05/10/2026
🦇 കറുത്ത വവ്വാൽ
വയനാടൻ ചുരത്തിലെ ഒൻപതാം വളവ് തിരിഞ്ഞ് താഴേക്ക് ഇറങ്ങുമ്പോൾ, ബാണാസുര മലനിരകളുടെ താഴ്വരയിൽ മഞ്ഞുപുതച്ച് കിടക്കുന്ന ചെറിയൊരു ഗ്രാമമുണ്ട്—നടുവറ്റം. തോട്ടം തൊഴിലാളികളും കാണിക്കാരുമല്ലാതെ അപരിചിതരായ ആരും അങ്ങോട്ട് ചെല്ലാറില്ല.
പകൽ സമയം പോലും സൂര്യവെളിച്ചം ശരിക്ക് വീഴാത്ത, പൈൻ മരങ്ങളും യൂക്കാലിപ്റ്റസുകളും ഇടതൂർന്നു നിൽക്കുന്ന ആ ഗ്രാമത്തിന്റെ അറ്റത്ത്, ചേകാടി പുഴയോരത്ത് ഒറ്റപ്പെട്ടു കിടന്നിരുന്നു ‘ഇടശ്ശേരി താഴെ’ എന്ന പഴയ എട്ടുക്കെട്ട്. വയനാടിനെ നടുക്കിയ 1924-ലെ വലിയ വെള്ളപ്പൊക്കത്തിൽ മരവിച്ചുപോയ ആ തറവാട്ടിലെ അവസാനത്തെ കണ്ണി—എഴുപത്തിയെട്ടുകാരനായ ദേവസ്യ മാത്രമായിരുന്നു അവിടെ താമസം.
ആ തുലാമഴക്കാലത്ത്, ചേകാടി പുഴയിൽ വരാൽ മീനുകൾ വയറുപൊട്ടി ചത്തുപൊന്തുമ്പോൾ ഗ്രാമത്തിൽ വീണ്ടും ആ കാറ്റ് വീശാൻ തുടങ്ങി. ഈയാംപാറ്റകളുടെയും ചീവീടുകളുടെയും അലർച്ചയെയും ഭേദിച്ച് ഉയരുന്ന, ഇരുണ്ട ചിറകടികളുടെ ശബ്ദം.
അന്ന് രാത്രി തോരാതെ പെയ്യുന്ന മഴയായിരുന്നു. ജനൽച്ചില്ലകളിൽ വലിയ മഴത്തുള്ളികൾ വന്ന് പതിക്കുന്ന ശബ്ദം.
ടക്… ടക്… ടക്…
വീട്ടിൽ വൈദ്യുതി ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും ദേവസ്യ വിളക്ക് കത്തിച്ചില്ല. തറവാടിന്റെ നടുമുറ്റത്തുനിന്നും വടക്കിനിയിലെ പൂട്ടിയ അറയിൽ നിന്നും ഉയരുന്ന ആ പഴകിയ മണം അയാൾക്ക് പരിചിതമായിരുന്നു.
പെട്ടെന്ന്, ആ ടാപ്പിംഗ് ശബ്ദം മാറി. ജനൽച്ചില്ലിൽ എന്തോ കാറ്റിൽ പറന്നുവന്ന് അമരുന്നതുപോലെ വല്ലാത്തൊരു ഭാരം.
അയാൾ കണ്ണുകളടച്ച്, വടിയിൽ പിടിമുറുക്കി പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
"ഇനി വരരുത്… തലമുറകൾ ഒടുങ്ങി. ഇനി ഇവിടെ ആരുമില്ല."
മറുപടിയായി ജനലിൽ വീണ്ടും മൂന്ന് തവണ അമർത്തിയ മുട്ട് കേട്ടു.
ടക്… ടക്… ടക്…
ഇടശ്ശേരി തറവാടിന്റെ ചരിത്രം വയനാട്ടിലെ പഴയ കാണിക്കാർ പോലും പരസ്യമായി പറയാൻ ഭയന്നിരുന്ന ഒന്നാണ്. നൂറു വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ്, ബ്രിട്ടീഷുകാർ തേയിലത്തോട്ടങ്ങൾ പണിയാൻ കാടുവെട്ടിത്തെളിച്ച കാലത്ത്, മലബാറിലെ ഏതോ പ്രഭുകുടുംബത്തിൽ നിന്ന് നാടുകടത്തപ്പെട്ട് ഇവിടെയെത്തിയതാണ് ഇടശ്ശേരിയിലെ മൂപ്പൻമാർ.
അവരുടെ കാലത്ത്, കാടുകളിലെ അപൂർവ്വ ജീവികളെയും മാന്ത്രിക വസ്തുക്കളെയും ശേഖരിച്ചിരുന്ന ഒരു 'പഴയ അറ' തറവാട്ടിലുണ്ടായിരുന്നു. അതിൽ ഒന്നിൽ, വയനാടൻ ചുരത്തിലെ ഇരുണ്ട ഗുഹകളിൽ മാത്രം കണ്ടിരുന്ന, ആൾരൂപമുള്ള കറുത്ത വവ്വാലുകളുടെ കപാലവും യന്ത്രങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് പുഴയോരത്തുള്ളവർ വിശ്വസിച്ചു.
ആ തറവാട്ടിൽ അവസാനമായി ഒരു കുഞ്ഞ് കരഞ്ഞത് അൻപത് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപാണ്. അന്ന്, പെറ്റുകിടന്ന പെണ്ണിന്റെ നിലവിളിയും, തുടർച്ചയായി ചിറകടിക്കുന്ന അനേകം വവ്വാലുകളുടെ ശബ്ദവും ചേകാടി പുഴക്കരയിൽ കേട്ടിരുന്നു. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ, കുഞ്ഞിനെ തൊട്ടിലിൽ മരിച്ച നിലയിൽ കണ്ടു. അതിന്റെ കഴുത്തിൽ ചെറിയ രണ്ട് പാടുകളുണ്ടായിരുന്നു.
അതിനുശേഷം, ഇടശ്ശേരി തറവാട്ടിലെ ഓരോ ആൺതരിയും കണ്ടിരുന്നത് ഒരേ സ്വപ്നമായിരുന്നു:
ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് രണ്ടു കറുത്ത തോൽച്ചിറകുകൾ പതുക്കെ വിടരുന്നു.
അത് ആദ്യം തറവാടിന്റെ ഉമ്മറത്തെ ഉത്തരത്തിൽ തൂങ്ങിക്കിടക്കും.
പിന്നെ കിടപ്പുമുറിയുടെ കഴുക്കോലുകളിൽ.
പിന്നെ കട്ടിലിന്റെ കാൽക്കൽ.
ഒടുവിൽ… ഉറക്കത്തിൽ ശ്വാസം മുട്ടിച്ചുകൊണ്ട് മുഖത്തിന് തൊട്ടുമുകളിൽ!
ദേവസ്യയ്ക്ക് ആ സ്വപ്നം ആദ്യമായി വരുമ്പോൾ വയസ്സ് ഏഴാണ്. അന്ന് അമ്മ അയാളെ തറവാട്ടിന്റെ വടക്കിനിയിലേക്ക് വിളിച്ചുകൊണ്ടുപോയി, തടികൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച് ഇരുമ്പ് പൂട്ടിട്ട ആ പൂട്ടിയ മുറി കാണിച്ചുകൊടുത്തു.
"ദേവസ്യാ, ജീവനോടെയിരിക്കണമെങ്കിൽ ആ വാതിലിലേക്ക് നീ കൈ നീട്ടരുത്."
"അവിടെന്താ അമ്മേ?"
"നമ്മുടെ കാരണവന്മാർ കാടിനോടും ഇരുട്ടിനോടും ചെയ്ത പാപം."
അറുപത് വർഷം ദേവസ്യ ആ വാതിൽ തുറന്നില്ല. പക്ഷേ, ഈ തുലാമഴ രാത്രിയിൽ, വെളിച്ചമില്ലാത്ത ആ എട്ടുക്കെട്ടിൽ, അങ്ങേയറ്റത്തെ പൂട്ടിയ അറയ്ക്കുള്ളിൽ നിന്ന് ഒരു ശബ്ദം ഉയർന്നു.
"ദേവസ്യാ…"
അയാളുടെ ചോര മരവിച്ചു. നാല്പത് വർഷം മുൻപ് വിഷപ്പനി വന്ന് മരിച്ചുപോയ സ്വന്തം അമ്മയുടെ ശബ്ദം!
"ദേവസ്യാ… വാതിൽ തുറക്ക്… തണുക്കുന്നു…"
അയാൾ ഇരുട്ടിൽ തൊഴുതുപിടിച്ചു. "അമ്മ മരിച്ചുപോയതാ… ഇത് അമ്മയല്ല…"
അകത്തുനിന്ന് വരണ്ട, ചിറകനക്കം പോലെയുള്ള ഒരു ചിരി കേട്ടു.
"അതുകൊണ്ടല്ലേടാ ഞാൻ ഇവിടെയുള്ളത്? വാതിൽ തുറക്ക്…"
ഒരു അജ്ഞാത ശക്തിയാൽ വലിക്കപ്പെടുന്നത് പോലെ ദേവസ്യ തടിമേൽക്കൂടുള്ള ആ പഴയ മുറിക്ക് മുന്നിലെത്തി. വാതിലിന് മുകളിൽ, വർഷങ്ങളായി അടിഞ്ഞുകൂടിയ പൊടിപടലങ്ങൾക്കിടയിൽ, കറുത്ത വവ്വാലുകളുടെ ചിറകുകളുടെ ആകൃതിയിൽ ചെളി പറ്റിപ്പിടിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.
അയാൾ കൈ വിറച്ചുകൊണ്ട് താക്കോൽ തിരിച്ചു. തടിവാതിൽ വല്ലാത്തൊരു ഉരസലോടെ തുറന്നു.
അകത്ത് വെറുമൊരു മരപ്പെട്ടി മാത്രം. പെട്ടിയുടെ മുകളിൽ ഒരു കടലാസ് കഷണം.
“ഇത് തുറക്കുന്നവൻ അവസാനത്തെ ആളായിരിക്കും.”
ദേവസ്യ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ പെട്ടി തുറന്നു. അതിനുള്ളിൽ മങ്ങിപ്പഴകിയ ഒരു ചെമ്പ് കണ്ണാടി മാത്രം.
അയാൾ അതിലേക്ക് നോക്കി. ചിമ്മിണി വെളിച്ചമില്ലാത്ത ഇരുട്ടിലും സ്വന്തം മുഖം അതിൽ വ്യക്തമായിരുന്നു.
പക്ഷേ…
കണ്ണാടിയിലെ ദേവസ്യ ചലിച്ചില്ല.
അയാൾ കൈ ഉയർത്തി. പ്രതിബിംബം കണ്ണനക്കാതെ നോക്കിനിന്നു.
പിന്നെ, ആ പ്രതിബിംബത്തിന്റെ ചുണ്ടുകൾ പതുക്കെ വക്രമായി ഒരു ചിരിയായി മാറി.
"നീ വൈകിപ്പോയി, ദേവസ്യാ."
അടുത്ത നിമിഷം, കണ്ണാടിയുടെ ഉള്ളിൽ നിന്ന്, ചില്ല് തകരാതെ തന്നെ, വലിയൊരു കറുത്ത വവ്വാൽ പുറത്തേക്ക് പറന്നുയർന്നു!
അത് മുറിക്കുള്ളിൽ വട്ടമിട്ടില്ല. നേരെ വന്ന് അമർന്നത് ദേവസ്യയുടെ നെഞ്ചിലാണ്.
അയാളുടെ വല്ലാത്തൊരു നിലവിളി മഴയുടെ ശബ്ദത്തിൽ മുങ്ങിപ്പോയി. വവ്വാലിന്റെ തോൽച്ചിറകുകൾ അയാളുടെ കഴുത്തിൽ വരിഞ്ഞുമുറുകി. വവ്വാലിന്റെ മൂർച്ചയുള്ള പല്ലുകൾ ചർമ്മത്തിൽ തുളച്ചുകയറിയപ്പോൾ, അതിന്റെ ശരീരത്തിലെ കറുത്ത രോമങ്ങളും ചിറകുകളും അയാളുടെ തൊലിക്കടിയിലേക്ക് വലിച്ചെടുക്കപ്പെടുന്നത് പോലെ ദേവസ്യയ്ക്ക് തോന്നി.
അയാളുടെ മുഖത്തെ ഞരമ്പുകൾ കറുത്തു തടുത്തു. ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് അയാൾ തറയിലേക്ക് കുഴഞ്ഞു വീണു.
ക്ലൈമാക്സ് (Climax)
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ മഴ തോർന്നപ്പോൾ, മണ്ണെണ്ണ വാങ്ങി വരാൻ വൈകിയ അയൽവാസി കണ്ടത് തുറന്നുകിടക്കുന്ന ഇടശ്ശേരി തറവാടാണ്. അകത്ത് ദേവസ്യ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. വടക്കിനിയിലെ പഴയ അറയിൽ ആ പഴയ ചെമ്പ് കണ്ണാടി മാത്രം ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അതിന് മുന്നിൽ, പുതിയതായി എഴുതിയതുപോലെയുള്ള ഒരു വരിയുണ്ടായിരുന്നു:
“ഞങ്ങൾ വവ്വാലിനെ പൂട്ടിയതല്ല, ഞങ്ങളെയാണ് അത് പൂട്ടിയത്.”
അന്നു മുതൽ ദേവസ്യയെ ആരും വയനാട്ടിൽ കണ്ടിട്ടില്ല.
പക്ഷേ, അടുത്ത ആഴ്ച, ചേകാടി പുഴയുടെ അക്കരെയുള്ള ഒരു തോട്ടം തൊഴിലാളിയുടെ വീട്ടിൽ ഒരു പെൺകുഞ്ഞ് ജനിച്ചു. കുഞ്ഞിനെ ആദ്യമായി കുളിപ്പിക്കാൻ എടുത്തപ്പോൾ, അതിന്റെ ഇടത് കവിളിൽ വവ്വാലിന്റെ വിടർത്തിയ ചിറക് പോലെയുള്ള ഒരു കറുത്ത മറുകുണ്ടായിരുന്നു.
അമ്മ പേടിയോടെ കുഞ്ഞിനെ നെഞ്ചോടു അടക്കിപ്പിടിച്ചു.
അപ്പോഴാണ് ആ നവജാതശിശു ആദ്യമായി കണ്ണുതുറന്നത്. കുഞ്ഞിന്റെ കണ്ണുകൾക്ക് കടും ചോരച്ചുവപ്പായിരുന്നു!
അതുവരെ കരഞ്ഞിട്ടില്ലാത്ത ആ കുഞ്ഞുപൈതൽ, വയോധികനായ ദേവസ്യയുടെ ശബ്ദത്തിൽ പതുക്കെ ചിരിച്ചു.
പിന്നെ, ജനലിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി വളരെ വ്യക്തമായി പറഞ്ഞു:
"അമ്മേ… ജനൽ അടയ്ക്കൂ. കാറ്റടിക്കുന്നുണ്ട്."
അമ്മ ഞെട്ടി തിരിഞ്ഞുനോക്കി. ജനൽ അടഞ്ഞുതന്നെ കിടക്കുകയായിരുന്നു.
പക്ഷേ, അതിന്റെ മരച്ചട്ടയിൽ, പുറത്തുനിന്ന് എന്തോ തൂങ്ങിക്കിടന്നു.
ഒരു വലിയ കറുത്ത വവ്വാൽ.
അത് പതുക്കെ ജനൽച്ചില്ലിൽ മൂന്ന് തവണ മുട്ടി.
ടക്… ടക്… ടക്…
കുഞ്ഞ് വീണ്ടും ഉച്ചത്തിൽ ചിരിച്ചു. പുറത്ത്, ബാണാസുര മലനിരകളിൽ വീണ്ടും ഇരുണ്ട തുലാമഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു.
നാട്ടുകാർ ഇന്നും വിശ്വസിക്കുന്നു—ഇടശ്ശേരിയിലെ ആ കറുത്ത വവ്വാൽ ഒരു മൃഗമല്ല. അത് തലമുറകളായി പടരുന്ന ഒരു ശാപമാണ്. അത് ഒരിക്കലും മരിക്കില്ല, ഒരു മനുഷ്യനിൽ നിന്ന് അടുത്തയാളിലേക്ക് കുടിയേറിക്കൊണ്ടേയിരിക്കും.
(തുടരും)
ശശി പുത്തൻചിറ
