04/02/2021
🔹(For 🇬🇧🇬🇧🇬🇧 check below ⤵️)🔹
🏥Το σανατόριο της Ελεούσας ήταν το βασικό ίδρυμα για τη νοσοκομειακή περίθαλψη ασθενών με φυματίωση στα Δωδεκάνησα για 23 χρόνια (1947-1970).
🔓Άρχισε να λειτουργεί τον Αύγουστο του 1947 στα ιταλικά κτίρια του Campo Chiaro και είχε αρχικά χωρητικότητα 80 ασθενών και 54 υπαλλήλων.
🌬Αν και το χωριό δεν ήταν ιδανικό από κλιματολογικής απόψεως, καθώς η περιοχή εκτίθεται σε ισχυρούς κρύους ανέμους, η επιλογή αυτού του χώρου καθορίστηκε από την ανάγκη για «καραντίνα» των ασθενών με φυματίωση.
🤒Οι πρώτοι ασθενείς στο σανατόριο ήταν ασθενείς με φυματίωση που μέχρι τότε είχαν νοσηλευτεί στο Νοσοκομείο Θέρμαι στο κέντρο της πόλης της Ρόδου και σε ένα μικρό νοσοκομείο που ονομάζεται «Villa Passa» στο χωριό Κρεμαστή.
👨🏻⚕️Η κεντρική προσωπικότητα στην ιστορία του σανατορίου ήταν ο παθολόγος του αναπνευστικού, Εμμανουήλ Γ. Κωσταρίδης ο οποίος ήταν ο επιστημονικός διευθυντής της κλινικής για το μεγαλύτερο μέρος της λειτουργίας του.
🧮Η κύρια λειτουργική δυσκολία του σανατορίου ήταν η μεγάλη απόσταση από την πόλη της Ρόδου, η οποία προκάλεσε προβλήματα τόσο στην αναπλήρωση των προμηθειών όσο και για την πρόσληψη εξειδικευμένου προσωπικού.
📌Δύο γιατροί με ιδιαίτερο ενδιαφέρον και ειδική εκπαίδευση στη φυματίωση, ο διευθυντής και ένας σύμβουλος, ήταν υπεύθυνοι για τη διαχείριση της φροντίδας των ασθενών.
✅Το σανατόριο είχε ένα μικρό εργαστήριο στο οποίο πραγματοποιούνταν βασικές εξετάσεις, ενώ οι υπόλοιπες εργαστηριακές εξετάσεις οι οποίες απαιτούνταν, πραγματοποιούνταν στο Γενικό Νοσοκομείο της Ρόδου.
✅Είχε επίσης Ακτινολογικό Τμήμα όπου μπορούσαν να γίνουν απλές ακτινογραφίες στο στήθος και ακτινοσκόπηση.
✅Ήταν ένα από τα πρώτα θεραπευτικά ιδρύματα στην Ελλάδα όπου το isoniazid, το «νέο» φάρμακο για εκείνη την εποχή, χρησιμοποιήθηκε.
🔒Το σανατόριο της Ελεούσας έκλεισε τον Αύγουστο του 1970.
🏅Έχοντας νοσηλεύσει 1.581 ασθενείς συνολικά, από διάφορες περιοχές της Ελλάδας και έχοντας ενημερώσει και εκπαιδεύσει την κοινότητα για την πρόληψη και τη θεραπεία της φυματίωσης, το σανατόριο της Ελεούσας αντιπροσωπεύει ένα σημαντικό μέρος της ιστορίας της αναπνευστικής ιατρικής στα Δωδεκάνησα.
🇬🇧🇬🇧🇬🇧
🏥The Sanatorium of Eleousa was the main institution for the in-hospital care of patients with tuberculosis in the Dodecanese for 23 years (1947-1970).
🔓It started functioning in August 1947 in the Italian buildings of Campo Chiaro and initially had a capacity of 80 patients and 54 staff members.
🌬Although the village of Eleousa was not ideal from a climatic point of view, since the area is exposed to strong cold winds, the selection of this site was determined by the need for quarantine of patients with tuberculosis.
🤒The first patients of the sanatorium were patients with tuberculosis who until that time had been hospitalized in the "Thermai" Hospital in the center of the town of Rhodes, or in a small hospital called "Villa Passa" in the village of Kremasti.
👨🏻⚕️The central personality in the history of the sanatorium was the respiratory physician Emmanuel G. Kostaridis, who was the scientific director of the institute for the greater part of its operation.
📌Two doctors with a special interest and special training in tuberculosis, the director and a consultant, were responsible for the management of care of the patients in the Sanatorium.
✅The institute had a small laboratory in which basic examinations were performed, while the rest of the laboratory tests required were performed in the General Hospital of Rhodes.
✅It had also a Radiological Department where simple chest X-rays and fluoroscopy could be performed.
✅The sanatorium was one of the first of the therapeutic institutions in Greece where isoniazid, the “new” drug for that time, was used.
🔒The Sanatorium of Eleousa was closed in August 1970.
🏅Having hospitalized 1,581 patients in total from various different regions of Greece, and having informed and educated the community about the prevention and therapy of tuberculosis, the Sanatorium of Saint Eleousa represents an important part of the history of respiratory medicine in the Dodecanese.
