Hellenic Air Force F-16 Viper & more

11/09/2026

Σαφώς και θα πρέπει να υπάρχουν αεροπορικές επιδείξεις, είτε με μεμονωμένα αεροσκάφη είτε με σχηματισμούς. Άλλωστε, αυτό συμβαίνει σε ολόκληρο τον κόσμο εδώ και πολλά χρόνια.

Ο λόγος είναι απλός: ο κόσμος έχει την ευκαιρία να δει από κοντά το υψηλό επίπεδο εκπαίδευσης και τις δυνατότητες των χειριστών μας, τις καταπονήσεις που υφίστανται, καθώς και τους απαιτητικούς ελιγμούς που καλούνται να εκτελέσουν και σε πραγματικές συνθήκες μάχης.

Βεβαίως, τέτοιου είδους επιδείξεις θα πρέπει να πραγματοποιούνται αποκλειστικά από ειδικά επιλεγμένους και εκπαιδευμένους για αυτόν τον σκοπό χειριστές, οι οποίοι ακολουθούν συγκεκριμένο και αυστηρό πρόγραμμα εκπαίδευσης. Αντίστοιχα, θα πρέπει να χρησιμοποιούνται συγκεκριμένοι τύποι αεροσκαφών που είναι κατάλληλοι και μπορούν να ανταποκριθούν με ασφάλεια στις ιδιαίτερες απαιτήσεις μιας αεροπορικής επίδειξης. Η εντυπωσιακή παρουσίαση δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να προηγείται της ασφάλειας και της σωστής επιχειρησιακής προετοιμασίας.

Παράλληλα, τέτοιες επιδείξεις ενισχύουν το ηθικό τόσο των πολιτών που τις παρακολουθούν όσο και των ίδιων των στελεχών και χειριστών της Πολεμικής Αεροπορίας. Επιπλέον, φέρνουν τη νέα γενιά πιο κοντά στην αεροπορική ιδέα και μπορούν να αποτελέσουν κίνητρο για νέα παιδιά να ενδιαφερθούν και να ακολουθήσουν την Πολεμική Αεροπορία.

Το κατά πόσο, όμως, τέτοιες διοργανώσεις θα πρέπει να πραγματοποιούνται υπό την αιγίδα ή με την εμπλοκή ιδιωτών, είναι ένα διαφορετικό ζήτημα και αποτελεί αντικείμενο ξεχωριστής συζήτησης.

06/09/2026

ΑΘΑΝΑΤΟΙ..

28/08/2026

Το αεροπορικό δυστύχημα του Επισμηναγού Νίκου Βασιλείου

Στις 28 Αυγούστου 2018, η Πολεμική Αεροπορία βυθίστηκε στη θλίψη, όταν εκπαιδευτικό αεροσκάφος τύπου T-2 Buckeye κατέπεσε κατά τη διάρκεια προγραμματισμένης άσκησης στη Λακωνία.

Το αεροσκάφος εκτελούσε άσκηση περιδίνησης (free-fall) σε περιοχή περίπου 7 ναυτικά μίλια βόρεια της Σπάρτης. Σε αυτό επέβαιναν ο κυβερνήτης – εκπαιδευτής, Επισμηναγός Νικόλαος Βασιλείου, και ο συγκυβερνήτης του. Όταν παρουσιάστηκε πρόβλημα, οι δύο χειριστές ενεργοποίησαν τα συστήματα εκτίναξης. Ο συγκυβερνήτης κατάφερε να σωθεί με το αλεξίπτωτο, όμως ο κυβερνήτης Νίκος Βασιλείου βρέθηκε νεκρός σε δύσβατη δασική περιοχή κοντά στο σημείο της πτώσης.

Ο Νίκος Βασιλείου ήταν μόλις 39 ετών και πατέρας δύο παιδιών. Μετρούσε περισσότερες από 2.500 ώρες πτήσης, όντας ένας από τους έμπειρους αξιωματικούς της Πολεμικής Αεροπορίας. Η απώλειά του συγκλόνισε την τοπική κοινωνία, τους συναδέλφους του και το πανελλήνιο.

Μετά το δυστύχημα, η Πολεμική Αεροπορία κήρυξε τριήμερο πένθος, ενώ συγκροτήθηκε επιτροπή εμπειρογνωμόνων για να διερευνήσει τα ακριβή αίτια της τραγωδίας.

Η θυσία του Επισμηναγού Νίκου Βασιλείου υπενθυμίζει σε όλους την επικινδυνότητα του επαγγέλματος του πιλότου και το μεγάλο τίμημα που συχνά καταβάλλουν οι άνθρωποι που υπηρετούν με αφοσίωση την πατρίδα στους αιθέρες.

25/08/2026

Vipers 🐍🐍🐍

16/08/2026

They’re struggling to keep the aircraft airborne, and they’ll come at night.

14/08/2026

Αυτοί θα έρθουν νύχτα!

13/08/2026

Σαν σήμερα 13/8/98

Υποσμηναγός (Ι) Μιχαήλ Ζώντος – Μια θυσία στον βωμό της εκπαίδευσης

Η Πολεμική Αεροπορία έχει θρηνήσει πολλούς νέους αξιωματικούς που χάθηκαν κατά την εκτέλεση του καθήκοντος. Ανάμεσά τους ξεχωρίζει η περίπτωση του Υποσμηναγού (Ι) Μιχαήλ Ζώντου, ο οποίος άφησε την τελευταία του πνοή στις 13 Αυγούστου 1998, σε ηλικία μόλις 28 ετών.

Ο Ζώντος γεννήθηκε το 1970 στο Αλιβέρι Ευβοίας.
Το 1988 εισήχθη στη Σχολή Ικάρων, από όπου αποφοίτησε το 1992 ως ανθυποσμηναγός. Η υπηρεσιακή του πορεία τον οδήγησε στην 115 Πτέρυγα Μάχης στη Σούδα και συγκεκριμένα στην 345 Μοίρα, όπου χειριζόταν το επιβλητικό και απαιτητικό αεροσκάφος A-7H Corsair.

Το μοιραίο πρωινό της 13ης Αυγούστου 1998, εκτελούσε αποστολή προσβολής στόχου στο πλαίσιο έντονης εκπαιδευτικής δραστηριότητας.

Κατά τη φάση της απαγκίστρωσης, το αεροσκάφος έχασε τον έλεγχο και κατέπεσε στη θαλάσσια περιοχή της Σχίζας, νότια της Μεσσηνίας.
Ο νεαρός ιπτάμενος ενεργοποίησε το σύστημα εκτίναξης, όμως το χαμηλό ύψος δεν του έδωσε καμία πιθανότητα διάσωσης.

Η απώλεια του Μιχαήλ Ζώντου συγκλόνισε τόσο την οικογένειά του όσο και την αεροπορική κοινότητα. Συνάδελφοί του τον θυμούνται ως έναν άνθρωπο με ήθος, ψυχραιμία και αφοσίωση, που υπηρετούσε με πάθος την αποστολή του.

Η θυσία του αποτελεί ένα ακόμη υπενθύμισμα του υψηλού ρίσκου που συνοδεύει την εκπαίδευση των ιπταμένων και την προετοιμασία τους για την υπεράσπιση του ελληνικού ουρανού. Ο Υποσμηναγός Μιχαήλ Ζώντος θα παραμένει για πάντα στη μνήμη ως παράδειγμα αυταπάρνησης και προσφοράς.

13/08/2026

Copyright
Θανάσης Μαλέτσικας,
13 Αυγούστου 2026

Ο τελευταίος καφές

Πρωί της Πέμπτης, 13 Αυγούστου 1981. Στη Γραμμή Πτήσεων της 345 Μοίρας επικρατούσε ο γνώριμος καθημερινός πυρετός της πίστας. Μηχανικοί πήγαιναν στα αεροπλάνα για να τα επιθεωρήσουν, άλλοι επέστρεφαν στο Control της Μοίρας για να τα υπογράψουν. Εκείνη τη στιγμή υπέγραφα το αεροπλάνο μου, όταν μπήκε ο Υποσμηναγός Χρήστος Δουλακάκης, φορώντας τον εξοπλισμό πτήσης. «Γιώργη, κέρασέ με έναν καφέ μέχρι να ετοιμαστεί το αεροπλάνο μου», είπε στον Ανθυποσμηναγό Γιώργο Διπλαράκη, Αξιωματικό Γραμμής Πτήσεων.

Παρόντες ήταν ακόμη ο Ανθυπασπιστής Σπύρος Κατσαμάς και ο Σμηνίας, μηχανικός Γιώργος Κωστάκης. Ο Χρήστος κάθισε στην πολυθρόνα με τον καφέ του και άρχισε η συνηθισμένη κουβέντα. Κουβέντες της στιγμής, από εκείνες που λέγαμε κάθε μέρα. Κανείς μας δεν έδωσε ιδιαίτερη σημασία σε εκείνα τα λίγα λεπτά. Πού να ξέραμε ότι κάποτε θα τα αναζητούσα στη μνήμη μου ένα προς ένα.



Λίγο αργότερα ο Χρήστος απογειώθηκε ως Νο 1 του σχηματισμού «ΛΑΙΛΑΨ C», με Νο 2 τον Ανθυποσμηναγό Αντώνη Πιέρρο. Το πτητικό έργο είχε ήδη αρχίσει και η μέρα έμοιαζε με όλες τις προηγούμενες. Μισή ώρα περίπου αργότερα, η φωνή του Αντώνη στον ασύρματο πάγωσε τη Μοίρα και ολόκληρη τη Μονάδα. «Ο Νο 1 έπεσε στο ραντάρ της Ζήρου». Κεφάλια χαμήλωσαν, μάτια δάκρυσαν και τα «όχι, ρε γαμώτο» ήταν σχεδόν οι μόνες λέξεις που ακούγονταν. Ήταν το πρώτο αεροπορικό δυστύχημα που ζούσα τόσο κοντά και ίσως γι’ αυτό εκείνη η μέρα χαράχτηκε μέσα μου με τρόπο που δεν έσβησε ποτέ. Γιατί άλλο είναι να ακούς ότι χάθηκε ένας αεροπόρος κι άλλο, μισή ώρα πριν, να τον έχεις απέναντί σου να πίνει καφέ.

Την επόμενη μέρα ένα μεταφορικό αεροπλάνο NORATLAS απογειώθηκε για την Αλεξανδρούπολη, μεταφέροντας την αντιπροσωπεία της Μοίρας που θα αποχαιρετούσε τον Χρήστο στα Λάβαρα του Έβρου. Ήταν μόλις 26 ετών. Λίγο καιρό αργότερα, ο αδελφός του ήρθε στη Μοίρα για να παραλάβει το αυτοκίνητό του. Καθώς το έπαιρνε ψιθύρισε, «Άλλα μας έλεγες, Χρήστο μου, κι άλλα έκανες».



Σαράντα πέντε χρόνια πέρασαν από τότε. Μια ολόκληρη ζωή. Κι όμως, η εικόνα του Χρήστου εκείνο το πρωινό δεν γέρασε μαζί μου. Έμεινε όπως ακριβώς ήταν. Νέος, καθισμένος στην πολυθρόνα, με έναν καφέ στο χέρι και μια ολόκληρη ζωή που πιστεύαμε ότι είχε μπροστά του. Δεν μας συνέδεε μόνο η σχέση πιλότου και μηχανικού, με διακριτούς ρόλους και αμοιβαίο σεβασμό. Παίζαμε ποδόσφαιρο μαζί, γελούσαμε, πειραζόμασταν, βγαίναμε. Ζούσαμε εκείνα τα χρόνια όπως τα ζουν οι νέοι, με την αφελή βεβαιότητα ότι το αύριο είναι ανεξάντλητο. Θυμάμαι ακόμη ένα βράδυ στη Νέα Χώρα, στην ταβέρνα του Φραγκιού. Είχαμε πάει για γαριδομελέτα και με κέρασε για τον βαθμό που είχε πάρει. Μια συνηθισμένη βραδιά δυο νέων ανθρώπων, από εκείνες που τότε δεν φανταζόμασταν ότι κάποτε θα γίνονταν πολύτιμες αναμνήσεις.

Σαράντα πέντε χρόνια μετά, κάθε φορά που γυρίζω σε εκείνο το πρωινό, η σκέψη μου σταματά πάντα στο ίδιο σημείο. Στον τελευταίο καφέ του Χρήστου.



Θανάσης Μαλέτσικας,
13 Αυγούστου 2026
Copyright ©️

05/08/2026

AAR HAF

04/08/2026