28/04/2026
Όλοι και Όλες στις Απεργιακές συγκεντρώσεις της 1ης Μάη 2026 | Κοινό κάλεσμα Αναρχικών συλλογικοτήτων.
Αθήνα: Χαυτεία, 11.00 πμ
Θεσσαλονίκη: Καμάρα, 10.30 πμ
ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ ΕΡΓΑΤΡΙΕΣ
ΧΤΥΠΑΝΕ ΜΙΑ, ΑΠΑΝΤΑΜΕ ΟΛΟΙ
ΑΝΑΡΧΙΚΗ ΤΑΞΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ
ΟΡΓΑΝΩΣΗ - ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ - ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ
Libertatia Libertatia - συλλογικότητα για τον ελευθεριακό κομμουνισμό (Θεσσαλονίκη)
Αναρχική Συλλογικότητα Απόπειρα (Αθήνα)
Αναρχική πρωτοβουλία αντίστασης & δράσης Francisco Ascaso (Αθήνα)
“Θα έρθει ο καιρός που η σιωπή μας θα είναι πιο δυνατή από τις φωνές που καταπνίγετε σήμερα”
Augoustus Spies, ένας από τους 4 αναρχικούς εκτελεσθέντες και “μάρτυρες του Σικάγο”
Η 1η Μαίου δεν είναι αργία, δεν πρέπει να είναι το ετήσιο “χόμπι” των ταξικά προδοτικών συνδικαλιστικών ηγεσιών. Είναι κομμάτι της ιστορικής μας μνήμης συλλογικά ως εργατική τάξη και
αναρχικό κίνημα – και εκεί πρέπει να επιστρέψει.
1η Μάη 1886: Σε πολλές χώρες του κόσμου, ξεσπούν απεργίες και οργανωμένες από τα κάτω εργατικές κινητοποιήσεις με σκοπό την κατάκτηση του 8ωρου και αξιοπρεπών συνθηκών εργασίας και ζωής. Στο Σικάγο στην πλατεία Heymarket, σε συγκέντρωση πολλών χιλιάδων εργαζομένων με πρωτοστάτες γνωστούς αναρχικούς και αναρχικές, ξεσπούν συγκρούσεις με την αστυνομία η οποία ανοίγει πυρ στους συγκεντρωμένους. Ένοπλοι εργάτες και εργάτριες, απαντούν. Στο τέλος της ημέρας,
οι μπάτσοι μετρούν 6 νεκρούς, την ίδια στιγμή που πολλοί αγωνιστές και αγωνίστριες παίρνουν την δικιά τους περίοπτη θέση στο πάνθεον αυτών που έπεσαν στον αγώνα. Η αστυνομία της εποχής, σε συνεργασία με τα αφεντικά, ξεκινά ίσως μία από τις πρώτες συντονισμένες κατασταλτικές επιχειρήσεις εναντίον του αναρχικού κινήματος και του ακηδεμόνευτου ταξικού συνδικαλισμού. Τρομουστερία από τις αστικές εφημερίδες, έφοδοι σε σπίτια αγωνιστών και γραφεία αναρχικών και συνδικαλιστικών οργανώσεων, καλέσματα για αποκύρηξη της βίας, κατηγορίες από την “επίσημη” αριστερά της εποχής
για προβοκάτσια, συλλήψεις δεκάδων αναρχικών και εν τέλει εκτέλεση σε θάνατο 4 γνωστών αναρχικών του Σικάγο, χωρίς στοιχεία και μόνο με την κατηγορία της “ηθικής συνέργειας” στις
εκτελέσεις των μπάτσων.Αν όλα αυτά μας φαίνονται πολύ γνώριμα, είναι γιατί κράτη και καπιταλιστές δεν έχουν μεμονωμένες θέσεις ανα ιστορικές περιόδους, δεν έχουν καλές και κακές κυβερνήσεις. Έχουν ιστορική συνέχεια, ως μηχανισμοί αναπαραγωγής του κεφαλαίου και καταπίεσης-καταστολής των κοινωνικών κινημάτων.
Η εργατική τάξη, το προλεταριάτο, η κοινωνική βάση, δεν έχει τίποτα να χάσει από τον δρόμο των εξεγέρσεων που στοχεύουν στην κοινωνική επανάσταση-μόνο τις αλυσίδες της.
Οι συνθήκες στις οποίες ζούμε οι εργαζόμενοι και οι εργάτριες σήμερα δεν ήρθαν απλά και μόνο από κάποια κακή "περίοδο" του καπιταλισμού, ή από κάποια ακόμα χειρότερη νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση. Δεν φταίει ο "κακός μας ο καιρός", ή η άσχημη περίοδος που γεννηθήκαμε. Οι μισθοί μας μειώνονται, οι ώρες που δουλεύουμε αυξάνονται (πολλές-οι από εμάς κάνουμε 2 και 3 δουλειές για να επιβιώσουμε), τα λεφτά που βγάζουμε δεν μας φτάνουν ούτε για τον μισό μήνα. Ποιος ωφελείται? Τα αφεντικά, που αυξάνουν το κέρδος τους από την εργασία μας, που χρησιμοποιούν την υπεραξία προϊόντων και υπηρεσιών που εμείς παράγουμε για να την "επενδύουν" ξανά και ξανά, δημιουργώντας νέες στρατιές εργαζομένων, εκμεταλλευόμενων και καταπιεσμένων. Ταυτόχρονα, από τα σχολικά χρόνια μας πειθαρχούν στην λογική της εξειδίκευσης και του ανταγωνισμού, για να εξελιχθούμε σε ειδικευμένους εργάτες, αποξενωμένους ο ένας με την άλλη και αλλοτριωμένους από τα εμπορεύματα και τις υπηρεσίες που οι ίδιοι παράγουμε. Αυτή είναι η καπιταλιστική ανάπτυξη, που λιβανίζουν οι θεσμοί της ιδεολογικής πειθάρχησης της κοινωνικής βάσης (σχολείο, ΜΜΕ, κόμματα κλπ). Αυτή ήταν, είναι και θα είναι η σκλαβιά της μισθωτής εργασίας: πουλάμε τα σώματά μας, την φυσική και διανοητική μας δύναμη για να πλουτίζουν τα αφεντικά και να αναπαράγεται το καπιταλιστικό σύστημα.
Την ίδια στιγμή προσπαθούν να μας πείσουν με το ψέμμα της ταξικής ανέλιξης, της υποτιθέμενης δυνατότητας μας να αναρριχηθούμε κοινωνικά, πατώντας επί πτωμάτων και αναπαράγωντας τις σχέσεις εξουσίας και εκμετάλλευσης. Διακυρήσσουν ότι οι αγώνες δεν "συμφέρουν" πλέον, ότι αν δουλέψουμε σκληρά ίσως κάποια στιγμή να γίνουμε κ εμείς μικρά αφεντικά, κάποιου μικρού μαγαζιού. Έτσι διατηρούν τις εργαζόμενες μάζες στη μισθωτή σκλαβιά, αυξάνουν την παραγωγή και φυσικά τα κέρδη από την δική μας εργασία. Το κράτος και οι μηχανισμοί του λειτουργούν αναπαράγωντας και διαιωνίζοντας αυτήν την πραγματικότητα: μπάτσοι και δικαστές καταστέλλουν τα κοινωνικά-ταξικά και ριζοσπαστικά κινήματα, διώκουν, φυλακίζουν αγωνιστές και επαναστάτες ενώ ΜΜΕ, εκπαιδευτικό σύστημα, κόμματα, εκκλησία, "επίσημοι" συνδικαλιστές, διασφαλίζουν την υποταγή της βάσης στις κυρίαρχες ιδεολογίες της αστικής τάξης-την εξουσία, την πλάνη της κοινωνικής κινητικότητας, τον ατομισμό, την πατριαρχία, τον ρατσισμό, την ομοφοβία, την κατανάλωση, την λατρεία των εμπορευμάτων.
Όλα αυτά δεν αποτελούν αόριστες θεωρίες, αλλά σάρκα από τη σάρκα της αντικειμενικής πραγματικότητας που βιώνουμε εδώ και χρόνια, όχι ως άτομα, αλλά ως το σύνολο της εργατικής τάξης. Συνάδελφοι και συναδέλφισσές μας πεθαίνουν κάθε βδομάδα εξαιτίας της εντατικής υπερεργασίας, των κερδών που καρπώνονται τα αφεντικά από τις άθλιες συνθήκες εργασίας, θάνατοι που βαφτίζονται "εργατικά ατυχήματα". Άνθρωποι της τάξης μας, γίνονται μια στατιστική σε κάποιο συρτάρι, κάποιου κρατικού γραφείου. Εκτοπιζόμαστε από τις περιοχές που ζούμε, τα νοίκια αυξάνονται, για να κερδίζουν τα αφεντικά των μεσιτικών εταιρειών ακινήτων και οι πλούσιοι "επενδυτές".
Η συνθήκη αυτή δεν μπορεί να αφήνει αμέτοχο κανέναν εργαζόμενο, αδιάφορη καμία αναρχική. Τα κέρδη που αναπαράγονται μέσα από την εξαθλίωση της ζωής μας και τις εργατικές δολοφονίες, μέσα από τους νεκρούς στα τρένα και στις θάλασσες συμβάλλουν στην διαιώνιση συνολικά του
εποικοδομήματος της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Μέσα από την συμμετοχή στα σωματεία μας, την οργάνωση σε συλλογικότητες και ομάδες, την δέσμευση μας στον αγώνα ενάντια στην εξουσία, το μονοπάτι που άνοιξαν οι αναρχικοί μάρτυρες του Σικάγο, που έστρωσαν οι νεκροί της πρωτομαγιάς του 1936 στην Θεσσαλονίκη, που το περπάτησαν τόσες και τόσοι αγωνιστές και αγωνίστριες, γίνεται δρόμος και λεωφόρος για εκατομμύρια καταπιεσμένες/ους.
ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΜΙΣΘΩΤΗ ΣΚΛΑΒΙΑ
ΚΑΜΙΑ ΕΙΡΗΝΗ ΜΕ ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ
ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ-ΜΑΧΗΤΙΚΗ ΑΥΤΟΑΜΥΝΑ
ΟΛΟΙ-ΟΛΕΣ ΣΤΙΣ ΤΑΞΙΚΕΣ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΣ
ΑΘΗΝΑ, ΧΑΥΤΕΙΑ 11.00 πμ