13/09/2026
Ik heb kippenvel van mijn tenen tot aan mijn kruin, als ik de mail uit heb die zojuist in mijn mailbox verscheen.
Beste Bart,
Met veel respect en waardering kijken wij terug op de manier waarop jij en je collega Gert ruim 30 jaar geleden de aanrijding hebben behandeld waarbij onze zoon Ronald dodelijk is verongelukt. Erg professioneel en oog hebbend voor de nabestaanden, ieder met zijn eigen verdriet. Als mens had ik het enorm met jullie te doen. Jullie konden, als relatief jonge dienders, niet bedenken tegen wat voor nare emotionele belevenis jullie later op de dag aanliepen. En jullie werden zomaar geconfronteerd met een intens verdrietige familie. Jullie zitten al ruim 30 jaar in mijn hoofd.
Ik denk meteen weer terug aan dat incident van dertig jaar geleden.
Ronald was een jongeman die aan het begin van zijn leven stond. Hij woonde nog thuis icoon huis en had altijd graag een motor willen hebben. Zijn vader was hier in eerste instantie niet blij mee en had er bij hem op aangedrongen extra trainingen te volgen om een betere motorrijder te worden. Op een zonnige dag in augustus sloeg het noodlot toe en overleed Ronald door een tragisch motorongeval.
Ik herpak me en beantwoord de mail van Ronalds vader. Daarna bel ik hem op. Ik bedank hem voor de mail en zeg dat ik zijn reactie zeer waardeer. Nog nooit heb ik meegemaakt dat ik na ruim 30 jaar complimenten als deze mag ontvangen. Ik vraag hem of hij er prijs op stelt om binnenkort een kop koffie te drinken op het politiebureau. Hij stemt toe.
Zo gezegd, zo gedaan. Ik ontmoet Ronalds vader ruim een week later. Samen bespreken we hoe ons leven is gelopen. Het voelt goed, het is alsof ik deze man al jaren ken. Ook de aanrijding van Ronald komt ter sprake. Emoties komen naar boven.
Onder het genot van een tweede kop koffie kijkt de vader mij aan. ‘Het lijkt wel alsof ik tegenover een vriend zit die ervoor heeft gezorgd dat de cirkel van het motorongeluk met Ronald rond is.’ De trilling in zijn stem is hoorbaar en even sla ik dicht.
Hij heeft een presentje voor Gert en voor mij meegenomen. Als een afsluiting van een trieste gebeurtenis met een zeer bijzonder einde. En ik denk: Als Ronald een kopie van zijn vader zou zijn geworden, dan is een mooi mens aan deze wereld verloren gegaan.
