए, परिवार गर्वित भयो। ओमका आँखामा उत्साह देखिन्थ्यो। उनले सोच्थे — अब परिवारसँगै बस्ने, आफ्नै ठाउँमा काम गर्ने, आफ्नै माटोमा भविष्य बनाउने। जीवन बिस्तारै सहज हुँदै गएको जस्तो देखिन्थ्यो।
तर नियतिले फेरि कठोर मोड लियो।
एक दिन, सामान्य दिनजस्तै सुरु भएको त्यो दिन, सबैका लागि असामान्य बन्यो। ओम आफ्नो गाडी लिएर यात्रा गरिरहेका थिए। कसैले कल्पना पनि गरेका थिएनन् — त्यो यात्रा अन्तिम हुनेछ। एउटा दुर्घटनाले सबै योजना, सबै आशा, सबै सपना एकैचोटि चकनाचुर बनायो।
गाउँमा खबर पुग्दा सन्नाटा छायो। “पत्याउनै गाह्रो भयो,” धेरैले भने। १२ वर्षअघि दुर्घटनाबाट बाँचेका ओमलाई यसपटक भाग्यले साथ दिएन। जीवनको यस्तो विडम्बना — पहिले बाँच्न सफल, पछि आफ्नै गाडीले ज्यान गुमाउनुपर्ने।
परिवारका लागि यो केवल एउटा घटना थिएन; यो जीवनभरि नपुरिने खालीपन थियो। घरको मूल खम्बा ढलेको जस्तो भयो। आमा–बुबाको आँखामा आँसु, श्रीमतीको मनमा असह्य पीडा, सन्तानका लागि अवर्णनीय क्षति। एउटा व्यक्तिको अनुपस्थितिले पूरै परिवारको संसार बदलिदियो।
ओमका साथीहरू उनलाई सम्झन्छन् — हँसिलो, मेहनती, जिम्मेवार। “उहाँ सधैं भविष्यका कुरा गर्थे,” एक साथीले भने। “के गर्ने, कसरी गर्ने, परिवारलाई कसरी राम्रो बनाउने।” उनका सपनाहरू केवल व्यक्तिगत थिएनन्; ती परिवार, सन्तान र समाजसँग जोडिएका थिए।
यो कथा केवल ओमको मात्र होइन। यो हजारौं नेपाली युवाको कथा हो, जो रोजगारीका लागि विदेश जान्छन्, घरको जिम्मेवारी बोकेर कठिन परिस्थितिमा काम गर्छन्, र फर्केर आफ्नो जीवन सुधार्ने सपना देख्छन्। उनीहरूका संघर्षहरू प्रायः अदृश्य हुन्छन्, तर ती अत्यन्त गहिरा हुन्छन्।
दुर्घटनाहरू, विशेष गरी सडक दुर्घटनाहरू, हाम्रो समाजको पीडादायी यथार्थ बनेका छन्। हरेक वर्ष थुप्रै परिवारले आफ्ना प्रियजन गुमाउँछन्। सडक सुरक्षा, सवारी साधनको अवस्था, चालकको सतर्कता — यी सबै विषयहरू बारम्बार उठ्छन्, तर समस्या पूर्ण रूपमा समाधान भएको छैन।
ओमको जीवनले एउटा गम्भीर प्रश्न उठाउँछ — के हामीले सडक सुरक्षालाई पर्याप्त प्राथमिकता दिएका छौं? के हाम्रा सडकहरू सुरक्षित छन्? के हामी पर्याप्त सचेत छौं?
तर यी प्रश्नहरूको उत्तर खोज्ने क्रममा एउटा मानवीय पक्ष कहिल्यै बिर्सनु हुँदैन — प्रत्येक दुर्घटनापछि एउटा परिवारको संसार टुट्छ। एउटा सपना मर्छ। एउटा भविष्य अधुरो रहन्छ।
ओमले आफ्नो जीवनमा धेरै उतार–चढाव देखे। दुर्घटनाबाट बाँच्नु, विदेशको संघर्ष, स्वरोजगार बन्ने प्रयास — यी सबैले उनको साहस र धैर्य झल्काउँछ। उनले जीवनसँग लड्न सिके। हार नमानी अघि बढ्न सिके। तर अन्ततः जीवनको अनिश्चितताले उनलाई रोकिदियो।
आज गाउँमा उनको गाडी देखिँदा धेरैको मन भारी हुन्छ। त्यो गाडी अब केवल धातुको संरचना हो; त्यो स्मृति हो, कथा हो, अधुरो सपना हो। परिवारका लागि त्यो गाडी सम्झनाको बोझ बनेको छ।
ओमको कथा हामीलाई जीवनको नाजुकता सम्झाउँछ। हामी जति योजना बनाए पनि, जति मेहनत गरे पनि, जीवन सधैं हाम्रो नियन्त्रणमा हुँदैन। तर त्यसले परिश्रम, आशा र संघर्षको मूल्य घटाउँदैन।
बरु, यस्तो कथाले एउटा गहिरो सन्देश दिन्छ — हरेक दिन, हरेक यात्रा, हरेक क्षणलाई मूल्यवान् ठान्नु आवश्यक छ। सतर्कता, जिम्मेवारी र सचेतना केवल शब्द होइनन्; ती जीवनसँग जोडिएका विषय हुन्।
ओम अब छैनन्। तर उनका संघर्ष, उनका प्रयास, उनका सपना र उनको कथा बाँकी छ। त्यो कथा परिवारका लागि पीडा भए पनि, समाजका लागि चेतावनी हो, सम्झना हो।
अधुरा सपनाहरूको बीचमा एउटा जीवनको कथा समाप्त भयो। तर त्यो कथाले धेरैलाई सोच्न बाध्य बनायो — जीवन, सुरक्षा, संघर्ष र भविष्यबारे।
