The Blue Birds - 't Zand NH

The Blue Birds - 't Zand NH Muziek- en dorpshistorie van een kanaaldorp in de Noordkop.

Onze Ricus en Git.Zandtemer kasteleinsechtparen uit onze jeugd- en muziekperiode die je nooit meer vergeet. Ik denk dan ...
25/04/2026

Onze Ricus en Git.

Zandtemer kasteleinsechtparen uit onze jeugd- en muziekperiode die je nooit meer vergeet. Ik denk dan aan o.a. Jaap en Han de Wit, Theo en Nel Strooper, Kees en Nel Ooms, Ronald Bos, Jan en Gré Mulder, Arie en Riet Deutekom, Willem en Ina Boerdijk en Ricus en Git Dekker. Met The Blue Birds en Manilla kwam ik graag bij hen spelen, maar bezocht hen ook begerig doordeweeks, voor een biertje en een pakkie Camel. Effe anzitten en ouwenelen en daarbij je klokkie natuurlijk vergeten. Het was altijd zo skofterig gezellig dat ze je bij wijze van spreken van de kruk moesten trekken als het sluitingsuur naderde. Huiswaarts en slenterend langs groenteboer Cor van de Berg keek je dan nog even stiekem omhoog naar de kerkklok en schrok dat het al zo laat was. Nog maar effe flink doorstappen om toch nog op tijd thuis te zijn, dacht je dan grijzend.

Bij kastelein Dekker kwam ik vaak maandagavonds na onze weekendoptredens. Ik trof dan bekenden aan zoals Willem Sijmonds, Frans Pasveer, Wim Apeldoorn of Jan Mak, die daar hun verlengde weekenden afsloten. Brullen was het aan de tapkast als de kastelein dan zomaar weer eens een ijzersterke mop op zijn Westfries uit de losse mouw schudde. En als dan later op de avond ook het jeneverglaasje nog even om de oogleden werd geklemd, hield dit brullen helemaal niet meer op. Onvergetelijke momenten waren deze stapavonden die je nooit meer vergeet en ook blijvend in je geheugen zijn vereeuwigd.

Deze maand, op de zevende april, was het zes jaar geleden dat familie Dekker, vrienden en familiedorp 't Zand afscheid moesten nemen van deze markante en voormalige kastelein. Ricus was met zijn vrouw Git tien jaar de uitbaters van De Jonge Prins. In 1971 namen ze dit etablissement over van Jaap en Han de Wit, die toen met hun gezin naar Castricum vertrokken. Een jarenlange traditie beëindigde toen in 't Zand, omdat er geen de Wit meer als kastelein in De Prins kwam. Hun opvolgers waren geen vreemden voor de Zandtemer jeugd, want daarvoor hadden de Dekkers zeven jaar het Zijper Welvaren in Burgerbrug gerund. Volle dansavonden daar telkens weer in hun kroeg met danszaaltje bij de viersprong aan de Grootesloot. Ook de Zandtemers gingen daar graag heen om te ballen. En als wij daar dan met ons bandje The Blue Birds optraden, leek het wel of het halve dorp daar ook was. Op een houten bühne onder een schuin, witgekalkt plafond van zachtboord stonden wij voortvarend in het Zijper Welvaren te spelen. Mudvol in een oververhitte zaal; de condensdruppels daalden over ons neer.

Geboren in 1933 als oudste zoon van een tuindersfamilie, verkoos Ricus Dekker na zijn huwelijk in 1956 met Git Laan de horeca. Hij heeft daarvoor nog wel een paar jaar op het ouderlijk bedrijf gewerkt, maar de tuinderij was niet voor hem weggelegd. Tijdens zijn verlof van militaire dienst ging de Waarlander graag stappen naar het plaatselijke café de Posthoorn, waar een zekere Git Laan, een kappersdochter uit de Weere, werkte. Gort gort, dat rooit erop, docht Ricus. Hij vroeg haar te dansen en liet haar niet meer gaan. Omdat Git al ervaring had in de horeca, leek dit voor Ricus ook wel wat. Ze trouwden na vier jaar verkering en kochten café De Fruithandel t.o. de veiling in Zwaag. Na zeven jaar dit etablissement te hebben geëxploiteerd, vertrok de familie Dekker voor zeven jaar naar Het Zijper Welvaren in Burgerbrug en vervolgens in 1971 voor tien jaar naar De Jonge Prins in ‘t Zand.

Ricus was een echte kroegbaas en kon het met veel mensen goed hebben. Na een paar jaar startte Ricus met discoavonden die een groot succes werden. De jeugd van het dorp bleef nu lekker in 't Zand voor hun avondje uit in plaats van op de brommer of met de auto ergens anders heen te gaan. Om gezondheidsredenen van Git besloten ze na bijna 25 jaar horeca te stoppen. Ricus is daarna nog 15 jaar als taxichauffeur werkzaam geweest. Vooral de ongemakkelijke ritjes met zieken wist de amusante ex-kastelein met bemoedigende woorden steeds weer ondersteunend op te vrolijken. In 2019 ging plotseling zijn gezondheid achteruit en op 7 april van dat jaar overleed op 86-jarige leeftijd onze voormalige kastelein. Zijn familie, vrienden, familiedorp ‘t Zand en de Kop van Noord-Holland verloren een onvergetelijke humorist en een topper als tapper!

Sma

Een v(h)eilige oversteek!Als je deze twee foto’s van de Keinsmerweg van Toen (ongeveer 65 jaar geleden) en Nu met elkaar...
17/04/2026

Een v(h)eilige oversteek!

Als je deze twee foto’s van de Keinsmerweg van Toen (ongeveer 65 jaar geleden) en Nu met elkaar vergelijkt, zie je weinig overeenkomsten meer. Alleen het dak van rookwarenwinkel gez. Schilder (nu familie Dignum) en het brugwachtershuisje bij de vlotbrug vertonen nog gelijkenissen. Verder is de schoolbuurt van 't Zand volledig op de schop gegaan en herkennen we niets meer terug van het eens zo idyllische dorpsplaatje uit onze jeugd. Enige vervlogen herinneringen roept de kaart van weleer wel weer bij ons op als we de kruidenierswinkel van Louter zien. Vooral de veelbesproken Durex-automaat naast een van de woonkamerramen. Eerder hing hier een automaat voor toverballen, maar daar was geen markt meer voor toen de katholieke lagere Jozefschool een andere locatie kreeg. Dan maar een eigentijdse trekkast, dacht de vooruitstrevende dorpswinkelier, en verving de ballenkast voor een rubberautomaat. Achter de gesloten vitrages kon zijn vrouw Trijn weetgraag spotten wie de gretige afnemers waren. Natuurlijk was de geestelijke herder van de tegenoverliggende kerk met deze revolutionaire automaat in het dorp niet blij en gebood Louter deze te verwijderen. Als volbloed rooms-katholiek gaf hij hieraan natuurlijk gehoor en verving de rubberautomaat door een Van Houten-chocoladeautomaat. De Keinsmerweg met dorpsgracht moest helaas voor het toenemende (sluip)verkeer van elders worden aangepast. Ook de zwanen rond de ophaalbrug van de kerk moesten op zoek naar een ander stekkie.

Op de onderste foto zien we ook dat er een zebrapad is aangelegd. Een veilige oversteek waar dorpsbewoners en bewoners van het zorgcentrum veilig kunnen oversteken. Alle respect overigens voor de haastige automobilisten die door het dorp sluipen om zo snel mogelijk bij hun geliefde arbeidsplaats te zijn. (On)geduldig laten ze toch altijd nog wel de overstekers, al dan niet met rollator of steunstok, naar de andere kant bewegen. Als dan de oversteekplaats weer vrij is, wordt het gaspedaal weer stevig naar de bodem ingedrukt. Onbezorgd kunnen de passanten deze oversteekplaats gebruiken, want diep hieronder liggen nog een paar tranende mariabeelden van de kruidenierswinkel. Voor de ingrijpende verbouwing van 1967 tot Superette Louter moest ook de zolder worden ontruimd. Hun dienstmeisjes wisten eigenlijk niet wat ze met deze overgebleven katholieke relikwieën moesten doen. Gewilde huiskamerbeelden die ooit gretig bij Jan en Trijn over de toonbank gingen. In de egalement dan maar, dachten ze, en dumpten de vrome beelden onder het kroos voor hun laatste rustplaats. Door hun toewijding en de patronesses daaronder is hier nu een v(h)eilige oversteek waar je nooit omver of uit je sokken kan worden gereden.

Sma

Vastgeklemd als in een guillotine!In Uitgeest stond een HMS (Hollandsche Melk Suiker) fabriek die zich bezighield met he...
12/04/2026

Vastgeklemd als in een guillotine!

In Uitgeest stond een HMS (Hollandsche Melk Suiker) fabriek die zich bezighield met het winnen van melksuiker (lactose) uit wei. Een vloeistof die overblijft na het stremmen van melk bij de kaasbereiding. Bij vele kaasfabrieken in Noord-Holland werd dit product met tankwagen en met een weiboot opgehaald, ook bij Nieuw Leven aan de Groteweg in ‘t Zand.

Als dan deze geladen weiboot vanaf de kaas- en boterfabriek door de egalement voerde en onder de Rijkswegbrug het Noordhollandsch Kanaal opdraaide, toeterde schipper Bakker altijd even naar brugwachter van Dok om de vlotbrug voor hem te openen. De aanwonende kinderen Apeldoorn, Koks, Beeldman, Konijn en ik hingen veelal aan de brugleuning als de schuit onder hen doorging. Sommigen hingen over de leuning en anderen staken hun hoofd door de daaronder liggende verticale gietijzeren spijlen. Als dan de schuit onder hen verdween, renden ze snel over de Rijksweg om aan de andere kant van de brug de schuit over het Noordhollandsch Kanaal en door de vlotbrug verder te vervolgen totdat deze uit het zicht was verdwenen. Tijdens het rennen naar de andere kant van de brug bleef Jan-Piet Beeldman eens achter. Hij kon zijn hoofd niet meer tussen de spijlen terugnemen en zat onbeweeglijk als in een guillotine vastgeklemd. We probeerden hem uit zijn benarde positie vandaan te trekken, maar toen dat niet lukte, renden we razendsnel naar vader Jaap van het Noordhollands Koffiehuis om hem te waarschuwen. Ook de kastelein kreeg zijn zoon niet los en ging wanhopig voor hulp naar het personeel van de naastgelegen Hollandia-melkfabriek. Na enkele mislukte bevrijdingspogingen besloot personeelslid Jan Wit een ijzerzaag te halen om een spijl boven zijn hoofd door te zagen en deze daarna wat om te trekken. Wat een opluchting toen de kleine kasteleinszoon was bevrijd. Een opgetogen vader Jaap haalde meteen een dienblad met versnaperingen voor het personeel als duizendmaal dank. Jarenlang was deze spijl nog kromgebogen en telkens als ik daarlangs kwam, dacht ik weer aan dit voorval met mijn voormalige buurjongen. Nadat vele jaren later de brug van moderne gegalvaniseerde brugleuningen werd voorzien, verdween ook de herinnering aan dit toch wel merkwaardige voorval uit mijn jeugd.

Eigenlijk is er niet eens zoveel vermeld over de familie Beeldman als uitbater van het Zandtemer Noordhollands Koffiehuis. Ze waren de voorgangers van de laatste kasteleins Jurriën Stammes en Theo Strooper. Jaap Beeldman uit Schoorl trouwde met Annie Kreyger. Haar ouders waren afkomstig uit Oudesluis, waar Annie ook is geboren. Van 1937 tot 1949 waren zij de uitbaters van het Noordhollands Koffiehuis. Jaap en Annie Beeldman namen het bedrijf van hen over en runden dit tien jaar. Het gezin Beeldman vertrok daarna naar Schoorl, waar het Hotel, Café, Restaurant De Viersprong overnam. Met mijn ouders hebben wij op zondagmiddag in de VW Kever onze voormalige buren nog wel bezocht, alhoewel ik toen meer aandacht had voor het tegenoverliggende Klimduin. Jaap (1915-1981) en Annie (1918-2004) kregen twee kinderen: Jan-Piet en Nelly. Zij hebben De Viersprong van hun ouders voortgezet. Helaas kwam Jan-Piet in 2000 te overlijden en Nelly al in 1986. Haar man Peter van Eekeren heeft met hun beide dochters Annemarie en Marlies het bedrijf overgenomen en nog enige jaren voortgezet. Inmiddels is hierin een Grieks restaurant gevestigd en herinnert ons niets meer aan de Zandtemer Beeldmannen van weleer.

Sma

Mijn opa Dekker!Wat een buitengewone medewerker was Jacob Dekker op de Hollandia-melkfabriek aan de Rijksweg K 66 in 't ...
03/04/2026

Mijn opa Dekker!

Wat een buitengewone medewerker was Jacob Dekker op de Hollandia-melkfabriek aan de Rijksweg K 66 in 't Zand. Hij pakte werkelijk alles aan en stond voor iedereen klaar, ook voor mijn moeder als ze wat groente uit de tuin nodig had. Omdat hij wat ouder was dan zijn collega's, noemden ze hem dan ook opa Dekker. Hij woonde in het laatste huis met grote garage aan de Keinsmerweg 93 (toen 84), waar nu de familie Veul woont. Dagelijks tufte hij op z’n Berini M21 over de vlotbrug naar de fabriek en stalde deze uit het zicht achter de schoorsteen van het ketelhuis. Wat had hij een lol als ik dan met Wimpie Apeldoorn of Fransje Pa (Pasveer) op zijn tuffie een ritje maakte over de Groteweg naar de Dijk van Burger. ‘Als je zestien bent, is ie voor jou hoor', zei hij mij altijd lachend na. Het kwam er niet van, want op 3 januari 1961, zes maanden voordat de fabriek door concentratie definitief dichtging, bleef hij tijdens het verwijderen van een oude deur van de fabriekszolder met zijn overal aan een scharnier hangen. Hij viel met de deur acht meter omlaag en bleef op de deur op de bestrating naast de fabriek liggen. Zijn val werd nog enigszins onderbroken door een vulleiding voor de tankwagens aan de muur. Zwaar gewond brachten zijn geschrokken collega’s hem op de deur in de fabriek, waar dr. Verheul hem na onderzoek onmiddellijk per ambulance doorverwees naar het ziekenhuis in Den Helder. In de nacht daarop is hij aan zijn verwondingen overleden. Wat een verlies voor de fabriek, het personeel en het dorp. Dikke tranen had ik toen mijn opa Dekker er niet meer was. Voordat de begrafenisstoet uit 't Zand naar de begraafplaats in Sint Maartensbrug vertrok, werd er vijf minuten voor de fabriek stilgestaan. Het was zijn laatste moment voor zijn fabriek waarvoor hij vele jaren als melkrijder en daarna als personeelslid werkzaam was geweest.

Wie was Jacob Dekker?

Jacob Dekker werd op 13 april 1900 als tweede zoon van Jacob Dekker (1874-1954) en Johanna Catharina Wilhelmina Duit (1875-1909) in Anna Paulowna geboren. Vijf maanden later, op 24 september 1900, overleed zijn oudere broertje Jan in de aanvallige leeftijd van het derde halfjaar door een noodlottig toeval. Zijn vader Jacob was timmerman/molenmaker. Het gezin Dekker verhuisde vervolgens naar De Stolpen, waar op 16 december 1904 zoon Jan werd geboren en dochter Maria Alfina Martha. Zij overleed op éénjarige leeftijd op 23 december 1907. Na het overlijden van zijn vrouw Johanna verhuisde vader Dekker in 1910 met zijn beide zonen Jacob en Jan naar De Kolksluis (Wijk C nr. 8 aan de Rijksstraatweg in de gemeente Callantsoog). Op 17 juli van dat jaar trouwde hij met Pietertje Kuit uit Wieringen en kregen ze drie dochters: Geertje (in het eerste jaar overleden), Geertje en Martje. Naast het timmervak en de molenmakerij bedreef hij ook een kruidenierswinkel met een kleinschalige veehouderij.

Zoon Jacob werkte thuis, maar ook wel bij anderen om wat te verdienen. Hij trouwde op 1 maart 1923 met Maria Francisca van Rooij, een dienstbode, geboren op 5 oktober 1904 in Steenwijkerwold. Ze woonden na hun huwelijk in De Kolksluis (Wijk C nr. 60 aan de Zwarteweg). Op 1 januari 1924 werd daar hun eerste kindje levensloos geboren en op 15 november 1924 zoon Jacob. Hij kreeg na zijn huwelijk vast werk bij graanmaalderij Nico Zeeman en bracht met paard en wagen de bestellingen naar de bakkers en veehouders. Naderhand werd hiervoor een Chevrolet-vrachtwagen bij garage Moor in Schagerbrug gekocht. Jacob kreeg in een klein ommetje wat instructies van de garagehouder over hoe hij de wagen moest bedienen. Nadat de fietsen op de laadbak waren geladen, vertrok hij met Zeeman weer naar ‘t Zand. Verbaasd was deze toen Jaap de volgende dag net zo lang nodig had om de bestellingen rond te brengen als met paard en wagen. Na wat gedachtenwisselingen bleek dat hij steeds in zijn eerste versnelling had gereden en dat hem door Moor niet was verteld dat de auto er nog een paar meer had.

Op 24 april 1931 kreeg Jacob Dekker van de Provincie Noord-Holland een persoonsgebonden provinciaal kenteken G79902, waarmee hij verder met zijn eigen verworven Ford V8 zelfstandig vee- en goederenvervoer ging uitvoeren. Hij kreeg een melkrit bij Hollandia – ‘t Zand en handelde daarnaast in voerbieten, hooi, stroo, sintels, mosselschelpen en koemest. Ook reed hij wekelijks naar de markten in Purmerend en Schagen voor de Zandtemer veehandelaar Jan Kooij en zijn voormalige buurman Gert Zwaan van De Kolksluis. Hij woonde met zijn gezin toen aan de Zijperdijk kort voor Oudesluis, waar dochter Maria op 2 januari 1931 werd geboren. Jacob was gelukkig met zijn gezin en kreeg het ook steeds drukker als transportondernemer. Naast het melkrijden en veevervoer kreeg hij ook andere opdrachten, zoals het lossen van een schip aan de Kolksluis met 200 m³ grind. In 1933 is hij met gezin en onderneming naar zijn nieuwgebouwde woning aan de Keinsmerweg verhuisd, waar hij ook een garage met brandstofpomp had voor zijn vrachtwagen. Op 10 februari 1936 is daar jongste dochter Lucia geboren.

De melkwagen van Jacob werd steeds voller en er moest dan ook twee hoog worden geladen. Hij deed dit veelal samen met zijn ongetrouwde broer Jan, die aan De Kolksluis in de kruidenierszaak van zijn ouders werkzaam was. Echter, de oorlog verbrak zijn transportambities en na de bezettingsperiode moest hij in 1948 door concurrentie stoppen met transporteren. Hij ging op de melkfabriek werken, waar zijn zoon Jacob later ook weer een melkrit kreeg.

Op de foto uit mijn zuivelarchief zien we rechts melkrijder Jacob Dekker met links zijn broer Jan, beiden trots op het spatbord voor de Hollandia-melkfabriek waar hij jaren later zo jammerlijk is verongelukt. We zien op de historische foto in een modern jasje dat de laadbak achter de cabine van zijn Ford tweehoog volgeladen is met melkbussen die ze samen van de veehouders naar de fabriek brachten. Geheel rechts zijn woning aan de Keinsmerweg met garage en brandstofpomp. Daaronder een tragische aankondiging van zijn overlijden in het personeelsblad Melkblikken van het Hollandia Voedingsmiddelenconcern met hoofdkantoor in Vlaardingen.

Sma (Frans Po)

Fijne paasdagen allemaal en laten we hopen op goed IJsie Prima weer!

Na een fikse strandwandeling vorige week zondagmiddag in Julianadorp aan Zee hadden we trek in een IJsie Prima en een ko...
28/03/2026

Na een fikse strandwandeling vorige week zondagmiddag in Julianadorp aan Zee hadden we trek in een IJsie Prima en een kop koffie van Iegewies. Het was door het lentezonnetje behoorlijk druk in Callantsoog en de terrassen van beide zaken waren goed bezet. Toch zag ik bij een wat ouder echtpaar twee onbezette stoeltjes bij hun tafeltje. Na netjes te hebben gevraagd of wij konden aanschuiven, ontstond er plotseling een bulderend gelach, waar de andere terrasbezoekers van opkeken. Ook de lange rij wachtenden bij de Europese ijskampioen draaide hun hoofden in de richting van het terras waar dit opvallende geluid vandaan kwam. Degenen die al aan een hoorntje op het plein stonden te likken, stopten daarbij en lieten hun tong achter hun kiezen verdwijnen voor een glimlach. Eigenlijk verschoot ik er toch ook wel van en daarom liet ik mij maar snel op het lege stoeltje neerzakken. Tijdens deze beweging kwam ik plotseling op ooghoogte met de persoon die deze hoeveelheid decibels veroorzaakte. Hij bewoog zich daarbij steeds heen en weer en naar voren en naar achteren op de twee poten van zijn schommelende terrasstoeltje. Ik ontdeed mij van mijn zonnebril en zag toen ineens mijn neef Frans Pasveer in mijn pupillen verschijnen. Het duurde dan ook geen twee tellen tot ook mijn lippen met het daarachter aangebrachte gebit zich openden om zo’n gelijksoortig geluid te produceren. Vanaf dat moment keken zelfs de terrasbezoekers van het iets verderop gelegen Fishy verschrikt naar het tafeltje van Frans Po en Frans Pa. Sommigen verslikten zich in hun kibbelingen en traanden daarbij. Anderen zag je gniffelend meegenieten, waarbij de wakende meeuwen snel hun kans grepen voor hun maaltijd. Wat een ontmoeting en wat een verrassing, we raakten maar niet uitgepraat, ook niet over vroeger. We stelden daarbij vast dat het al meer dan 70 jaar geleden is dat we in Callantsoog al aan het bulderen en donderen waren, toen onze gezinnen met elkaar naar het strand gingen. Eigenlijk was Pa toen liever bij Po in ‘t Zand, omdat er op de melkfabriek immers veel meer viel te beleven dan in het mulle zand bij de ruisende golven. Bovendien was er altijd wel een brommertje van een personeelslid of kerkganger achter de schoorsteen gestald waarmee we naar de Dijk van Burger konden jakkeren. Twee prachtige strandfoto’s uit die tijd, met op één foto ook Wim Apeldoorn, publiceer ik deze week bij dit lachverhaal.

Frans Po (Sma)

Na enige strandwandelingen is de 'denktank' weer gevuld met nieuwe muziek- en dorpsverhalen.
20/03/2026

Na enige strandwandelingen is de 'denktank' weer gevuld met nieuwe muziek- en dorpsverhalen.

Wat een mijlpaal, mijn 1.000ste bericht deze week!Biljartclub NHK.Inmiddels is het fameuze Noordhollands Koffiehuis voll...
13/03/2026

Wat een mijlpaal, mijn 1.000ste bericht deze week!

Biljartclub NHK.

Inmiddels is het fameuze Noordhollands Koffiehuis volledig van de aardbodem verdwenen. Slechts de herinneringen van deze Zandtemer uitgaansgelegenheid zullen blijven voortleven. Herinneringen die we nimmer meer vergeten, ook niet de gezellige kermissen die we daar mochten beleven. Vaak ging ik vrijdagsavonds na mijn werk nog wel eens voor een afzakkertje naar mijn buurtjes Strooper. Daar was dan ook veelal de biljartclub wel actief en werd er heerlijk angezeten. Hans Pater, Joop Molenaar, Gerrit Kapitein, Erwin Mosk, Willem Jeninga, Cees Vlaar, Niek Pater, Wammie de Wit, Erik Strooper, Peter Johannes en kastelein Theo Strooper, ze wisten de ballen mirakuleus over het groene laken te laten zwieren. Als men dan na afloop ook nog eens ging honderden en de eerste bal verkeerd werd geraakt, was de hilariteit ongekend. De ongelukkige stoter moest dan een rondje uitgeven. Heerlijk zulke avonden die net als het befaamde koffiehuis allang tot het verleden behoren, want met het eindigen van deze unieke dorpskroeg moest ook de biljartclub het loodje leggen. Deze prachtige herinneringsfoto van dit NHK-clubje kreeg ik van Trudy Jeninga-Koemeester, mijn voormalig (bijna) buurmeisje van de bloemenwinkel Jac.P., iets verderop gelegen aan de Rijksweg. In een bijlage van Trudy las ik dat de allerlaatste partij tussen Niek Pater en Gerrit Kaptein werd gespeeld. Niek bleek wat drempelvrees te hebben, want na twintig beurten was hij nog maar op de helft. Maar toen Gerrit er ineens aan begon te trekken, sloot hij de partij in een luttel aantal beurten winnend af. De biljarttafel werd overgedaan aan een liefhebber en het pand aan een Chinees die er een restaurant in begon. De biljarters zochten aansluiting bij andere clubs in het dorp en het eens zo gezellige vrijdagclubje was definitief verleden tijd.

Volgende week geen dorpsverhaaltje, want ga een weekje op voorjaarsvakantie. Daarna ben ik er weer met mijn 1.001ste!

Sma

Adres

't Zand

Website

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer The Blue Birds - 't Zand NH nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.

Snelkoppelingen

Delen

Type