05/05/2026
“රටක් ගොඩනැගෙන්නේ හැඟීම්වලින් නොව, නිවැරදි ආර්ථික න්යායයන් මතයි.
පෝලිම් ආර්ථිකයෙන් විවෘත ආර්ථිකයට පැමිණි ශ්රී ලංකාවේ ඉතිහාසය ඒ සත්යය නැවත නැවතත් ඔප්පු කරයි.”
1977 ට පෙර ශ්රී ලංකාව ගෙන ගිය වසාගත් සමාජවාදී ආර්ථික ක්රමය “සමානාත්මතාව” සහ “රාජ්ය පාලනය” යන අදහස් මත ගොඩනැගුණත්, ප්රායෝගිකව එය රටේ ජන ජීවිතයට දැඩි ආර්ථික පීඩනයක් ඇති කළ යුගයක් බව ඉතිහාසය පෙන්වා දෙනවා.
භාණ්ඩ හිඟය, රේෂන් පෝලිම්, ආනයන සීමා, කළු වෙළඳපොළ සහ රැකියා හිඟය නිසා ජනතාවට සාමාන්ය ජීවිතයක් ගත කිරීමත් අභියෝගයක් වුණා.
අද සමහරු උත්සාහ කරන ආකාරයට “නොමිලේ අධ්යාපනය” සහ “නොමිලේ සෞඛ්ය සේවය” සමාජවාදී ආර්ථිකයකට පමණක් හිමි ජයග්රහණ ලෙස පෙන්වීමත් සම්පූර්ණ සත්යයක් නොවේ.
නිදහසින් පසු ශ්රී ලංකාවේ බොහෝ ආණ්ඩු — වම, දකුණ, මධ්යස්ථ — මේ සේවාවන් පවත්වාගෙන ගියා. ඒවා ජාතික ප්රතිපත්තියක් බවට පත්වුණා. එබැවින් ඒවා එක් දේශපාලන ආර්ථික මතවාදයකට පමණක් අයිති කර ගැනීම සාධාරණ නැහැ.
ඇත්තටම ශ්රී ලංකාවේ ආර්ථිකය ඉදිරියට ගියේ 1977 දී J. R. Jayewardene මහතා විවෘත ආර්ථිකය හඳුන්වා දීමෙන් පසුවයි.
ඔහු කළ ප්රධාන වෙනස වුණේ:
වෙළඳපොළ නිදහස් කිරීම,
විදේශ ආයෝජන ගෙන ඒම,
පුද්ගලික අංශයට අවස්ථා ලබාදීම,
අපනයන කර්මාන්ත දියුණු කිරීම,
Free Trade Zones ආරම්භ කිරීම,
රට ලෝක ආර්ථිකයට සම්බන්ධ කිරීමයි.
එම වෙනසෙන් පසුව:
වෙළඳපොළේ භාණ්ඩ හිඟය අවසන් වුණා,
පෝලිම් සංස්කෘතිය නැතිවුණා,
ඇඟලුම් කර්මාන්තය වගේ නව කර්මාන්ත බිහිවුණා,
රැකියා අවස්ථා වැඩිවුණා,
විදේශ මුදල් ආදායම ඉහළ ගියා,
මධ්යම පන්තිය ශක්තිමත් වුණා.
ඇත්තටම “පෝලිම් ආර්ථිකය” අවසන් කළේ විවෘත වෙළඳපොළ ක්රමයයි.
නමුත් මෙයින් අදහස් වෙන්නේ “සමාජ සංවේදීත්වය නැති ධනවාදයක්” අවශ්යයි කියන එක නොවේ.
ලංකාව වැනි රටකට අවශ්ය වන්නේ:
නිදහස් ආර්ථිකය,
ව්යාපාර සහ ආයෝජන දිරිගැන්වීම,
තරඟකාරී වෙළඳපොළ,
නවෝත්පාදනය,
පුද්ගලික අංශ ශක්තිමත් කිරීම සමඟම,
සමාජ ආරක්ෂාව,
දුප්පත් ජනතාවට සහාය,
නොමිලේ අධ්යාපනය හා සෞඛ්ය සේවය ආරක්ෂා කරන “මානුෂීය දක්ෂිණාංශික” ආර්ථික මොඩලයක්.
අද ලෝකයේ දියුණු රටවල් බොහෝමයක් ගමන් කරන්නේත් මේ මාර්ගයේ.
එනම්:
“වෙළඳපොළෙන් ධනය උපදවලා, සුබසාධනයෙන් සමාජය ආරක්ෂා කිරීම.”
2022 දී ශ්රී ලංකාව මුහුණ දුන් ආර්ථික බංකොලොත්භාවයත් විශාල පාඩමක්.
ඒ අවස්ථාවේ රටට අවශ්ය වුණේ ජනප්රිය කතා නොව, කටුක වුවත් නිවැරදි ආර්ථික තීරණ.
එම තත්ත්වයේදී Ranil Wickremesinghe මහතා රට භාරගෙන:
IMF වැඩසටහන,
රාජ්ය මූල්ය පාලනය,
බදු ප්රතිසංස්කරණ,
ණය ප්රතිව්යුහගත කිරීම,
විදේශ විශ්වාසය නැවත ගොඩනැගීම වැනි තීරණ ගත්තා.
ඒ තීරණ ජනප්රිය නොවුණත්, ආර්ථික විද්යාත්මකව අවශ්ය තීරණ වුණා.
ඒ නිසාම රට සම්පූර්ණ කඩා වැටීමෙන් ගලවා ගැනීමට හැකි වුණා කියලා බොහෝ ආර්ථික විශ්ලේෂකයන් අද පිළිගන්නවා.
වැදගත්ම කාරණය වන්නේ අද සමාජවාදය ගැන කතා කරමින් බලයට පැමිණි පාර්ශ්වවලට පවා අවසානයේ තේරෙමින් තිබෙන්නේ:
“වැටුණු රටක් ගොඩගන්න නම් නිෂ්පාදනය, ආයෝජනය, වෙළඳපොළ, අපනයන සහ ආර්ථික විනය අවශ්යයි” කියන සත්යයයි.
දේශපාලනය හැඟීම්වලින් කළ හැකියි.
නමුත් ආර්ථිකයක් පාලනය කළ යුත්තේ න්යාය, දත්ත සහ යථාර්ථය මතයි.
ලංකාවට අද අවශ්ය වන්නේ:
සමාජ සංවේදීත්වය ඇති,
නමුත් වෙළඳපොළට විරුද්ධ නොවන,
නිෂ්පාදනය හා ආයෝජන දිරිගන්වන,
තරුණයන්ට අවස්ථා ලබාදෙන,
ලෝකය සමඟ තරඟ කළ හැකි නව ආර්ථික දැක්මක්.
රටක් දියුණු වන්නේ පෝලිම් හදලා නොව, නිෂ්පාදනය, නවෝත්පාදනය, ආයෝජනය සහ කාර්යක්ෂමතාව මතයි.
Unp Greenpower
