Taboe - van mw'er naar patiënt/cliënt/klant/kandidaat

Taboe - van mw'er naar patiënt/cliënt/klant/kandidaat Persoonlijke blog van Joyce Heirman. Om de dingen van zich te kunnen afschrijven, maar ook om taboes te doorbreken.

17/07/2022

Een koffiepauze en enkele minuten bezinning later volgt nu het vervolg.

Na vijf weken keerde ik terug naar huis. Deze keer met een heel ander gevoel dan de keer ervoor. Ik had om te beginnen zelf gekozen om naar huis te gaan. De duisternis was naar het achterhoofd verhuisd. Ik ging nu ook niet naar huis met een lege doos. De dood bevatte veel waardevolle dingen voor me.

Fysieke gezondheid ging er terug op vooruit. Ik kon terug wat eten, sliep meer en terug wat positieve energie. Dit doordat de medicatie beter op punt staat. Ik besefte vorige week dat de medicatie ook effect heeft op mijn pijn (kanttekening: ik volg ook kiné). Die is beter te verdragen en is ook minder. Natuurlijk zijn er nog dagen dat paracetamol en meer rust nodig is.
Sinds ik thuis ben, neem ik elke dag antabuse. Sommigen kennen dit, maar niet allemaal. Met dit medicijn kan er geen druppel alcohol gedronken worden. Als je er op drinkt, kan dat serieuze gevolgen hebben. Gaande van heel ziek zijn tot zelfs de dood. Ik heb alle gradaties vanaf de zijlijn gezien in mijn stages nog zelfs. Dus geloof me, de angst is groot. Tot nu toe heb ik na twaalf weken geen druppel gedronken. Geen zucht of zin. Daar ben ik wel stiekem trots op.

Wat ook in de doos zat, was hulpverlening. Mijn financiën zitten bij OCMW, bij een assistente die ik vertrouw. Dit heeft me meer rust gebracht. En ruimte gecreëerd voor andere dingen.
De grootste troef was dat ik een vooruitzicht had op opstart dagtherapie. Ik ben in juni gestart met het voortraject en twee weken later in de groep ingestapt. Dit traject omvat vier halve dagen per week, zowel groepstherapie als individuele therapie.
Ik kan nu al na twee weken zeggen dat dit de juiste dagtherapie is voor me. Ik voel me er op mijn plaats. Een kleine groep van 9 mensen, betrokken therapeuten, eigen ruimte. Ik voel me er nu al enorm gesteund en gezien. Dat is nodig, want het is intens. Er wordt nu al veel getriggerd en emoties beginnen los te komen. Een rollercoaster soms.

Toch voel ik me sterk genoeg om het nu aan te kunnen. Om te leren, om te aanvaarden. Om te verwerken en te plaatsen. Oude en nieuwe wonden laten helen tot littekens...
Die kracht zoek ik in mezelf, maar wordt ook gevoed door de mensen die zich nu in mijn kring bevinden naast de hulpverlening. Bij hen kan ik mezelf zijn. Alles zeggen zonder te botsen op vooroordelen. Open eerlijke communicatie onderling en niets taboe. En ook belangrijk: wederzijdse zorg en respect.

Last but not least, mijn allergrootste steun vind ik terug in mijn relatie. Ik zie al voor me hoe sommigen verbaasd kijken. Fronsend, maar toch nieuwsgierig. Deze relatie is misschien snel gegroeid, maar wel steeds sterker en sterker. Wat het juist speciaal maakt, anders? Steun, zorg, geborgenheid, vertrouwen, open sterke communicatie, spontaniteit. Elkaar aanvoelen en begrijpen zonder woorden. Dit langs twee kanten.

Natuurlijk zijn er nog naast deze dingen die me motiveren om deze weg te blijven volgen. De belangrijkste blijft mijn zoon. Hij verdient een mama die er staat en op wie hij kan steunen. Ik besef voor de volle 100% dat ik langzaam terug de band ga moeten opbouwen en zijn vertrouwen herwinnen. Ik zal daarom hard blijven werken nu om dit te verdienen.

Zoals jullie lezen, sta ik niet meer op een kruispunt. Ik heb de richting gekozen. Deze ontdekkingsreis naar mezelf en een gerenoveerd leven is spannend, maar ik ga er met goesting mee verder. Hoe lang ze ook duurt, beseffend dat het een hobbelige rit zal worden.

16/07/2022

Ik zou het graag eerst hebben over mijn opname en de PAAZ. Wat het betekende voor mij, maar ook wat ik hoorde van andere medepatiënten.

Er zijn twee grote verschillen tussen mijn opname in oktober en mijn laatste opname. Het betreft de staat waarin ik was bij aanvang en het vervolg na de opname.

Ik was er heel slecht aan toe. Mensen met een depressie vertellen wel eens dat ze het gevoel hebben in een donkere tunnel te zitten. Afhankelijk waar je zit in de depressie, zie je nog licht en deuren. Bij mij was de tunnel pikkedonker.
Geen energie om nog te vechten. Het opgegeven eigenlijk toen. Die laatste weken wou ik alleen nog maar regelmatig de wereld ontvluchten. Bij gebrek aan andere manieren om met de intense emoties en negatieve gedachten om te gaan, begon ik tot mijn grote schaamte meer te drinken. De andere optie werd nog net in mijn hoofd tegengehouden door mijn zoon en hond. Ik ben toen nog meer de mensen beginnen wegduwen en wegjagen. Goedbedoeld advies en pogingen om me op te beuren botsten op een dik defensief wantrouwig fatalistisch fort met een gracht vol lava. Dus ja, ik heb dingen gezegd en gedrag vertoond soms dat niet goed te praten valt.

Ik snakte naar zorg, veiligheid en rust. Dat vond ik terug op de PAAZ. Hetgeen enorm hielp in die weken was om gezien te worden. Door het personeel, maar ook door medepatiënten. Ik 'mocht' me slecht voelen. Er was geen taboe en mensen waren oprecht bezorgd. Onder patiënten is er onderling wel sprake van gedeelde zorg soms. Er kan openlijk gepraat worden in zowel therapie als individuele gesprekken en onder elkaar. Natuurlijk kies je zelf wat je deelt.
En geloof het of niet, er wordt ook heel wat gelachen. Ik heb er meer gelachen in die maand dan in een half jaar. Zelfs de slappe lach.
Dit alles en de vele erkenning hebben er voor gezorgd dat ik terug licht begon te ontdekken in mijn tunnel. Ik ben iedereen heel dankbaar voor wat ze me gegeven hebben in die weken.

Het vervolg komt in de volgende post.

Ondertussen is het al een hele tijd geleden dat ik nog geschreven heb. Er is sinds de opname op de PAAZ wel wat verander...
16/07/2022

Ondertussen is het al een hele tijd geleden dat ik nog geschreven heb. Er is sinds de opname op de PAAZ wel wat veranderd. Nu kom ik er pas toe om erover neer te pennen...

Daarom eerst deze afbeelding. Het hangt er allemaal vanaf vanuit welk perspectief je de dingen bekijkt... Negatief of positief....

03/05/2022

Wachtlijsten wachtlijsten wachtlijsten.... Problemen opgestapeld. Excessieve stress en pijn....

Budgetbeheer ondertussen wel opgestart net.

Maar het aanslepen en wachten op alles hebben me compleet doen ontsporen. En zwaar ontspoord.
Uiteindelijk ben ik sinds woensdagavond opgenomen op de PAAZ te Lier. Het ging niet meer en het werd onveilig.

Sommigen onder jullie zullen dit als een stap terug zien, maar dat is het net niet. Ik heb de drempel overgestapt. Hier ben ik veilig, omringd e.d. ik laate helpen.

Soms heeft een mens toch die adempauze nodig. En ik schaam me er niet voor dat ik dat nu nodig heb om terug op de rails gezet te worden. Het is nog een lange weg. Maar mss komen we er ooit nog wel eens.

23/04/2022

Deze week heeft me wat elkaar geschud. Mijn hond had dinsdagnacht elk uur een epileptische aanval. Geloof me, als ge dat ziet, blijt ge ook. Kon gelukkig vroeg bij dierenarts terecht. Baksters, verdoving en onderzoeken. Heeft een leverontsteking. Maar besefte pas vandaag hoe hard dat is binnen gekomen. Dus hij wordt extra vertroeteld nu

07/04/2022

Ik zou vandaag eens willen stilstaan bij fybromyalgie. Te vaak stoot ik op onbegrip van de buitenwereld. Gelukkig wordt het in de medische wereld wel aux serieux genomen.

Bij iedereen manifesteert zich dat anders. Nochtans zijn er veel overlappende zaken. Ik zet ze op een rijtje:
- hoofdpijn
- gewrichten - en/of zenuwpijn
- ontstekingen
- moeheid
- bij velen last van maag en darmen vaak

De dagen dat ik half kreupel loop, omdat ik pijn heb in knieën bv, dan ok. Maar de dagen dat ik uiterlijk normaal lijk, dan oelala. Terwijl ik dan soms gewoon puur op wilskracht bezig ben. Het lastigst vind ik de pijn in handen en polsen. En die moeheid. Depressie en slaapproblemen helpen hierbij natuurlijk niet.

Ik heb bv door kapotte verwarmingsketel van vrijdag tot dinsdag in een appartement gezeten waar de temperatuur 13 a 14 graden was. De combinatie met het weer maakt dat ik nog altijd aan het recupereren ben. Ik ben echt doodop. Vandaag enkel gynaecoloog gedaan en sociale kruidenier. En dat is al meer dan genoeg.

Wat me soms frustreert, eerder vaak, is dat mensen niet luisteren. Als ik zeg dat iets niet gaat of niet kan doorgaan, omdat ik teveel pijn heb of te moe ben, accepteer dat dan. Ik zeg dat niet zomaar. En ja, het is voor mij ook enorm zoeken naar de grenzen. Laat staan dan nog het proces van aanvaarden. Ik weet niet wat de toekomst brengt. Ga ik nog kunnen werken? En wat en hoe? Dat is heel onzeker. Terwijl ik het verdomme wel mis.

Velen raken in een depressie. Ik zat er al voor de diagnose. Maar is er nu wel deel van. En dat komt ook, omdat je beperkt wordt.

Het is geen verzinsel. De pijn is echt. En het is waar, er is een zekere gewenning van de graad van pijn. Een dag zonder pijn ken ik niet. Maar ik denk dat de goede dagen voor sommigen al slechte dagen zouden zijn.

Weet ge wat het allermoeilijkst is? Hulp vragen. Dat is sowieso tout court al moeilijk voor een controlefreak als ik. Maar hulp vragen voor simpele dingen zoals een vuilniszak wegbrengen naar de ondergrondse container. Ik heb eens aan een buur gaan vragen om een fles open te draaien omdat het me gewoon niet lukte.
Vooral als je alleen woont, is het echt k*t. Sorry voor het taalgebruik. Maar het is zo. Want ge moet toch meestal jouw plan trekken.

Dus als iemand in jouw omgeving die diagnose heeft gekregen, wees begripvol. En mss kan je een handje helpen indien nodig. Of gewoon zelfs een luisterend oor bieden.

30/03/2022

Vandaag verjaardag. Grootste k*tdag in jaren. En dan stuurde pai deze woorden. Eindelijk kon ik blijten...

Que seus caminhos se iluminem,
Que suas dificuldades sejam degraus,
Que você reaprenda a sonhar,
Que seus lábios voltem a sorrir.
Você é muito importante para nós e para sua família daí.

Vertaling:
Dat onze wegen verlichten
Dat onze wegen vertragen
Dat je terug droomt
Dat je terug lacht
Jij bent te belangrijk voor onze familie hier verweg...

Bijna 40j op dat moment wil je gewoon. Daar zijn en hen een knuffel geven. Dat je na 20jaar nog zo een goede band kunt hebben of gewoon opbouwen zelfs....
België, ca va, maar zo fu***ng individualistisch. Wedden dat ik een deel verjaardagswensen morgen krijg omdat men alleen onthoudt "laatste dag maart"? F**k it. Ik heb mijn dag doorgebracht in bed met Netflix films. Bloot in bed. Hond naast me uit bezorgdheid. Enige redene dat ik niet vertrek is zoon en hond.
Maar de pi**ed off form blijft. Iemand die boksen pro deo laat toe? Want de boosheid moet eruit.

14/03/2022

Amaai, wat een dag. Ik sloeg enorm in paniek vanmorgen. Hond had een in huis gedaan (diarree) en kotste ineens. Gezien zijn leeftijd wou dierenarts hem toch zien. Pilletje voor misselijkheid twee dagen en pilletje tegen diarree een week. Zijn oorsmeer is teveel, dus ik ga wekelijks die druppel moeten geven. Gelukkig is de dierenarts vlakbij, want kan het alleen bij hen halen. En we laten zijn bloed eens controleren.
En we zijn maar smeerkaas gaan halen om die pillen binnen te krijgen.

Maar dat heeft ff mee ik aandacht afgeleid. Een denkwaardig persoon is deze dag gestorven. En ik ga hem nooit vergeten.

Daarom is vandaag ook een heel moeilijke dag.

Morgen hopelijk meer inspirerend.

11/03/2022

Heeft iemand van jullie een hond? Of een huisdier? Klinkt misschien melig, maar dat dier in huis is mijn nummer 1 man. En ik kan veel clichés opnoemen die waar zijn bij hem. Nougat ja. Voor mij k**rrepot. Ik denk echt dat ik het volgend huisdier k**r noem ofzo.
Maar mijn "k**rrie" nu trekt me wel door de moeilijke momenten door nu. Jaren geleden had ik nooit kunnen indenken dat hij dat in zich had. Hij voelde niks aan. Maar nu merk ik dat hij met moeilijke momenten of dagen niet van mijn zijde wijkt. Als ik pijn heb, wandelt hij trager.
Ik noem hem k**rrie soms, omdat als je hem streelt of knuffelt, hij k**rt van contententement. Ik mag ook als enige zijn poten uitgebreid nakijken. En soms mijn hoofdkussen voor even. Tegelijkertijd kan die zo koppig zijn soms. Hond past bij baasje? Denk dat idd wel. Ik kan ook bv een koppige ezel zijn. Ik kan veel over hem zeggen en vertellen.
Het is echt een schat van een hond. Ik ben blij dat ik hem in huis heb nu in deze moeilijke periode. Op zijn manier een grote steun.....

07/03/2022

"het is ok om niet ok te zijn"

06/03/2022

Ja wat de laatste dagen....

Maar wacht. Jeroen: druk het maar af om te gebruiken in de rechtbank. Of denk je dat ik zo stom ben dat je dat niet gaat doen? Ik weet dat je mijn blog leest.

Dus ontdekt dat vriendschap heel breed gaan. Ik heb een vriendschap met iemand die ooit cliënt was. Ons verhaal is zo breed dat ik boeken kan schrijven. Maar zijn doodeerlijke manier heeft ook mijn hart geraakt. De loyaliteit en respect is wederzijds.

Ook mijn beste vriend Ayrton. Snapte het en stond hier. Gewoon een knuffel. En weinig praten. En ik bedoel dan letterlijk knuffelen hè.

Huidhonger. Dat wordt al jaren onderschat, maar komt pas met corona in de aandacht.

Wat denken of ervaren jullie rond huidhonger? BTW, is niet cultuurgebonden. Ik zie veel culturen in mijn gebouw al jaren. Maar altijd is er een knuffel bij ontmoeting. En heel vaak heel gemeend

Dan stel ik me de vraag. Is dat ergens ingebakken in onze genen, cultuur dat ik gemist heb..... Dat vraagt om afstandelijk te zijn?

05/03/2022

Gisteren was een emotionele dag. Allé, een dag waar ik nog eens extra meer heb geblijt. Ja, ben de laatste tijd nogal blijterig.
Ik was voor mijn kine wat gaan wandelen op de vesten. Een tijdje op een bank gezeten. Om te lunchen, maar ook om te schrijven. Gedichten dan. Ik kan ze niet meedelen, omdat de meeste in het Portugees zijn. Op één of andere manier gaat me dat beter af. Terwijl ik bossa nova aan het luisteren was.
Nu, ge kunt je wel voorstellen wel dat ik last had na de kine als ik thuis kwam.
Toch was gisteren ook verrassend. Blijkt dat pai, mijn Braziliaanse gastpapa, en ik de interesse in teksten, muziek en poëzie delen. Dus tot een stuk in de nacht (het is een uurverschil van 5uur) aan het uitwisselen geweest. Het mooie is ook dat ik gisteren nog eens heb gepraat met Sandro, mijn gastbroer, na zoveel jaren. Dat was zo fijn.
Ik mis mijn Braziliaanse familie vaak. In de loop van de jaren is eigenlijk onze band versterkt. En vooral sinds ik ben beginnen sukkelen. Ze steunen me enorm. Veel gepraat al. Ik kan me niet voorstellen dat zij geen deel meer zouden zijn van mijn leven. Spijtig genoeg vanop afstand. Het gaat nog heel lang duren voor ik hen ooit terug in de lijve kan zien. ze zullen altijd een deel uitmaken van mijn leven, een plaats in mijn hart hebben. Bijna 20jaar ken ik hen.... En ze zijn nog aanweziger in mijn leven dan in het begin. In het Portugees zeggen we: eu amo eles com meu coração inteiro para sempre.....

Adres

Lier
2500

Website

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Taboe - van mw'er naar patiënt/cliënt/klant/kandidaat nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.

Snelkoppelingen

Delen