06/07/2026
Coalitieakkoord Huizen: Mooie titel. Minder mooie koers.
De titel: Zeilen op de wind van vandaag. Maar juist in stormachtige tijden heeft Huizen meer nodig dan meebewegen met de wind.
Waar willen we heen met ons dorp? Wat blijft groen? Wat betekenen verkiezingsbeloften nog? En welke haven proberen we eigenlijk te bereiken?
Onze bijdrage over het coalitieakkoord in beeld en hieronder de hele tekst van Bonnie Okkema.
INTEGRALE TEKST
Het is een mooi verhaal. Mooi verhaal, zie heel veel proza en poëzie van meneer Ormel, die kan het altijd mooi verwoorden, en vooral zo afgewogen. Een beetje beschrijvend, meanderend, over hoe we ervoor staan, en waar we mee bezig zijn. Waar het college mee bezig is (geweest). Soort tussenstand. Het hele verhaal ademde eigenlijk ook een soort gelatenheid, pragmatiek, Want ja, het geld, personeelsgebrek. Kortom we hebben te roeien met de riemen die we hebben.
Geheel in de nautische sfeer hebt u de titel gekozen. Een uitstekende keuze zeiden ze bij mij in de steunfractie: Zeilen op de wind van vandaag. Want dat is precies wat dit akkoord doet. Geen koers uitzetten naar een duidelijke bestemming, maar vooral kijken waar de wind vandaag vandaan komt en daar het zeil op aanpassen. Is dan overigens ook niet het risico, zoals de wind waait, waait m’n jasje?
Na vier jaar VVD, Leefbaar Huizen, CDA en D66 ligt er opnieuw een akkoord van dezelfde partijen. De poppetjes zijn hetzelfde – want ja u wilde graag samen doorgaan, want er stonden immers ook vier banen op het spel - en dus zijn de partijen ook hetzelfde en eerlijk gezegd smaakt de wijn ook hetzelfde.
Dat hoeft niet erg te zijn. Bestuur draait niet om revoluties. En er is nog genoeg blijven liggen om af te maken. Maar juist daarom, omdat u al zo goed ingespeeld bent op elkaar na vier jaar samenwerking, hadden we na drie maanden windstilte gehoopt op iets meer: een visie, een richting, ook een beetje vogelperspectief.
Niet alleen de vraag welke beleidsstukken nog uitgevoerd moeten worden. Niet welke projecten al lopen. Niet welke programma's nog moeten worden afgemaakt.
Maar juist de hamvraag: In welk Huizen willen wij over twintig jaar wonen? Want er is veel veranderd in ons dorp, er gaat veel veranderen, maar waar gaan we naar toe? Waar willen we naar toe? Zien we dan nog de boomkruinen, het groene dorp waar we vroeger als gemeente in de prijzen vielen, of zien we over twintig jaar alleen nog maar woontorens?
Boven hangt een schilderij, die commissiekamer op de hoek dacht ik. Een drieluik. Eerst een vrouw in Huizer kleding, die zo door de tijd gaat. In welk venster zitten we nu? Waar gaan we naar toe? Waar willen we naar toe?
Willen we een dorp blijven? Opnieuw groeigemeente worden? Een plek voor jonge gezinnen? Een gemeente waar ouderen langer zelfstandig kunnen wonen? Meer toerisme? Meer woningbouw? Meer natuur? Meer regionale samenwerking? Minder?
Op die vraag geeft het akkoord nauwelijks antwoord.
Het document staat vol met woorden als voortzetten, doorontwikkelen, monitoren, evalueren, versterken en in samenhang bezien. Het is vooral een beschrijving van wat er gebeurt aangevuld met de mededeling dat daarmee wordt doorgegaan. Dat is geen gebrek aan ambitie. Sterker nog: ambitie genoeg. Maar ambitie is iets anders dan een visie. Een visie helpt juist wanneer de wind draait of wanneer een storm opsteekt.
En dat we in stormachtige tijden leven, dat is een ding dat zeker is.
Bijvoorbeeld als het gaat over asielopvang. Het akkoord constateert dat de druk vanuit het Rijk toeneemt en dat de ruimte in Huizen beperkt is. U schreef het zelf in de tussenstand op 13 mei. Nu gaan we iedereen om hun mening vragen, alleen nee is geen optie. Maar wat is wat wordt onze koers? Waar staan we voor als het gaat stormen? Waar liggen onze grenzen? Welke keuzes maken we dan?
Ook bij woningbouw, mobiliteit, duurzaamheid en de toekomst van onze wijken ontbreekt die richting. We lezen veel over processen, programma's en prioritering, maar weinig over het eindbeeld.
Hoewel we eigenlijk met z’n allen meer vergroening willen zeker met deze temperaturen, lijkt het in dit document ook heel veel op meer verstening. Dat leidde ook even tot verwarring. Tijdens de verkiezingen hoorden we duidelijke beloften over behoud van groen. Geen verdere verdichting, vorige week nog in de commissie fysiek door wethouder Boom.
Nu lezen we over woningbouw op de Vista. Heel even vroegen wij ons af of er ongemerkt verkiezingsprogramma’s door elkaar gehaald waren. Was nu toch PRO aangeschoven? Gefeliciteerd Pro, en Pit, jullie parkwijk op een presenteerblaadje!
Maar zo verschrikkelijk voor de bewoners daaromheen. Deze wijk werd al extra verdicht opgezet, om zo Vierde Kwadrant vrij te houden, en nu wordt ook nog die groene long opgeofferd.
Het ook zo compleet niet te rijmen met wat tijdens de verkiezingen gepreekt werd: “We bouwen geen flats op veldjes waar nu kinderen voetballen en hun ouders ontspannen.” In het verkiezingsdebat trok de VVD zelfs de rode kaart, bij de vraag of er meer gebouwd moest worden: “Met het opofferen van plantsoenen en parken lossen we de landelijke woningbouwcrisis niet op en creëren we hier een leefbaarheidscrisis en dat is wat ons betreft een brug te ver.” En uit hun verkiezingsprogramma: “Huizen is een van de dichtst bebouwde dorpen van Nederland, en verdere verdichting van ons mooie dorp kan onze groene, rustige leefomgeving ingrijpend aantasten. Dat acht de VVD geen wenselijk toekomstbeeld.”
Hoe is dat uit te leggen aan de inwoners, de kiezers?
Want wat is het nu? In maart zijn de voetbalveldjes, plantsoenen en parken nog heilig, en drie maanden later worden ze opgeofferd? Ik snap dat je met z’n vieren rond moet komen, maar dat de VVD er met kop en schouders er boven uitsteekt, zien wij niet terug in het akkoord.
Zeker niet in asieldossier, waarbij andere meerderheden voor het grijpen lagen.
Geen grootschalige asielopvang, stond er in maart op de borden. En nu staan er borden, denk mee over hoe en waar. Tja, het kan verkeren. En je bent als VVD veruit de grootste, dan draag je ook een grote verantwoordelijkheid.
Want Huizen staat voor grote keuzes, dat schrijft u zelf ook. Juist daarom hebben inwoners behoefte aan meer dan een beschrijving van de wind van vandaag.
Misschien is dat wel de kern van dit akkoord. Het beschrijft vooral hoe we willen besturen niet waar we heen willen.
En dat is jammer.
Dat is precies waarom een duidelijke visie zo belangrijk is. Niet alleen voor inwoners, maar ook voor bestuurders. Zodat iedereen weet welke uitgangspunten overeind blijven wanneer de omstandigheden veranderen. Waar gaan we heen, waar willen we heen. Welke haven we eigenlijk proberen te bereiken.
Onze haven? Wij stappen niet in uw bootje.
